Winterstorm en stroomuitval

Twee weken geleden was het al een dag 25 graden en liepen we in een t-shirt buiten. Iedereen kwam al helemaal in de lente stemming, maar toch vond moeder natuur het nodig om de winter nog even goed terug te laten keren.

Vorig weekend was het winterstorm “Riley” die vooral veel harde wind meebracht.
Doordat alle elektriciteitskabels hier boven de grond hangen is dat altijd één groot feest. Zodra er een tak afbreekt of een boom omvalt zit die hele buurt zonder stroom. Wanneer het dan in een groot gebied gebeurt, kan het wel een paar dagen duren voordat je weer stroom hebt. Vrienden van ons die ook in Wilton wonen hebben tot 55 uur zonder stroom gezeten. Gelukkig zaten ze gezellig bij ons in huis.

Zonder stroom betekent hier namelijk; geen verwarming, geen water (dus ook geen wc doorspoelen) en uiteraard ook geen internet/tv en licht. Een paar uur is dat best grappig, maar wanneer het dagen duurt is de lol er snel vanaf.

Gisteren was het de beurt aan winterstorm “Quinn” Er werd vooraf voorspeld dat het de ergste storm van deze winter zou worden. Het water in de supermarkt was toen ook al snel op. Dinsdagavond werd al aangekondigd dat de scholen woensdag dicht zouden zijn. Toen we woensdagochtend wakker werden verwachten we dus ook een pak sneeuw. Er lag alleen een klein laagje…. Maar aan het begin van de middag begon het toch echt serieus te sneeuwen. Rond 15 uur ben ik de oprit gaan schuiven met de jongens, want toen lag er al wel bijna 20 cm. Toen ik klaar was lag er alweer 2 cm op de weg. Het heeft de hele avond nog gesneeuwd. Totaal is er zo’n 40cm gevallen hier. Inderdaad een record!

Tijdens het avondeten begon het steeds iets harder te waaien en doordat er sneeuw op de takken van de bomen lag voorspelde dat niet veel goeds. De lampen begonnen al een paar keer te knipperen. Snel hebben we alle zaklampen klaargezet voor het geval dat we ineens in het donker zouden zitten. Dat gebeurde toen de jongens lekker in bad zaten. Wat een feest. De zaklampen zorgden voor wat licht zodat we de jongens aan konden kleden. Ze vonden het één groot avontuur. Een boekje lezen met een zaklamp.

Gelukkig brandde de openhaard al, dus de woonkamer was lekker warm. Een paar kaarsjes erbij en dat werd een avondje verplicht met elkaar praten. Gelukkig hadden we genoeg te bespreken….Hopelijk kan ik jullie daar snel meer over vertellen.

Vandaag en morgen zijn de scholen ook nog dicht. Er liggen overal bomen en takken op de weg en veel mensen zitten nog zonder stroom. Vanmorgen rond 10 uur kregen we een sms van het energiebedrijf dat er heel veel mensen zonder stroom zitten en dat ze hard aan het werk zijn om de problemen op te lossen, maar dat het nog wel dagen kon duren. Ze beginnen bij alle medische en andere spoedeisende gebouwen. Vervolgens lossen ze eerste de problemen op waar de meeste gedupeerden wonen. Aangezien wij in een rustige straat wonen met weinig huizen had ik verwacht dat het bij ons nog wel even ging duren. De status update om 10:30 beloofde ook weinig goed: estimated restoration: evaluating

Maar toen ik om 11:15 uur met m’n diepvries spullen onderweg was naar een wel werkende vriezer bij vrienden kreeg ik een sms van de buurvrouw dat de stroom er weer op was! Wij blij, vrienden blij! Die waren natuurlijk bang dat we nu bij hun op de stoep zouden staan 😉

Advertenties

Het leed dat rijbewijs heet

En dan bedoel ik niet het autorijden zelf, want dat is geweldig. Zeker in de auto’s hier 😉 Beetje jammer alleen dat de maximale snelheid op 55 mile ligt (nog geen 90 km/uur)

We mogen hier maximaal een jaar op ons Nederlandse rijbewijs rijden. Daarna is het toch echt tijd voor een Amerikaans rijbewijs. Helaas is dat niet een kwestie van even omzetten, maar hiervoor moet je gewoon helemaal opnieuw je rijbewijs halen.

Dit begint met de theorietest. In Nederlands was dit zo’n beetje het enige examen waar ik niet in één keer voor ben geslaagd, dus de spanning begon al wat op te lopen. Het theorie examen moet je hier afleggen bij een DMV kantoor (een soort RDW)
Dit is zo’n beetje het toppunt van bureaucratie en wanneer je er binnen loopt denk je dat je in een soort tijdsmachine bent gestapt.

Wanneer je geen Amerikaans paspoort hebt moet je een hele zooi papieren meenemen om aan te tonen dat je hier wel woont. Energierekening, doktersrekening, bankafschrift, huurcontract, social security card (BSN nummer) enzovoort. Een hele klus om dit bij elkaar te zoeken, omdat alles hier bijna op Bjorn z’n naam staat. Maar na wat telefoontjes heb ik het voor elkaar gekregen om alles te verzamelen.
Daarnaast heb je nog je paspoort nodig met daarin je visum en een I-94 formulier. Hierop staat wanneer je voor het laatst het land binnen bent gekomen. Eind januari had ik dit formulier al opgevraagd, maar daarop stond niet de meest recente datum. Ik heb gelijk een mail verstuurd naar die organisatie met de vraag of en hoe ik dit aan kon passen. Via een automatische antwoord kreeg ik gelijk te horen dat vanwege de drukte het wel 3 weken kon duren voordat ik antwoord zou krijgen. Altijd leuk. Gelukkig was m’n theorie examen pas 4 weken later, daar was het blijkbaar ook druk.

Op de dag van m’n examen had ik nog steeds niets gehoord van die organisatie. Bellen leverde ook niks op, ze pakken simpelweg de telefoon nooit op. Met m’n foutieve I-94, het hele pak andere papieren en het idee dat het hun vast niet uitmaakt wanneer ik nou exact het land ben binnen gekomen ben ik toch maar naar de DMV gegaan. Bij de eerste balie wordt al een screening gedaan van je papieren. Alles zag er goed uit dus ik mocht door naar stap 2. Hier moest ik een foto laten maken. Door naar stap 3; alle papieren werden grondig bekeken en ik mocht door naar stap 4. Hier moest ik een oogtest doen. Deze was zo simpel dat zelfs een blinde er volgens mij nog voor zou slagen. Stap 5, hier werden alle gegevens in het systeem gezet en alle papieren ingescand. Toen ze eindelijk klaar was zei ze heel rustig: ik heb alles in het systeem gezet, maar je kunt vandaag niet de test doen. Ik vroeg nog of ze een grapje maakte, maar ze bleek heel serieus. Wanneer alle gegevens zijn ingevoerd krijgt ze normaal gesproken akkoord om me door te sturen naar de test. Er kwam nu alleen een foutmelding in het systeem. Immigrations gaf geen goedkeuring….
Ik dacht meteen aan Trump….

Heel vrolijk en totaal niet gefrustreerd door het feit dat ik dat, van zeer hoog niveau (lees: te triest), lesboek voor niks heb bestudeerd stapte ik weer gewoon in de auto.
Dezelfde dag nog ontving ik een mail van de organisatie achter de I-94 (toeval bestaat niet?) Of ik m’n paspoortgegevens even door kon geven, zodat ze voor me uit kunnen zoeken wat er aan de hand is.
Een week later kreeg ik alweer antwoord…. Ze konden zien dat ik op 2 januari het land in ben gekomen, maar er is op dat moment een storing geweest in het systeem, waardoor er bij heel veel mensen geen registratie is geweest. Of ik even naar het dichtstbijzijnde port of entry kon gaan om het weer recht te zetten. In ons geval is dat het vliegveld wat zonder files ander half uur rijden is…. Oh en btw dit kan alleen op maandag – donderdag tussen 9 uur en 14 uur
Ik kreeg gelijk een deja vu naar India. Waarom moeten sommige dingen toch altijd zo moeilijk zijn. Zij hebben een fout gemaakt en ik mag het oplossen.

Blijkbaar konden ze wel in het systeem zien dat ik op 2 januari het land binnen was gekomen, dus ik besloot er op te gokken dat immigrations dit ook zou zien wanneer ze mijn papieren beter gingen bestuderen. En warempel een week later kreeg ik inderdaad een telefoontje dat alles nu is goedgekeurd en dat ik een nieuwe afspraak mag maken voor m’n theorietest.

Deel 2 van het halen van je rijbewijs is het volgen van een 8 uur durende cursus over drank en drugs gebruik in het verkeer. Twee avonden 4 uur lang luisteren naar verhalen hierover terwijl je zelf niet drinkt en al 15 jaar je rijbewijs hebt klinkt echt als de ideale tijdsbesteding.
Ik had me ingeschreven voor de volwassenen cursus. Uiteindelijk bleek dit exact dezelfde cursus te zijn, het enige verschil is dat ik in dat hok zonder ramen zat met alleen maar Mexicanen en Indiërs.
Dat deze cursus verplicht is voor 16-17 jarigen om hun een beetje verantwoordelijkheidsgevoel bij te brengen kan ik nog begrijpen. Maar voor volwassenen die al jaren rijden slaat dit echt nergens op.
Gelukkig heb ik de avonden overleefd, dat papiertje is binnen, al waren het wel de meest saaie avonden ooit.

Over 3 weken mag ik opnieuw naar de DMV om hopelijk m’n theorie examen te doen. Daarna kan het praktijk examen ingepland worden, dat zal ook nog wel een leuk verhaal worden. Groot voordeel is dat wanneer ik zak ik gewoon weer in m’n auto stap en naar huis kan rijden….