Pre-visit Shanghai

Zaterdag 19 mei zaten Bjorn en ik in het vliegtuig naar Shanghai. De tas vol met papieren, want er is behoorlijk wat voorbereiding aan vooraf gegaan. We mochten twee keer naar de Chinese ambassade in New York voor een toeristen visum, hebben formulieren ingevuld voor een health check die we in Shanghai moeten doen, alle schoolrapporten van de jongens, kopie paspoorten, lijst met potentiële huizen en scholen, enz.

Na een vlucht van 15 uur plus nog 12 uur die door het tijdsverschil ineens voorbij waren kwamen we op zondagavond aan in Shanghai. We waren na alle verhalen over luchtvervuiling erg benieuwd, maar toen we uitstapten was het gewoon een heerlijke frisse lucht. Geen typische geuren zoals die in India je gelijk tegemoet komen. Na aankomst werden alle buitenlanders eerst een andere kant op gestuurd om vingerafdrukken af te nemen. Dit gebeurde allemaal digitaal waarbij de computer na het inscannen van mijn paspoort zelfs ineens Nederlands begon te praten. De Amerikaan naast ons vond het allemaal maar erg verontrustend dat dit moest gebeuren. Die wereldburger heeft geen flauw idee wat Amerika allemaal van je wil weten voordat je hier het land binnen kunt komen….
Bij de douane ging het allemaal erg soepel en niet veel later zaten we al in een taxi op weg naar ons hotel. We hadden gelukkig het adres van het hotel in het Chinees meegenomen, want deze beste man sprak geen woord Engels. Gelukkig ging ook dit allemaal goed en 45 minuten later stonden we al in het hotel. We waren blij verrast dat je in China heel wat meer hotel krijgt voor je geld dan in Amerika. Een prachtig hotel met een mega grote kamer voor ons.

De volgende dag stond om 8:30 uur Johnny, onze agent die door Philips is ingeschakeld, klaar om ons mee te nemen naar de eerste school. We hebben in twee dagen 3 scholen bekeken en bijna 20 huizen. Twee van de drie scholen hadden we een erg goed gevoel bij, maar bij één van deze scholen was geen geschikt huis in de buurt te vinden. De huizen waren allemaal erg oud en stonden erg dicht op elkaar. De derde dag hebben we ons daardoor alleen nog maar gefocust op de huizen in de buurt van de Britse Internationale school.

IMG_5542

De dag zijn we echter begonnen met een health check. Deze check is nodig voor de visumaanvraag. We hadden al gehoord dat het een komen en gaan is van buitenlanders en dat klopte helemaal. Bij binnenkomst werden eerst onze papieren gecontroleerd, vervolgens mochten we door naar een hokje waar we ons om moesten kleden en een badjas aan moesten trekken. Zo werden we elke keer van hokje naar hokje gestuurd waar iedere keer weer een andere arts zat die een test ging doen. Er werd weinig tegen ons gesproken, vooral gecommandeerd wat we moesten doen. Het is jammer dat ik geen foto kon maken, want ik had dit lopende band werk graag vastgelegd. We hebben het allemaal maar laten gebeuren en konden er gelukkig samen erg hard om lachen. Ik kan me wel voorstellen dat wanneer je nog nooit met een andere cultuur in aanraking bent gekomen dit een behoorlijke shock kan zijn.
Uiteindelijk zijn we 45 minuten binnen geweest en zou het rapport wel naar ons verstuurd worden.

Na drie dagen huizen bekijken hadden we 2 favorieten. ’s avonds bleek echter dat één ervan voor onze neus was weggekaapt. Johnny zou de vierde dag gebruiken om rond te bellen om zo meer opties voor ons te vinden. Wij konden deze dag mooi besteden aan sightseeing. Via één van mijn contacten die in Shanghai heeft gewoond wist ik dat er fietstochten georganiseerd worden. We konden gelukkig nog een plekje boeken en hebben donderdagmiddag zo’n 20km door Shanghai gefietst. Wat een geweldige manier is dat toch om de stad te ontdekken. We zijn op plekken geweest waar je als toerist echt niet zomaar komt. Dit bevestigde dat er erg veel te zien is in deze stad en gaf ons steeds meer het gevoel dat het een mooie plek wordt om te wonen. In de ochtend hadden we zelf al wat dingen bekeken. Zo zijn we naar de fabric market geweest. Een overdekte markt waar wel 100 kleine winkeltjes zitten waar je alle kleding op maat kunt laten maken. Ook zijn we in de grootste Starbucks van Azië geweest. Die was inderdaad ongelooflijk groot. Het hele brandproces van de koffieboon was hier zichtbaar voor het publiek, erg mooi!

De avonden hebben we vooral ook gebruikt om de stad te verkennen en toch stiekem ook wel te genieten dat we even met z’n tweeën op pad waren. We hebben in prachtige restaurants gegeten met een geweldig uitzicht.

IMG_5520
De eerste avond hadden we nog niet echt veel energie en vonden we een Chinees restaurant in het winkelcentrum naast ons hotel. Er was geen menukaart in het Engels, dus we hebben maar op basis van de plaatjes van het eten iets besteld. Ik dacht dat ik kip met paprika had besteld, dit bleek echter kip met rode en groene pepers…. Ik heb 10 minuten lang heel hard m’n best gedaan, maar toen m’n drinken op was en het zweet me overal stond heb ik het toch maar opgegeven. Het eten van Bjorn was ook mega scherp, dus na een half uurtje stonden we weer buiten allebei nog steeds een beetje hongerig. En ja wat doe je dan als je vervolgens langs de McDonalds loopt…. toch maar even snel een patatje scoren.

Vrijdag was onze laatste dag in Shanghai en we hoopten allebei dat er knopen doorgehakt konden worden. Johnny liet ons nog 3 andere huizen zien, waarvan de laatste erg in de smaak viel. Het huis stond nog helemaal in de steigers, omdat het helemaal wordt opgeknapt. Nu hadden we 2 hele goede opties waar we goed over na moesten denken.
’s Middags hebben we nog de tennisclub in de buurt bekeken en ook daar werden we enthousiast van. Goede gekwalificeerde tennistrainers en super mooie tennisbanen, zowel binnen als buiten.

Dit baantje zie ik ons wel op spelen….

Aan het einde van de middag zijn we met de metro naar een station midden in de stad gegaan, om daar vervolgens op de Maglev trein te stappen. Deze trein gaat met 300km/u naar het vliegveld. Het openbaar vervoer is echt super goed geregeld en erg makkelijk om je weg te vinden. We waren dan ook mooi op tijd op het vliegveld. Net voordat het vliegtuig zou vertrekken begon er alleen een enorme onweersbui waardoor we 3 uur aan de grond bleven staan. Hierdoor zaten we uiteindelijk 18 uur in het vliegtuig. Wonderlijk genoeg kwamen we behoorlijk fit aan in New York en waren we vervolgens om 4 uur ’s ochtends weer thuis.

Heerlijk om de jongens weer te zien en respect voor Ilene hoe ze het allemaal in haar eentje hier heeft gered!

We hebben het hele weekend gebruikt om meer informatie in te winnen over de twee verschillende compounds waar de huizen van onze voorkeur staan. Na 2 nachtjes slapen waren we er uit en ondertussen hebben we zelfs al de bevestiging binnen dat het huurcontract voor het huis rond is!

School √
Huis √
Tennisbanen

Advertenties

Wat zal ik gaan missen aan Amerika

Nu het einde van ons expat avontuur hier in Amerika in zicht komt sta ik steeds vaker stil bij wat ik zal gaan missen. Maar ook wat vooral niet.

De ruimte zal ik absoluut gaan missen. En dat is in vele opzichten. Niemand woont hier te dicht op elkaar, huizen zijn ruim, parken zijn ruim opgezet, speeltuinen zijn ruim, winkels zijn groot en ook de gangpaden zijn ruimer, de parkeergelegenheid is groot en de parkeerplekken ruim (zelfs voor die grote auto’s hier). Wat een gek woord is ruim eigenlijk….

Ons huis, zal ik dat gaan missen…. Gek genoeg na alle ellende die we ermee gehad hebben (die ellende heb ik jullie allemaal bespaard, wellicht ga ik nog eens een boek uitbrengen) zal ik het toch gaan missen. De locatie zo boven op een heuvel met het bijbehorende fantastische uitzicht ga ik echt wel missen. Met de slee van de heuvel af in de winter. De herten, vossen, eekhoorns en vele vogels in de tuin ook zeker weten. Het allermeeste toch wel de tennisbaan, want dat was toch wel uniek.

Wat ik niet zal missen van het huis is vooral de niet warm te krijgen badkamer in de winter. Dat het überhaupt totaal niet geïsoleerd is. De tikkende verwarmingsbuizen (noem het gerust bonkende). De factuur van de olieleveringen ga ik ook niet missen, want heel efficient is dat stoken op olie in een slecht geïsoleerd huis niet. De Amerikaanse stofzuiger en wasmachine neem ik ook graag afscheid van. De ouderwetse schuif ramen die onmogelijk zijn om even snel open te zetten en die je als het ook maar een beetje regent dicht moet doen, omdat anders alles naar binnen regent.

De schoolbussen gaan we absoluut missen. Ook al zijn we dol op fietsen en hebben we het echt gemist om alles op de fiets te doen. De schoolbussen hebben toch iets magisch. Wanneer je op school alle 40 bussen rond ziet rijden die als een geoliede machine alle kinderen weer op tijd naar huis weten te brengen, de coördinatoren die op school ervoor zorgen dat alle kinderen in de juiste bus komen, krijg je er toch wel respect voor.

De drop off en pick up op school is ook zo goed georganiseerd. Niks geen gedoe met het vinden van een parkeerplek. Je rijdt gewoon door een lus, alle kinderen staan klaar, springen in de auto en je rijdt zo weer door.

Autorijden ga ik ook missen. En dan niet alleen die grote auto met z’n vele pk’s. Het autorijden is hier zo relaxed. Iedereen houdt rekening met elkaar in het verkeer, geen agressief rijgedrag. Hier weten ze wel hoe je moet “ritsen”.
Sinds we hier wonen sta ik lachend m’n auto te tanken. Voor een volle tank betaal ik hier $35,-. Wegenbelasting kennen ze niet en de auto’s zijn veel goedkoper….
In Shanghai kunnen we niet zelf autorijden, dus dat zal wel even wennen worden.

Het betuttelende gedrag ga ik zeker niet missen. De opmerkingen die ik op straat krijg als de jongens even over een muurtje van 20cm hoog lopen of meer dan een meter van me verwijderd zijn. Leer je kind gewoon wat de risico’s zijn en geef ze wat verantwoordelijkheid.
Dat geldt ook voor de badmeesters in het zwembad. Je mag hier helemaal niks. Te dicht bij elkaar zwemmen wordt al als gevaar gezien en er wordt dan ook gelijk iets van gezegd. Ik denk serieus dat een Amerikaanse badmeester een hartverlamming krijgt in een Nederlands zwembad.

Alle risico’s vermijden. Dat ga ik ook niet missen. Hoeveel waivers ik in de afgelopen 2 jaar al heb moeten tekenen. Wanneer je naar een binnenspeeltuin gaat moet je eerst je handtekening zetten waarmee je verklaart dat je de speeltuin niet aansprakelijk stelt als er iets met je kind gebeurt.
Het gaat zelfs zo ver dat trainers blijkbaar niet alles tegen de ouders kunnen zeggen. In mijn tennisklas zit een meisje van 6 jaar wat atletisch erg goed is, maar toch slaat zij vaak de bal compleet mis. Ik kreeg het gevoel dat het wellicht aan haar ogen ligt. Toen ik het met een andere trainer besprak beaamde ze mijn gedachten. Maar toch wordt dit niet met de ouders besproken. Want stel je voor dat de ouders naar een oogarts gaan, 250 dollar voor een oogtest betalen, en vervolgens blijkt er niks aan de hand te zijn. Ja hoor dan komen de ouders er bij de tennisschool op terug. Dus daarom laten we dat meisje maar lekker aanklooien en hopen we dat de ouders er ooit zelf achter komen. Daar kan ik echt nooit aan wennen….

Dingen zeggen, maar het blijkbaar niet menen. Hier kan ik na 2 jaar ook nog steeds niet aan wennen. Ik ga je deze week smsen om een afspraak te maken. Ik stuur je een mailtje wanneer we een play date kunnen regelen voor de kinderen. Ik laat je weten wanneer ik komende week tijd heb om af te spreken. Ik wacht nog steeds….
Jevi zit elke dag met de buurjongen in de schoolbus. Jevi vroeg laatst of hij bij ons wou komen spelen. De jongen zei ja en liep (ja waarempel hij wou meelopen) met ons mee naar boven. Toen we langs hun oprit kwamen zei hij dat hij nog even iets moest doen thuis, maar dat hij daarna naar ons huis zou komen. Ook Jevi zit nog steeds te wachten.
Nederlanders staan bekend om hun directheid, maar ik ben ook echt van mening dat het allemaal een stuk duidelijker is. Wanneer je iets niet meent zeg het dan ook niet. Wanneer je iets niet wil, beloof het dan ook niet.
Ik las laatst een blog van een Amerikaanse expat die in Nederland woont. Zij worstelt juist met het omgekeerde. Ze stuurde een sms naar 2 vriendinnen. De ene is een Nederlandse de andere een Amerikaanse.
Hoi, ben je vrij op zaterdag? Wil je koffiedrinken?
De Nederlandse antwoord: Nee, kan niet.
De Amerikaanse antwoord:  Hey! How are you? I have plans on Saturday, shame! But I’d love te meet up, how about Thursday? xxxx
Het antwoord van de Amerikaanse klinkt natuurlijk veel aardiger. Maar toch denk ik dat er sneller een afspraak komt met de Nederlandse….

Waar ik verder geen heimwee naar zal krijgen:
– De strakke sportleggings terwijl ze niet gaan sporten
– De mega grote koffiebekers in het openbaar
– De vieze chocolade. Zelfs de chocomelk is smakeloos.
– Het brood (iets wat er na 3 weken nog steeds hetzelfde uitziet mag je volgens mij geen brood noemen)
– De reclame op de radio en tv. Altijd dezelfde en dan vooral die irritante reclame’s voor medicijnen, waarbij de complete lijst met mogelijke bijwerkingen opgenoemd wordt.
– De fooi die je hier moet (ja het is echt een soort ongeschreven wet) geven. Zelfs bij de kapper moet je 20% van je totaalbedrag aan fooi geven.
– De sneeuwdagen. En dan vooral omdat je daarvoor om 5 uur uit je bed wordt gebeld. En de dagen moeten aan het einde van het schooljaar ook nog ingehaald worden.
– De cheques die ze hier nog steeds gebruiken.

Wat we wel gaan missen:
– Een tennisbaan in de tuin
– Het weer! Warme zomer, heerlijk weer in de lente en de herfst met prachtige natuur en winter met sneeuw!
– De vrienden die we hier hebben gemaakt. En dan wil ik in het bijzonder Wendy even noemen. Hoeveel tijd wij samen hebben doorgebracht; in de sportschool, op zoek naar leuke koffietentjes, musical in New York, wandelingen, enz enz.
Heel veel steun heb ik aan haar gehad wanneer ik er even doorheen zat en wat hebben we ongelooflijk gelachen samen om de verschillen tussen Nederlanders en Amerikanen. Toch weet ik zeker dat we elkaar nog zullen zien. Al is het op de bruiloft van onze kinderen 😉
– De complimenten die je hier vaak krijgt
– En natuurlijk vooral New York!

collageUSAcollageseizoenenUSA

Een nieuw avontuur in….

Het contract van Bjorn in Amerika loopt 1 augustus 2018 af. Bjorn was al druk aan het onderzoeken wat de mogelijkheden binnen Philips zijn voor een vervolgstap. Wij hebben veel gesproken over wat voor ons als gezin en voor Bjorn zelf onze voorkeur zou hebben. We wisten uit ervaring dat het nog wel een tijd onzeker zou zijn welke kansen er zouden komen. Toen we in 2011 in India zaten en Bjorn z’n contract daar bijna afliep waren er op dat moment niet heel veel mogelijkheden. Een maand voor ons vertrek was er nog geen zekerheid over Bjorn z’n volgende functie. Nu zijn wij denk ik behoorlijk flexibel, maar het zou toch wel erg fijn zijn dat we deze keer iets meer voorbereidingstijd zouden hebben.

Daarom zijn we ook super blij dat Bjorn nu al een vervolg functie heeft gevonden. Wij zitten vanaf augustus in Shanghai, China!

We hadden stiekem toch wel weer een lichte voorkeur voor Azië. India was soms heel zwaar, maar we hebben er zoveel mooie herinneringen aan. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik niet als eerste aan China zat te denken. Toen Shanghai als mogelijkheid werd genoemd had ik geen idee wat ik ervan kon verwachten.
We hebben met collega’s gesproken die er al 4 jaar wonen en veel informatie op internet opgezocht. Via mijn site kwam ik op een blog van iemand die in Shanghai heeft gewoond en via een vriendin hier ben ik in contact gekomen met een vrouw die met haar gezin net terug is uit Shanghai. Allemaal zijn ze erg enthousiast en hebben ze vele vragen van ons kunnen beantwoorden. Uiteindelijk konden we alleen maar volmondig ja zeggen tegen het aanbod!

Het contract is nog maar net getekend, maar de trein is al gelijk in beweging gebracht. De visumaanvraag kan wel 3 tot 4 maanden duren, dus dit moet snel opgestart worden.
Bjorn en ik zullen eind mei naar Shanghai gaan voor een pre visit. We zullen dan scholen gaan bekijken en hopelijk kunnen we al een huis vinden. Een rechtstreekse vlucht van 15 uur, ik heb er nu al zin in….
Ilene zou eind mei al naar ons toekomen, maar nu mag zij dus op de jongens gaan passen. Wij zitten met 12 uur tijdsverschil aan de andere kant van de wereld, maar dat is haar wel toevertrouwd.

Dan komt opeens het besef dat we hier nog maar 14 weken zitten. Wanneer de schoolvakantie eind juni begint gaan we een rondreis maken langs de westkust. Nog maar even goed nadenken wat we hier verder nog willen gaan doen.

Shanghai skyline

India

Laatst kreeg ik een email met de mededeling dat de website waar mijn blogs over India op staan binnenkort zal verdwijnen. Alle verhalen die ik toen geschreven heb staan al een paar jaar klaar in een bestand om er een boek van te gaan drukken. Op de een of andere manier is dat nog niet gelukt.

Om de digitale verhalen te behouden heb ik ze allemaal gekopieerd naar onze huidige website. 95 blogs heb ik in die 2 jaar geschreven. Tijdens het kopieren heb ik ze uiteraard stiekem terug gelezen. Wat hebben we daar toch ongelooflijk mooie dingen meegemaakt. Al het bezoek dat we daar hebben mogen ontvangen (terwijl in het begin niet iedereen heel enthousiast was dat we naar India zouden vertrekken). De mooie reizen die we hebben gemaakt. De vrienden die we er hebben leren kennen. En daarnaast nog heel veel (achteraf) leuke verhalen over frustratie en andere ellende.

Nooit gedacht dat ik dit zou zeggen, maar oh wat mis ik dat land toch. Het land wat ik zo vaak heb vervloekt toen we daar woonden. Toch zit het nu zo diep in ons hart. Ik hoef maar iets te zien op tv over India, de muziek te horen of een Indier op straat te zien lopen en m’n gedachten dwalen al af.

Afgelopen week kwam ik bij toeval in een Indiase supermarkt terecht. Een feest van herkenning. Allemaal bekende merken, kruiden en namen die Quiteria ooit heeft genoemd. Allemaal Indiers om me heen. Het rook er zelfs naar India. Ik heb die avond gelijk een Indiase maaltijd op tafel getoverd. Want ook het eten vinden we nog steeds heerlijk!

 

Opladen in Nederland

Een aantal maanden geleden begon voor mij een moeilijke periode tijdens ons expat avontuur. Onrust, verveling, onvrede misschien zelfs wel heimwee. Ik weet nog niet hoe ik het zal noemen. Het is een opeenstapeling van gevoelens.
De online opleiding die erg tegenvalt, totaal geen uitdaging en het geeft me niet de kennis waarop ik had gehoopt.
Het starten als tennistrainer viel ook erg tegen. Er was totaal geen begeleiding vanuit de tennisschool. Ik kreeg een tennisbaan en een aantal kinderen toegewezen, maar geen support of visie vanuit de tennisschool.
Ook het tennissen voor de jongens valt tegen. Van te voren had ik verwacht dat we hier naar het sportwalhalla zouden gaan en de jongens super goed opgeleid zouden worden. Helaas tot nu toe verre van dat.
We wonen hier in een prachtig huis, we hebben er alleen hele eigenaardige huiseigenaren bijgekregen die ons het leven soms behoorlijk zuur maken.
Het maken van nieuwe contacten blijkt in een omgeving waar je echt tussen de lokale bevolking woont toch een stuk lastiger dan wanneer je in een expat omgeving terecht komt. In een omgeving waar veel expats bij elkaar zitten merk je toch dat mensen elkaar sneller opzoeken en je eerder opgenomen wordt. Hier reageert iedereen heel enthousiast, maar de echte afspraakjes blijven achterwege.
Een ander nadeel van het wonen tussen de lokale bevolking vind ik ook dat ik de enige ben die niet haar moedertaal spreekt. Mijn Engels is prima, maar ik merk toch dat ik soms de clou mis. Het voelt ook alsof ik minder spontaan ben doordat ik weet dat ik fouten maak, en daarmee de enige in de groep ben.
Waar ik denk ik nog wel het meeste last van had is hoe de meeste Amerikanen met hun kinderen omgaan. Maar dan vooral dat ze mij veroordelen, omdat wij het anders doen. Ik word regelmatig aangesproken omdat Milan 10 meter voor me loopt op de stoep. Hier worden alle kinderen bij de hand vastgehouden en snappen ze niet dat wij onze kinderen geleerd hebben om te stoppen voordat ze een weg oversteken.
Wanneer Luka gaat staan in de winkelwagen komt er 100% zeker iemand naar me toe om te vertellen dat het gevaarlijk is. Als de jongens over de rand van een verhoging lopen word ik toch echt verzocht de kinderen daar weg te halen, want stel je voor dat ze vallen. Als Jevi vanaf de bushalte (in een doodlopende straat) alleen naar huis loopt hangt de buurvrouw al aan de telefoon. Ik moet ze toch eens die reclame van Sire laten zien die momenteel in Nederland overal te zien is “Laat jongens jongens zijn” Ik verwacht dat ze een hartaanval krijgen hier.

Alle dingen los van elkaar zijn zo te weerleggen en zou je zo overheen kunnen stappen, maar voor mij was alles bij elkaar toch even te veel. Daarom kwam de vakantie naar Nederland ook echt op een perfect moment. Even heerlijk opladen. Familie en vrienden om ons heen. Gewoon ongecompliceerd Nederlands kunnen praten. Lekker eten. En vooral heel veel leuke dingen doen met mensen die ons heel goed kennen.

We zijn bijna 4 weken in Nederland geweest en hebben echt genoten van alle voordelen die Nederland biedt. Jevi en Milan vonden het geweldig om weer alles op de fiets te kunnen doen. Jevi stapt zelfs alleen op de fiets om naar vriendjes toe te gaan. Die vrijheid vonden ze zo ongelooflijk fijn. Op de camping hebben ze daar ook van genoten. Aan alle activiteiten hebben ze bijna meegedaan. Ook daar lekker op de fiets overal naar toe. Het was natuurlijk voor iedereen vakantie, dus het was ook één grote gezellige boel, wat niet helemaal een reëel beeld geeft. Wanneer iedereen weer naar school en naar het werk gaat is het daar ook wel weer anders.

Toch keek ik met gemengde gevoelens naar de terugkeer naar Amerika. De jongens en ook Bjorn hebben het hier enorm naar hun zin, maar voor mij voelt dat anders. Gelukkig heb ik er in Nederland veel over kunnen praten en weet ik dat ik er zelf gewoon weer tegen aan moet. Na nog wat bemoedigende woorden van myn leave heit net voor vertrek ging in het vliegtuig, tussen al het kots opruimen, luiers verschonen en orde houden door de knop gelukkig om en ben ik nu ook wel weer blij dat we hier zijn.
Vanmorgen heb ik gelijk met de jongens een nieuwe tennisschool iets verderop bezocht, waarvan we hebben gehoord dat ze een hele andere aanpak hebben. Dit voelt een heel stuk beter. Een tennisschool met een beleid, visie en structuur en veel kinderen met talent voor het geweldige spel. Volgende week mogen Jevi en Milan voorspelen en horen we of ze toegelaten worden. Na een tijdje gesproken te hebben met de eigenaar werd mij gelijk gevraagd of ik daar niet les wou geven. Dit gebeurt daar dan onder de vleugels van de hoofdtrainer, exact zoals ik het in gedachten had. Dus de eerste positieve draai lijk ik al gevonden te hebben. Nu alle andere irritaties nog even ombuigen, of gewoon maar accepteren….

Komende zondag gaan we met z’n allen naar de US Open, weer een van de grote voordelen van het wonen dichtbij New York.
“Het leven is een feestje, je moet alleen zelf de slingers ophangen” lijkt op dit moment erg van toepassing op mij. Dat ga ik dan ook doen, dan zullen er vast snel meer positieve berichten volgen!

En gelukkig heb ik Wendy hier nog, die godzijdank haar nieuwe visum heeft gekregen, waar ik soms even lekker tegen aan kan zeuren om vervolgens overal ook weer erg hard om kunnen lachen.
En met FaceTime voelt Nederland soms ook heel dichtbij.

ps: Voor alle Amerikanen die dit lezen: ik bedoel jullie vast niet….

Amerika en regels

Amerikanen lijken dol op regels. Ik ben het er helaas niet altijd mee eens….

Ik kan tot nu toe maar één conclusie trekken; Amerikanen zijn dol op regels.

We liepen hier al tegen aan toen we net in Amerika waren aangekomen. Het inschrijven bij een school gaat wat minder makkelijk dan in Nederland. We hebben bijna een compleet dossier aan moeten maken voordat we Jevi in konden schrijven bij de basisschool. Je moet allereerst kunnen bewijzen dat je wel echt in deze plaats woont. Dit doe je door middel van je koop/huur contract en daarnaast nog een recente factuur van je energieleverancier. Beetje een uitdaging wanneer je nog niet in je huis getrokken bent, maar gelukkig is de energieleverancier deze regel gewend en stuurt je dan een brief met daarin de bevestiging dat je klant bij hun bent.
Daarnaast moet je bewijzen dat het wel echt de persoon is die je in gaat schrijven. Een kopie van je paspoort en het geboortecertificaat.
Vragenlijsten zijn ze hier ook dol op, dus uiteraard zit die er ook bij. Hoeveel broertjes/zusjes heb je, welke scholen heb je gezeten, wat voor afkomst heb je, enz.
Vragenlijst nummer twee gaat over de visie van de ouders op het kind. Kan hij al z’n veters strikken, is hij emotioneel stabiel, kan hij goed met andere kinderen spelen, wat zijn de sterke punten van het kind, wat wil ik dat mijn kind op school gaat leren (vooral bij de laatste vraag moet ik toch echt wel een paar keer tegen mezelf zeggen dat ik het maar beter serieus in kan vullen, maar alles in mij schreeuwt om een dom antwoord….)
Toestemmingsformulieren, nog zo’n favoriet hier. Daarop geef je toestemming aan de vorige school om informatie over je kind vrij te geven.
Als laatste nog het gezondheidsformulier. Dit moet ondertekend zijn door de huisarts, nadat je kind door een gezondheidscheck is gekomen en hierop staan ook alle inentingen die je kind heeft gehad. Wanneer je kind niet alle inentingen heeft gekregen wordt de inschrijving niet geaccepteerd. Dit blijf ik toch wel een hele rare regel vinden. Mogen ouders hier niet zelf bepalen welke inentingen ze wel of niet aan hun kind willen geven? Zelfs de inenting voor waterpokken is hier verplicht.

De griepprik is ook een verplichting voor kinderen onder de 6 jaar. Wanneer ze deze inenting niet jaarlijks krijgen mogen ze niet naar de kinderopvang of peuterspeelzaal.
Ik was het er absoluut niet mee eens dat Luka en Milan een griepprik moeten krijgen. Waarom zou je gezonde kinderen een griepprik geven en na een rondje google was ik er helemaal zeker van. Gelukkig was er een manier om er onder uit te komen, op religieuze gronden. Ik was ineens heel gelovig….

Komend schooljaar gaat Milan ook naar dezelfde basisschool. Dan zou je denken dat het bij een jonger broertje of zusje wel iets makkelijker gaat, maar helaas. We mochten dezelfde papierhandel weer meenemen voordat we Milan in konden schrijven bij de school.

Afgelopen week kwam ik erachter dat er in meerdere staten, waaronder Connecticut waar wij wonen, een wet is die voorschrijft dat je je kinderen niet alleen mag laten. Dit geldt bijvoorbeeld ook wanneer je je kinderen even alleen in de auto laat om bij het tankstation te gaan betalen. Weer die bemoeienis en het idee dat ouders niet zelf in kunnen schatten wat wel of niet goed is voor hun kind. Ik zou toch graag zelf de afweging willen maken of het verstandiger is om m’n kinderen heel even alleen in de auto te laten of dat ik drie kinderen meesleep over het terrein van het tankstation.

Als ik het goed begrepen heb geldt dit ook voor het alleen spelen in de tuin of op (een doodlopende) straat. Ik denk dat ze hier een hartverzakking krijgen als ze horen dat kinderen in Nederland zoveel op straat spelen en op de fiets naar vriendjes gaan.

In het zwembad zijn ze ook dol op regels. Naast de ingang van het zwembad hangt het volgende bord met regels:
IMG_4260

Die zwemlessen hier zijn al lekker duur, maar wanneer hij na het drinken van het overgeconcentreerde chloor water dan ook nog een keer gaat overgeven dan wordt het wel echt een duur grapje….

Helaas geen foto van, maar in het zwembad hangt een bord met: no breath holding. Ik zie een uitdaging bij het onderwater zwemmen.

Wat ik dan wel weer heel apart vind. Overal vind je hier dispenser met desinfectie zeep, maar in het zwembad mag je gewoon op normale schoenen en zelfs met kinderwagen naar binnen. Daar zou ik dan weer een regel voor bedenken.

Bij Jevi op school zijn de kinderen al een hele tijd bezig met een groentetuin. De groenten zijn bijna klaar en aan het einde van de week gaat de klas er salade van maken. Vanmorgen kreeg ik hierover een mail binnen van de school. In de regels van de school staat dat de school geen eten aan de kinderen mag geven en dat de salade voor de juf gemaakt zal worden. De kinderen moeten zelf allemaal een salade/groenten van thuis meenemen, zodat ze toch iets kunnen eten.
Ik ben heel benieuwd hoe Jevi hier op reageert, maar mijn mond viel open van verbazing. Je laat dus die kinderen weken intensief bezig zijn met het kweken van groenten om vervolgens te zeggen; je mag het niet opeten. Ik kan niet wachten op de uitleg van Jevi….

Ook hier vind ik het weer apart dat de schoolkantine de kinderen dan wel eten mag geven. En dan vooral wat voor eten. Daar zou ik dan weer een regel voor bedenken….
Breakfast for Lunch wordt overigens geserveerd met patat….IMG_3705

Maar gelukkig is het ook in de wet vastgelegd dat iedereen boven de 18 een wapen in huis mag hebben. Sterker nog je kunt het gewoon bij de supermarkt om de hoek kopen. Heel geruststellend die regel….

Ben ik toch te Nederlands?

Het mooie van een expat avontuur vind ik dat je echt in aanraking komt met een andere cultuur. In India was dit verschil natuurlijk enorm groot. En alhoewel we het daar soms echt wel zwaar hebben gehad, India heeft ons hart veroverd. Een enorm verschil met Nederland, maar echt een interessante land.

Van Amerika zou je wellicht denken dat het verschil niet zo groot is, maar toch heb ik al heel wat verschillen ontdekt. Doordat de verschillen minder groot zijn hier merk ik dat ik heel veel ga vergelijken met Nederland. Ik probeer er ook vaak achter te komen wat de reden is van het verschil.

Laat ik als voorbeeld “huiswerk” nemen. Het is de laatste tijd in Nederland vaak in het nieuws geweest: Nederlandse kinderen zijn de gelukkigste van de wereld. Eén van de redenen die genoemd werden is dat de kinderen in Nederland geen huiswerk hebben op de basisschool.
Hier hebben de kinderen vanaf groep 3 elke dag huiswerk. Elke dag komen er 2 boekjes mee naar huis die gelezen moeten worden en daarnaast altijd nog een andere taak. Dit varieert van rekensommen maken in een online programma tot een oefening maken op een A-4 wat de juf heeft meegegeven. De juf kan exact zien wat je online gedaan hebt en de A-4 tjes moeten de volgende dag weer ingeleverd worden. Wanneer je het per ongeluk vergeet mee te nemen krijgen de ouders gelijk een briefje mee dat het niet is ingeleverd.

Ik probeer al een jaar lang de voordelen van de methode hier te ontdekken, maar het is me nog niet gelukt. Waarom zou je een kind wat van 8:15 tot 16:00 uur van huis is nog huiswerk mee geven? Na zo’n lange schooldag neemt een kind volgens mij niet veel meer op en is het niet veel belangrijker om lekker te gaan spelen of sporten na schooltijd?
Is het dan om een kind de discipline bij te brengen?
Ik weet het antwoord echt niet.

Een ander groot verschil vind ik de zwemles.
De kinderen beginnen hier allemaal al op jonge leeftijd. Wellicht omdat zoveel huizen hier een zwembad in de tuin hebben. (Wat overigens altijd afgeschermd moet zijn met een hek, it’s the law!) Dus dan is het wel erg handig dat kinderen al snel kunnen zwemmen.

De lesmethode is alleen wel heel anders. In Nederland beginnen de kinderen met de schoolslag. Hier wordt helemaal geen schoolslag aangeleerd. Het doel lijkt hier om de kinderen zo snel mogelijk te leren drijven. Ze proberen de kinderen een borstcrawl te leren, maar wanneer je als een hondje naar de overkant zwemt is het ook prima. Het resultaat is dat Milan al na 12 lessen zonder bandjes kon zwemmen, maar wat mij betreft ziet het er niet uit.  Ik wil niet weten hoeveel liter water hij binnen krijgt tijdens een les, doordat hij de helft van de tijd onder water lijkt te zwemmen. Maar uiteraard zeg ik dat ik super trots op hem ben.
Ik denk dat een Nederlandse zwemjuf/meester spontaan begint te huilen als ze het zien.

Bij de tennisles zie ik dit ook wel deels terug. Het lijkt vooral belangrijk om de bal over het net te slaan. Dat het er niet uit ziet hoor je niemand over. In Nederland wordt veel meer op de techniek gelet en is het helemaal niet erg wanneer je die bal niet over het net krijgt, dat komt daarna vanzelf wel.
Ook hier weet ik nog niet wat nou beter is. Geen idee of ik ooit achter het antwoord ga komen, maar interessant is het zeker!

Nog een aantal verschillen met Nederland waar ik het voordeel (nog) niet van zie:

  • Voor plastic tassen hoef je hier niet te betalen. Je boodschappen worden voor je ingepakt (dat is dan wel weer een voordeel) in plastic tassen. Wat resulteert in enorme hoeveelheden plastic afval. Ik neem bijna altijd m’n Nederlandse shoppertassen mee en ik zie het wel eens vaker gebeuren, maar ik denk dat 90% alles in plastic zakjes laat stoppen.
  • Alle electra kabels hangen hier boven de grond. Bij elke boom die hier omwaait zit een hele buurt vervolgens zonder stroom. Ik probeer echt het voordeel te zien, maar kan het nog niet bedenken….
  • Het afval wordt hier niet door vuilniswagens van de gemeente opgehaald, maar dit gebeurt door allemaal verschillende bedrijven. Elk huishouden moet zelf op zoek gaan naar een bedrijf. In Wilton (18000 inwoners) zijn er minimaal 6 van deze bedrijven. Commercieel: ja maar ik zie geen voordeel voor de inwoners en of dit nou efficiënter is….
  • We betalen hier nog steeds heel veel met cheques. Ik moest bijna lachen toen de bank ons bij het openen van een bankrekening een doosje met cheques mee naar huis gaf. Maar tot m’n grote schrik hebben we het al heel vaak moeten gebruiken. Even geld overboeken naar iemand anders kan ook niet zomaar. Dit lukt alleen zonder kosten wanneer je bij dezelfde bank zit….
    Een factuur kun je soms online betalen, maar meestal moet je een cheque per post opsturen. Of je moet bellen en je creditcard nummer doorgeven.
  • Creditcards ook zoiets, die lijken ze hier te sparen. Wanneer je niet minimaal 5 verschillende creditcards in je portemonnee hebt hoor je er niet bij. Bijna elke winkel heeft ook z’n eigen creditcard. Daarmee krijg je dan extra korting als je daarmee betaalt. In plaats van die tientallen klantenpasjes die je in Nederland in huis hebt, zijn het hier creditcards….Of dit beter is? Geen idee, het lijkt me vooral dat het een enorme valkuil is voor veel mensen….