Pre-visit Shanghai

Zaterdag 19 mei zaten Bjorn en ik in het vliegtuig naar Shanghai. De tas vol met papieren, want er is behoorlijk wat voorbereiding aan vooraf gegaan. We mochten twee keer naar de Chinese ambassade in New York voor een toeristen visum, hebben formulieren ingevuld voor een health check die we in Shanghai moeten doen, alle schoolrapporten van de jongens, kopie paspoorten, lijst met potentiële huizen en scholen, enz.

Na een vlucht van 15 uur plus nog 12 uur die door het tijdsverschil ineens voorbij waren kwamen we op zondagavond aan in Shanghai. We waren na alle verhalen over luchtvervuiling erg benieuwd, maar toen we uitstapten was het gewoon een heerlijke frisse lucht. Geen typische geuren zoals die in India je gelijk tegemoet komen. Na aankomst werden alle buitenlanders eerst een andere kant op gestuurd om vingerafdrukken af te nemen. Dit gebeurde allemaal digitaal waarbij de computer na het inscannen van mijn paspoort zelfs ineens Nederlands begon te praten. De Amerikaan naast ons vond het allemaal maar erg verontrustend dat dit moest gebeuren. Die wereldburger heeft geen flauw idee wat Amerika allemaal van je wil weten voordat je hier het land binnen kunt komen….
Bij de douane ging het allemaal erg soepel en niet veel later zaten we al in een taxi op weg naar ons hotel. We hadden gelukkig het adres van het hotel in het Chinees meegenomen, want deze beste man sprak geen woord Engels. Gelukkig ging ook dit allemaal goed en 45 minuten later stonden we al in het hotel. We waren blij verrast dat je in China heel wat meer hotel krijgt voor je geld dan in Amerika. Een prachtig hotel met een mega grote kamer voor ons.

De volgende dag stond om 8:30 uur Johnny, onze agent die door Philips is ingeschakeld, klaar om ons mee te nemen naar de eerste school. We hebben in twee dagen 3 scholen bekeken en bijna 20 huizen. Twee van de drie scholen hadden we een erg goed gevoel bij, maar bij één van deze scholen was geen geschikt huis in de buurt te vinden. De huizen waren allemaal erg oud en stonden erg dicht op elkaar. De derde dag hebben we ons daardoor alleen nog maar gefocust op de huizen in de buurt van de Britse Internationale school.

IMG_5542

De dag zijn we echter begonnen met een health check. Deze check is nodig voor de visumaanvraag. We hadden al gehoord dat het een komen en gaan is van buitenlanders en dat klopte helemaal. Bij binnenkomst werden eerst onze papieren gecontroleerd, vervolgens mochten we door naar een hokje waar we ons om moesten kleden en een badjas aan moesten trekken. Zo werden we elke keer van hokje naar hokje gestuurd waar iedere keer weer een andere arts zat die een test ging doen. Er werd weinig tegen ons gesproken, vooral gecommandeerd wat we moesten doen. Het is jammer dat ik geen foto kon maken, want ik had dit lopende band werk graag vastgelegd. We hebben het allemaal maar laten gebeuren en konden er gelukkig samen erg hard om lachen. Ik kan me wel voorstellen dat wanneer je nog nooit met een andere cultuur in aanraking bent gekomen dit een behoorlijke shock kan zijn.
Uiteindelijk zijn we 45 minuten binnen geweest en zou het rapport wel naar ons verstuurd worden.

Na drie dagen huizen bekijken hadden we 2 favorieten. ’s avonds bleek echter dat één ervan voor onze neus was weggekaapt. Johnny zou de vierde dag gebruiken om rond te bellen om zo meer opties voor ons te vinden. Wij konden deze dag mooi besteden aan sightseeing. Via één van mijn contacten die in Shanghai heeft gewoond wist ik dat er fietstochten georganiseerd worden. We konden gelukkig nog een plekje boeken en hebben donderdagmiddag zo’n 20km door Shanghai gefietst. Wat een geweldige manier is dat toch om de stad te ontdekken. We zijn op plekken geweest waar je als toerist echt niet zomaar komt. Dit bevestigde dat er erg veel te zien is in deze stad en gaf ons steeds meer het gevoel dat het een mooie plek wordt om te wonen. In de ochtend hadden we zelf al wat dingen bekeken. Zo zijn we naar de fabric market geweest. Een overdekte markt waar wel 100 kleine winkeltjes zitten waar je alle kleding op maat kunt laten maken. Ook zijn we in de grootste Starbucks van Azië geweest. Die was inderdaad ongelooflijk groot. Het hele brandproces van de koffieboon was hier zichtbaar voor het publiek, erg mooi!

De avonden hebben we vooral ook gebruikt om de stad te verkennen en toch stiekem ook wel te genieten dat we even met z’n tweeën op pad waren. We hebben in prachtige restaurants gegeten met een geweldig uitzicht.

IMG_5520
De eerste avond hadden we nog niet echt veel energie en vonden we een Chinees restaurant in het winkelcentrum naast ons hotel. Er was geen menukaart in het Engels, dus we hebben maar op basis van de plaatjes van het eten iets besteld. Ik dacht dat ik kip met paprika had besteld, dit bleek echter kip met rode en groene pepers…. Ik heb 10 minuten lang heel hard m’n best gedaan, maar toen m’n drinken op was en het zweet me overal stond heb ik het toch maar opgegeven. Het eten van Bjorn was ook mega scherp, dus na een half uurtje stonden we weer buiten allebei nog steeds een beetje hongerig. En ja wat doe je dan als je vervolgens langs de McDonalds loopt…. toch maar even snel een patatje scoren.

Vrijdag was onze laatste dag in Shanghai en we hoopten allebei dat er knopen doorgehakt konden worden. Johnny liet ons nog 3 andere huizen zien, waarvan de laatste erg in de smaak viel. Het huis stond nog helemaal in de steigers, omdat het helemaal wordt opgeknapt. Nu hadden we 2 hele goede opties waar we goed over na moesten denken.
’s Middags hebben we nog de tennisclub in de buurt bekeken en ook daar werden we enthousiast van. Goede gekwalificeerde tennistrainers en super mooie tennisbanen, zowel binnen als buiten.

Dit baantje zie ik ons wel op spelen….

Aan het einde van de middag zijn we met de metro naar een station midden in de stad gegaan, om daar vervolgens op de Maglev trein te stappen. Deze trein gaat met 300km/u naar het vliegveld. Het openbaar vervoer is echt super goed geregeld en erg makkelijk om je weg te vinden. We waren dan ook mooi op tijd op het vliegveld. Net voordat het vliegtuig zou vertrekken begon er alleen een enorme onweersbui waardoor we 3 uur aan de grond bleven staan. Hierdoor zaten we uiteindelijk 18 uur in het vliegtuig. Wonderlijk genoeg kwamen we behoorlijk fit aan in New York en waren we vervolgens om 4 uur ’s ochtends weer thuis.

Heerlijk om de jongens weer te zien en respect voor Ilene hoe ze het allemaal in haar eentje hier heeft gered!

We hebben het hele weekend gebruikt om meer informatie in te winnen over de twee verschillende compounds waar de huizen van onze voorkeur staan. Na 2 nachtjes slapen waren we er uit en ondertussen hebben we zelfs al de bevestiging binnen dat het huurcontract voor het huis rond is!

School √
Huis √
Tennisbanen

Advertenties

Nederlandse taal in het buitenland

Voordat we vertrokken naar Amerika hebben we de focus vooral gelegd op het leren van de Engelse taal. De jongens kregen Engelse les in Nederland zodat ze een beetje voorbereid waren. Eenmaal op school hebben ze de taal super snel opgepakt en zijn ze nu zelfs bijna niet te onderscheiden van hun klasgenoten waarbij Engels de moedertaal is.

Uiteraard is de Nederlandse taal ook erg belangrijk. Tijdens de voorbereidingen werd ons verteld dat het belangrijk is dat wij in onze moedertaal tegen de kinderen blijven praten. Voor ons is dat in beide gevallen Nederlands, dus dat is makkelijk. (ja sorry, ik reken Fries toch niet helemaal mee….)

Doordat de jongens op doordeweekse dagen toch het meeste Engels praten merk je wel dat er soms wat Engelse woorden worden gebruikt. Vooral bij Luka gebeurt dit het meeste. Hij leert natuurlijk als tweejarige veel nieuwe woorden en deze leert hij op school in het Engels. Kijk maar naar mijn face, de fles is te zwaar om te shaken en mama zullen we met de play-doh spelen zijn slechts een paar voorbeelden van zijn zinnen.
We reageren hier vaak op door het woord in het Nederlands te zeggen zonder dat we kritiek leveren. Ja ik zie je gezicht, ja ik wil wel met klei spelen. Kinderen leren zo snel dat ze het daardoor zo oppakken.

Milan gaat hier nu naar Kindergarten (groep 2) en Jevi zit in 3rd grade (groep 5). Voor hen is het ook belangrijk dat ze goed kunnen lezen en schrijven in het Nederlands. Zij volgen hiervoor een online lessysteem.

Philips heeft hiervoor de hulp ingeschakeld van Edufax. We konden kiezen tussen een Nederlandse school waar de kinderen na hun reguliere schooltijd naar toe kunnen gaan of een online lessysteem. De Nederlandse school is voor ons alleen te ver rijden, dus wij hebben voor het online systeem, ntconline.nl,  gekozen. Ze zitten hier in een online klas en kunnen op de computer zien welke kinderen er nog meer in de klas zitten.
Ook hebben ze gewoon een juf die reageert op het ingeleverde werk (vaak met een persoonlijke videoboodschap) en die we kunnen mailen of Skypen wanneer we vragen hebben. Elke les begint met een video van de juf waarin ze iets leuks vertelt of iets uitlegt over de taak van die week.

De jongens zitten in dezelfde groep waar ze normaal in Nederland ook in zouden zitten. Er is geen onderscheid binnen de groep. Om in de termen van juf Ank (De luizenmoeder op NPO 3) te blijven; geen sterren, manen of zonnetjes.
Iedereen volgt hetzelfde systeem. Tijdens het 10 minutengesprek wat je als ouder twee keer per schooljaar via Skype met de juf hebt wordt het niveau van je kind besproken. De juf heeft veel tips en kan aanvullend materiaal aandragen voor als je kind meer uitdaging of meer herhaling nodig heeft.

Elke week werken ze gemiddeld 1,5 uur aan de Nederlandse les. Voor Milan is dit nog heel speelsgewijs met veel filmpjes, plaatjes en nazeggen. Voor Jevi is het een stuk serieuzer met onderdelen als spelling, begrijpend lezen, woordenschat, cultuur, taal en schrijven. Toch zitten hier ook spelletjes tussendoor. Wat leuk is dat er vaak actuele thema’s toegepast worden. Zo krijgen de kinderen toch nog wat mee van sinterklaas en koningsdag.

Ik merk aan Jevi vooral dat hij moeite heeft met de typisch Nederlandse dingen als; ui, lange ij, korte ei, au, ou, enz. Dit wordt ook uitgebreid behandeld.

Jevi maakt de Cito toetsen via het online systeem. Dit is natuurlijk erg handig om te kijken op welk niveau hij zit in Nederland.
Bij het programma zit tevens een lidmaatschap van de Nederlandse bibliotheek. Jevi is dol op lezen en maakt hier erg veel gebruik van. Je kunt de e-boeken downloaden op een ereader of ipad en zo veel Nederlandse boeken lezen.

In het begin was het allemaal wel een beetje wennen. De nieuwe omgeving, school en Engelse taal kostte toch best veel energie en de schooldagen zijn hier lang. Om dan na school nog weer Nederlandse les te volgen heeft soms wel wat overtuigingskracht van mijn kant gekost. We proberen het nu vaak op een vaste dag in de week te doen. Dat geeft duidelijkheid voor de jongens en wat minder gedoe voor mij….

Voor Jevi en Milan werkt het online systeem perfect. Het is een ideale manier om de Nederlandse taal op het niveau van hun leeftijdsgenoten in Nederland te houden.

Deze blog is geschreven op verzoek van Edufax, maar de inhoud is alleen gebaseerd op mijn eigen ervaring. Wanneer je vragen hebt over dit onderwerp mag je me altijd een berichtje sturen.

Als je meer wilt weten over het afstandsonderwijs, kun je contact opnemen met de Front Office van Edufax via frontoffice@edufax.nl

Engelse taal

Nu we bijna 2 jaar hier in Amerika wonen beheersen de jongens de Engelse taal al erg goed. Bij Jevi is zelfs niet meer te horen dat hij hier niet geboren is. Aan het begin van het schooljaar kon zijn leraar niet geloven dat wij hier op dat moment pas sinds 1,5 jaar woonden en dat hij daarvoor geen woord Engels sprak.

We leren wekelijks nieuwe uitdrukkingen van de jongens en de momenten waarop ze ons verbeteren lijken alleen maar vaker voor te komen….

Dat ondervond oma afgelopen week ook.
Milan had een boek meegenomen uit de bibliotheek van de school en wou graag dat oma dat voor zou lezen. Het boek was uiteraard in het Engels en oma deed haar uiterste best. Ze was stiekem zelfs best trots hoe goed het ging. Maar na een paar minuten vroeg Milan aan Jevi; “wil jij het boek voorlezen? Oma kan het niet zo goed”
Oma, een beetje teleurgesteld, vroeg aan Milan wat er dan niet goed was. Milan vertelde haar dat het niet “dis” is maar “this” Met daarbij heel overdreven de tong tussen de tanden om het goed voor te doen…. Oma keek een beetje sneu waarop Milan reageerde; “Maar oma, daar kun je niks aan doen, jij hebt het ook niet geleerd”

Ook Luka begint al behoorlijk goed Engels te praten en weet ook goed het onderscheid te maken met de Nederlandse taal. Vaak zegt hij dan bijvoorbeeld; “Miss Tanya (zijn juf) zegt Shark, maar mama zegt haai”
Je merkt wel dat hij de woorden die hij als eerste in het Engels heeft geleerd ook gebruikt wanneer hij Nederlands spreekt.

We zijn heel erg benieuwd hoe lang ze de taal nog vasthouden wanneer we weer terugkeren naar Nederland. Hopelijk gaat dat lukken. Al heb ik dan wel alvast medelijden met de leraar die Engelse les geeft op school….

School in de USA

Jevi en Milan zijn nu twee volledige weken naar school geweest en we hadden niet kunnen dromen dat het al zo goed zou gaan. Verbazingwekkend hoe flexibel kinderen zijn.
Ik moet er zelf niet aan denken dat ik elke dag ergens naar toe zou moeten gaan waar ik niemand ken en nog lang niet alles kan verstaan, laat staan zelf dingen kan vertellen.

Bizar hoe goed de jongens hier opgevangen worden, zowel door de leraren als door de klasgenootjes. De juf van Jevi belt elke week om te bespreken hoe het gaat. Zij was ook verbaasd hoe goed het gaat. Ze zei letterlijk: ik zou er om 10 uur al helemaal klaar mee zijn als ik in zijn schoenen zou staan. Hij moet zo z’n best doen om te begrijpen wat hij moet doen, maar blijft gewoon de hele dag goed opletten en doet overal aan mee.

De juf van Milan spreek ik elke keer als ik Milan ophaal. Milan voelt zich ook al helemaal op z’n gemak op school. Hij blijft alleen stug Nederlands praten. De juf vond het zielig, omdat ze hem niet begrijpt. Ze heeft nu een app op haar telefoon geïnstalleerd waardoor Milan Nederlands kan praten en de telefoon zijn verhaal vertaalt naar het Engels. Wanneer ze hem echt niet begrijpen kunnen ze dat gebruiken.

De klasgenootjes vinden het allemaal reuze interessant dat er midden in het schooljaar een nieuw kindje bij hun in de klas is gekomen en dan ook nog iemand helemaal uit Nederland. Ze staan blijkbaar in de rij om de jongens te helpen.
Jevi zit naast een meisje, Maya, die hem ook bij alles helpt. Afgelopen week viel Jevi z’n losse tand eruit en in plaats van dat hij dan even naar de wc kan gaan voor een bekertje water, word je hier gelijk naar de schoolnurse gestuurd. Een speciale kamer waar alle kinderen naar toe komen die zich niet lekker voelen of bijvoorbeeld zijn gevallen. Maya ging uiteraard met Jevi mee. Jevi kon daar z’n mond even spoelen en kreeg een mooi bakje waar hij z’n tand in kon doen.

Jevi wou deze week toch graag weer een keer op school lunchen. Hij had elke dag goed opgelet hoe de andere kinderen hun lunch daar bestellen en wist nu wel hoe het moest. Voor de zekerheid had ik de juf een mail gestuurd en zij zou James (een jongen uit zijn klas) aanwijzen om Jevi daarbij te helpen. Jevi vertelde ’s avonds dat James nergens te bekennen was, maar gelukkig was Maya er weer. Bij binnenkomst in de kantine hangt een groot bord met postvakjes van alle leraren. Hierin zitten de prepaid lunch kaarten van de leerlingen. Wanneer je je lunch hebt uitgezocht leg je de kaart in het juiste bakje (lunch+drinken, of alleen drinken) De kaart van Jevi was alleen nergens te vinden. Maar daar wist Maya wel een oplossing voor: gewoon doorlopen, dan komt het wel goed. En inderdaad Jevi pakte z’n lunch en liep door naar de eettafels.
Jevi zou dan de volgende keer wel 2 keer betalen had hij zelf bedacht.
Gisteren wou hij weer op school lunchen en weer was zijn kaart er niet. Dat doorlopen vond hij niet zo’n fijn idee en dus heeft hij Maya aan de kantinejuffrouw uit laten leggen dat Jevi net nieuw is en dat zijn ouders wel geld op zijn kaart hebben gezet. De mevrouw zei dat het goed was en dat ze het wel zou regelen….

Jevi gaat nu iedere dag met de schoolbus naar school en vindt het geweldig. Je kunt hier niet met de fiets naar school, dus dit is ook wel de perfecte oplossing. Wanneer alle ouders de kinderen met de auto naar school moeten brengen zou het één grote chaos worden. De binnenkomst van de bussen is wel geweldig om te zien. Ik denk dat er zo’n 40 bussen naar de school rijden. Bij de school staan begeleiders die afvinken welke busnummers er zijn. Zij krijgen een lijst van de buschauffeur welke kinderen er in de bus zitten. De kinderen lopen vervolgens zelf naar hun lokaal. Ook dit was toch wel lastig zei Jevi. De eerste keer had hij heel wat rondjes door de school gelopen voordat hij zijn lokaal had gevonden….
Wanneer je wel je kind zelf naar school wilt brengen is hier een speciale ingang voor met een eigen oprijlaan. Bij de ingang staat ook weer een begeleider die de naam van het kind op een lijst schrijft.
De eerste paar dagen heb ik Jevi zelf naar binnen gebracht. Dit moest dan via de hoofdingang en ik moest mij hier zelf dan ook inschrijven. Niemand komt zomaar de school binnen.

Doordat bijna alle kinderen met de schoolbus naar school en huis gaan heb je hier geen schoolplein waar alle speelafspraken gemaakt worden. Dit moet dus allemaal vooraf bedacht en geregeld worden. De ouder moet dan een briefje meegeven naar school, waarop staat met wie het kind gaat spelen en dat het oké is dat hij dus met een andere bus meegaat.

Een voordeel van zo’n grote school is dat er ook veel faciliteiten zijn en wat meer mogelijkheden. Zo is er een speciale leraar voor gym, muziek, Spaans en handenarbeid.
Jevi heeft ook een speciale leraar die alle kinderen begeleid waarvan Engels niet hun moedertaal is.

Het bijhouden van de Nederlandse taal is uiteraard ook erg belangrijk. Jevi volgt hiervoor een online lesprogramma. Zo’n 3 uur per week leest en schrijft hij Nederlands en ook de citotoetsen worden op deze manier nog steeds gemaakt.
IMG_0574

Milan gaat naar een hele kleine school waar geen schoolbus naar toe gaat. Ook hier komt er niemand op de fiets en hebben ze een oplossing bedacht voor alle auto’s die s’ochtends binnenkomen. Er is een lange oprit gemaakt waarvan 1 baan langs de ingang van de school komt, de andere baan gaat naar de parkeerplaats. Bij de ingang van de school staan 2 begeleiders. De begeleider opent de rechter achterportier en tilt Milan uit de auto. Vervolgens loopt de begeleider samen met Milan naar binnen en gaat weer terug om het volgende kindje op te halen.

Ook bij Milan in de klas vindt iedereen het wel interessant zo’n nieuw jongetje. Vooral Caley bekommert zich heel erg over Milan. Ze lopen hand in hand. Milan helpt haar met het aantrekken van haar schoenen. En als ze elkaar gedag zeggen aaien ze elkaar even. Erg schattig.
Milan vroeg gisteren aan Caley: want to play? Bij me? Toch begrijpen ze elkaar uiteindelijk.
Beide jongens pikken elke dag weer nieuwe woorden op. Erg leuk om te zien die ontwikkeling.

De zomervakantie start hier 15 juni al. 6 september begint dan pas het nieuwe schooljaar. Een hele lange vakantie dus…. Bijna alle kinderen gaan hier dan ook naar schoolkampen. Elke week is er weer een ander thema. Daar moeten we ons misschien maar even in gaan verdiepen.