De eerste bezoekers in China

Na 7 maanden is het bijna zover, de eerste bezoekers komen over een paar dagen aan. Weer is het de eer aan mijn moeder. In India was ze de allereerste en in Amerika vloog ze zelfs met ons mee. Ook nu zal ze de eerste zijn die een kijkje kan nemen in ons leven buiten Nederland. Samen met mijn vader zal ze donderdag beginnen aan hun langste vlucht tot nu toe. Vrijdagavond komen ze dan aan in Shanghai. Na bijna 8 jaar weer terug in Azië. Ik ben zo benieuwd wat ze ervan vinden!

Wij vinden het tot nu toe allemaal super leuk. De jongens hebben het enorm naar hun zin op school en hebben al veel vriendjes kunnen maken. Milan is vooral erg blij dat er een Nederlandse school binnen hun school zit waar ze elke dag een uur les hebben. Daar voelt hij zich het meeste thuis. Vorige week gaf Milan aan dat hij toch het liefst in Nederland zou wonen.
Uiteraard is dat even slikken wanneer je dat hoort. Het verbaasde me eigenlijk ook.
Milan heeft allemaal leuke vriendjes, zowel Nederlandse, Belgische, Britse en Chinese. Milan spreekt vloeiend Engels, alsof het zijn moedertaal is. Ik ben zelf regelmatig op school om te helpen en als ik hem zie lijkt hij zich prima te vermaken. Je zou denken dat hij zich aardig thuisvoelt. Hij geeft aan dat hij vooral moeilijk kan wennen aan de cultuurverschillen. Alle landen hebben toch allemaal hun eigen gebruiken. Wanneer Milan onder de Nederlanders is, is iedereen gewoon normaal zoals hij dat zegt. Daarnaast heeft het ook zijn voorkeur om Nederlands te praten.

Het fijne met kinderen vind ik dan wel weer dat ze vijf minuten later doorgaan met spelen alsof er niks aan de hand is. Gelukkig gaat het allemaal erg goed op school en ook met tennis en voetbal vermaakt hij zich prima. Zorgen maak ik me dus nog niet, maar dit is wel een gevoel van hem wat we een beetje in de gaten houden. Het zal hopelijk ook helpen dat pake en oma hier binnenkort zijn en 1 juli zit ik alweer met de jongens in Nederland.

Kinderfeestje van Milan

Jevi maakt het niet zoveel uit waar we wonen. Hij ziet overal de voordelen wel van in. Al heeft hij ook heel veel zin om weer naar Nederland te gaan. Spelen met z’n vrienden, vissen in de sloot en nog heel veel andere dingen waar hij naar uit kijkt.
Jevi is erg blij op deze school. Hij heeft het hier meer naar zijn zin dan in Amerika zei hij laatst. Nu hij geselecteerd is voor het school sportteam leert hij ook veel kinderen kennen. Elke dag beoefent hij wel een sport op school. Elke woensdagochtend om 7:15 heeft hij al atletiek. Niet van de minste leraar. Olympisch atleet Marlon Devonish is hun atletiek coach. Weer een van de voordelen van een grote internationale school. Op alle andere dagen mag hij na school sporten. Gelukkig hebben de kinderen hier niet zoveel huiswerk als in Amerika, dus dat komt goed uit. In mei gaat hij met het sportteam naar Thailand. Daar zal hij voor zijn school strijden tegen andere Britse scholen in Azië.

Jevi tijdens een tennistoernooi op school

Ook Luka voelt zich als een vis in het water. Hij vermaakt zich hier prima. Fietsend of op de step door de compound. Spelen in de speeltuin bij de tennisbaan. Thuis kan hij zich ook prima bezighouden. Hij communiceert met de ayi ook al verstaan ze elkaar totaal niet. Erg leuk om te zien.
Het is voor mij nog moeilijk in te schatten hoe hij het op school vindt. Op de foto’s lijkt hij zich daar prima te voelen daar. De Chinese kinderen vindt hij wel wat “illitant”, dat komt vooral omdat ze niet zo goed Engels spreken. Hij gaat ook altijd zonder problemen naar school toe, maar hij is vooral erg blij wanneer ik hem weer ophaal. Vooral op donderdag wanneer hij een halve dag naar school gaat. Dan rent hij naar buiten en roept: ik heb weekend! Lekker 4 dagen bij mama. Zou hij dat ook nog roepen wanneer hij 16 is??
Binnenkort wordt hij 4 en zal ook hij 5 hele dagen naar school gaan. Ik weet niet wie er meer moet wennen. Ik geniet wel heel erg van de dagen dat hij bij me is. Het is zo’n heerlijk vrolijk mannetje. Toen ik zei dat ik hem dan wel ga missen en dat er dan niemand meer bij mij thuis is was zijn reactie; dat geeft niet mama, dan mag je wel de hele dag tv kijken…. Voor alles is een oplossing!

Luka samen met Mr Wolf, de mascotte van zijn klas.
Advertenties

Wat doe je zoal de hele dag als expat?

Dit is alweer onze derde expat uitzending en het zesde jaar dat wij niet in Nederland wonen. Ik kan me nog heel goed herinneren toen Bjorn de vraag kreeg of hij voor Philips in India wou gaan werken. Ik dacht echt dat ze gek waren geworden. Ik had in Amersfoort al heimwee naar Fryslân. Toch hebben we de stap gezet en wat zijn we blij dat we dat hebben gedaan. Hoewel we het zeker niet altijd makkelijk hebben gehad, heeft het ons leven zeker verrijkt.

En nu zitten we dus alweer in ons zesde expat jaar en wonen we in Shanghai, dat had ik nooit kunnen voorspellen. Maar ook nu zijn we weer erg blij met de keuze die we hebben gemaakt.

Een van de meest gestelde vragen in deze afgelopen zes jaar, vooral door mensen die zelf nooit expat zijn geweest, is; wat doe je zoal de hele dag?
Ik heb voor deze avonturen mijn baan op moeten zeggen en tsja wat doe je dan de hele dag. Nu is het proberen op te voeden van drie energieke jongens al bijna een fulltime baan, maar ook het leven buiten Nederland kost vaak wat meer tijd. Zeker in het begin wanneer je weer op zoek moet naar heel veel basisdingen. Waar zit een goede huisarts en welke tandarts gaan we kiezen. Waar kan mijn kind op voetbaltraining en waar is de leukste tennisclub. Boodschappen doen is helemaal tijdrovend. Meer dan de helft van de producten in de supermarkt ken je niet, probeer dan maar eens een avondmaaltijd te bedenken. Er heeft weer iemand nieuwe schoenen nodig, maar waar ga ik die halen. Even een brief op de bus doen, alleen waar doe je dat hier en hoe kom je aan een postzegel. Dan weet je eindelijk waar het postkantoor zit, blijkt dat je er alleen met contant geld kunt betalen (en dat is hier echt heel uniek)
Allemaal dingen waar je in Nederland bijna niet eens over na hoeft te denken die hier allemaal veel tijd kosten.

Doordat je weet dat je maar tijdelijk op deze plek woont wil je er ook alles uithalen. In Nederland ben ik nog nooit in Madurodam geweest of de keukenhof. En waarom stappen we niet veel vaker in de auto en rijden we even naar Parijs of een andere mooie stad. Hier probeer je dat allemaal in de periode te stoppen die je hier zit. Dus elk weekend proberen we iets nieuws te ontdekken en gaan we er veel op uit. En drie keer raden wie dat allemaal uit mag zoeken….

In het begin ben je ook veel tijd kwijt met het ontmoeten van nieuwe mensen. Je hebt natuurlijk geen familie en vrienden om je heen wanneer je in een nieuw land gaat wonen. Gelukkig is het in een stad als Shanghai waar veel expats wonen geen probleem om mensen te leren kennen. Iedereen zit natuurlijk in hetzelfde schuitje en wil ook graag contact leggen. Vanuit de school is er een new parents team die het eerste half jaar veel organiseert waardoor alle nieuwe ouders elkaar kunnen ontmoeten en ook de omgeving leren kennen. Daarnaast is er de Nederlandse (en Belgische) vereniging waar veel leuke activiteiten worden georganiseerd.

Ik ben gelijk gestrikt om voorzitter te worden van de activiteiten commissie van de Nederlandse school. Onlangs hebben we bijvoorbeeld het sinterklaasfeest georganiseerd en binnenkort is er een filmfestival.

Met de geweldig mooie tennisclub bijna in de achtertuin heb ik besloten om het tennissen ook weer wat serieuzer op te pakken. De jongens hebben er al vanaf het begin les van allemaal coaches die zelf (semi) professioneel hebben getennist. Ik mocht laatst een paar ballen slaan met één van die coaches tijdens een gezelligheidstoernooi en met een paar kleine tips kreeg ik weer echt het gevoel terug. En dat voelde wel heel erg goed!
Dus nu ook weer lekker veel aan het sporten.

Het communiceren met de ayi (hulp in huis) en de chauffeur ging toch wel erg moeizaam en daarnaast leek het me ook wel erg leuk om de taal te spreken. Ik ben dus begonnen met Chinese les. Twee keer per week komt de chinese juf Vera bij me thuis. Heel intensief en met het huiswerk erbij kost dit ook weer veel tijd. Maar het is zo leuk dat ik nu eindelijk wat gesprekjes kan voeren met de ayi en de chauffeur. De taal is erg moeilijk om te leren, maar tot nu toe gaat het erg goed. Ik ben benieuwd hoe ver ik kan komen en waar dit wellicht toe kan leiden….

Vanaf april gaat Luka volledig naar school en zijn alle tijdrovende klusjes van de beginperiode wel afgerond. Hoe zal ik mijn tijd dan in gaan vullen?…. Daar ga ik de komende periode maar eens over nadenken

Eerste drie maanden in Shanghai

Het is bizar hoe snel de tijd voorbij vliegt. We zitten ondertussen alweer 3 maanden in Shanghai. En gelukkig hebben we het allemaal al heel erg naar ons zin.

Vandaag en morgen zijn de jongens vrij van school. Die tijd heb ik mooi even benut om lange broeken te regelen. De jongens moeten een uniform aan naar school en dit is allemaal in een winkel te koop op school. De lange broeken hebben alleen wel een erg aparte pasvorm. De broek is of te smal rond de middel of met één maat groter wordt het net een hobbezak. Gelukkig is het op maat laten maken van kleding hier de normaalste zaak van de wereld en liggen de kosten maar een fractie hoger dan de kleding via de schoolwinkel. Dus vandaag zijn we naar de Pearl market geweest waar ook allemaal kledingmakers zitten. De jongens zijn goed opgemeten en volgende week liggen hun maatbroeken al klaar. Klinkt heel chique, maar het kost nog geen 18 euro per broek.

Vorige week waren de jongens ook al twee dagen vrij van school. Er was een hele grote bijeenkomst bij het expo centrum bij ons in de buurt waar ook de leider van China naar toe kwam. Al maanden is iedereen bezig om alles op te knappen. Hele wegen worden opnieuw aangelegd, alle beplanting langs de weg is vervangen, muren geverfd en zelfs lantaarnpalen werden schoongemaakt. Maar ook de school moest twee dagen dicht hierdoor. Ik heb de kans mooi aangegrepen om met de jongens de dierentuin eens te ontdekken. Onze eigen chauffeur was twee dagen vrij, dus we kregen een inval chauffeur. De dag ervoor waren we met z’n allen naar een leuk plaatsje in de buurt geweest met hem en we waren (ver van) onder de indruk van zijn rij kwaliteiten, maar dit was gelukkig niet zo heel ver. Nu Bjorn er niet bij was gedroeg hij zich echter helemaal ver van ideaal. Hij zat de heenreis steeds op zijn telefoon te kijken tijdens het rijden en reed ook weer vreselijk. Hij sprak geen woord Engels en dan is het tijdens het rijden erg lastig communiceren. Ik was dan ook blij toen we bij de dierentuin waren aangekomen.

De dierentuin was erg leuk. Heel groot en de kinderen genoten van alle dieren. Met een toegangsprijs van 8 euro voor ons alle vier was het zeker een geslaagd uitje. Maar helaas liep het daarna wat minder soepel. Toen ik in de auto stapte rook ik een enorme alcohol walm. Ik stapte gelijk uit en liep naar de chauffeur van een vriendin die ook mee was. Haar chauffeur spreekt goed Engels en ik vertelde hem wat ik in de auto rook. Marco liep gelijk naar onze auto en vroeg op de man af of hij had gedronken. De chauffeur ontkende, maar ook hij rook duidelijk de alcohol. Daar stonden we dan. Geen haar op m’n hoofd die overwoog om bij die vent in de (onze!) auto te stappen. Het restaurant waar we met z’n allen naar toe zouden was gelukkig niet ver weg, dus Marco bood gelijk aan om twee keer op en neer te rijden. Bjorn was thuis aan het werk, maar zat nog tot laat in overleg. Hij probeerde ondertussen een andere chauffeur te regelen. Helaas lukte dit niet op tijd en mocht ik voor het eerst met de kinderen in een taxi. Gelukkig was Marco er nog en heeft hij de taxi voor ons geregeld en instructies gegeven dat de taxi hem moest volgen. Ook deze chauffeur had z’n rijbewijs bij een pakje boter gekregen, dus ik was blij toen we weer veilig thuis waren. Voor een ritje van een half uur moest ik 5 euro afrekenen, dus dan moet je wellicht ook niet teveel verwachten….

Al onze spullen zijn er nu en de laatste dozen verdwijnen uit het huis. Afgelopen week ben ik naar de textiel markt geweest om nieuwe hoezen voor de kussens op de bank te vinden. Ongelooflijk wat een aanbod hebben ze daar. Hele hallen vol met stoffen, beddengoed, gordijnen enz enz. En een perfecte manier om al een beetje Chinees te leren, want hier spreken ze geen woord Engels. Luka vermaakte zich ook prima. Er was een gezin aan het eten naast hun winkeltje en het zoontje was ondertussen een filmpje aan het kijken op de telefoon. Luka ging erbij staan en kreeg al snel een krukje aangeboden.

In de hal is het nog heel kaal en valt vooral de radiator erg op. In Nederland ga je naar de Gamma of Praxis en haal je een doe het zelf pakket voor een ombouw, maar die kon ik hier helaas niet vinden. Dus ben ik zelf maar gaan schetsen en heb een leuke ombouw ontworpen. De timmerman kwam langs en heeft alle maten nog even nagemeten. Gisteren stuurde hij de foto van het eindresultaat. Hopelijk wordt het snel bezorgd!

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_1d91

Ons huis wordt thuis

Twee weken geleden was het eindelijk zo ver. Na 4 maanden zagen we onze spullen weer terug!

20 juni hebben we onze spullen in laten pakken in Amerika. De planning was dat de spullen dan begin augustus in Shanghai aan zouden komen. Dit verliep helaas iets anders. 27 september kwamen de spullen aan in de haven, nadat ze eerst nog even de typhoon bij Hong Kong hadden getrotseerd. Doordat het de eerste week van oktober hier golden week was en iedereen dan vrij is, heeft de container nog een hele tijd bij de douane gestaan. Maar op 18 oktober was het dan zo ver; onze spullen werden bezorgd!

Rond 9:30 uur zou de vrachtwagen hier aankomen. Om 9:15 uur kreeg ik echter een email dat er een storing was bij de douane en dat de container niet meegenomen kon worden door het verhuisbedrijf. Hopelijk zou dit rond het middaguur opgelost worden. De hele dag hoorde ik niks meer. Uiteindelijk stopte er om 3 uur een taxibusje voor de deur. Er kwamen 6 Chinese mannetjes uit. Ze spraken geen woord Engels, maar ik begreep dat de vrachtauto onderweg was. Luka vond het wel gezellig en de taal was voor hem geen barrière. Hij kreeg het voor elkaar om tikkertje te spelen met die mannen en zat even later met iemand kinderfilmpjes op youtube te kijken….

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_17b0

Achteraf bleek dat die vrachtauto op dat moment pas net was vertrokken, want om vijf uur kwam deze pas aan. Maar ik was allang blij dat er spullen waren. Jevi mocht bij de ingang zitten en iedereen gaf het nummer van de doos aan hem door. Hij vond het helemaal leuk, zeker toen iedereen hem aansprak met Boss. In een uur was de vrachtauto leeg. Dit was echter alleen deel één van onze spullen. De rest zou de volgende dag komen.

Gelukkig zat ons bed er wel bij, dus wij konden eindelijk weer lekker slapen. Dat keiharde Chinese matras zal ik zeker niet missen.

De volgende dag kwam deel twee en kon het uitpakken beginnen. Zo geweldig om je eigen spullen weer te zien. Maar nadat alle 245! dozen uitgepakt waren begon ook een grote puzzeltocht. De keuken in Amerika bleek toch wat groter dan hier. Dus bij elk glas moest ik bekijken waar het neergezet kon worden. De volgende dag was het nog een behoorlijke chaos hier in huis. Maar gelukkig zag het er aan het einde van de dag alweer een stuk beter uit.

Afgelopen week is al een groot deel van de fotolijsten en schilderijen opgehangen en zijn onze banken teruggekomen van de stoffeerder. Die zien er echt weer als nieuw uit.

We hadden bij de Ikea een bank gekocht voor de eerste periode. Deze hebben we weer verkocht nu onze eigen banken er weer zijn. De bank moest alleen nog even weggebracht worden. Ik had de bank zover mogelijk uit elkaar gehaald en klaar gezet. Het was alleen te zwaar om alleen te tillen. De chauffeur stond al klaar en kwam naar binnen om me te helpen. Toen hij de bank zag zei hij gelijk: dat gaat niet passen en hij wou weer weggaan. Ik had de ervaring op het vliegveld met onze koffers nog in gedachten, dus wist dat hij niet de koning van het auto inpakken is. Ik gaf aan dat het wel ging passen en dat hij maar gewoon moest gaan tillen. We moesten twee keer rijden, maar het paste inderdaad (maar net)UNADJUSTEDNONRAW_thumb_1ccd

Heerlijk om weer op onze eigen bank te zitten met al onze spullen om ons heen. Het was al een fijn huis, maar nu wordt het toch echt wel thuis.

Wat me opvalt in Shanghai

Overal op straat zie je elektrische scooters. Heerlijk dat je niet dat geknetter van die benzinemotors hoort. Maar ook echt even wennen. Die stille dingen hoor je niet aankomen als je op het fietspad fietst.

Pakketjes worden bezorgd door zo’n zelfde scooter maar dan met een enorme bak achterop. Ik werd ingehaald door één die vervolgens allemaal pakketjes verloor, maar hier kwam hij pas na een paar 100 meter achter. Arme stakker had een heel spoor achtergelaten.

De pakketjes worden afgeleverd bij de ingang van de compound. Een mannetje van de beveiliging brengt ze vervolgens weer naar de juiste huizen. Bij het toegangshek zie je dan ook de hele dag stapels pakketten liggen met de huisnummers er groot opgeschreven. In afwachting om rondgebracht te worden.

Wonderlijk genoeg weten ze na een week al op welk nummer wij wonen. Elke keer als ik langsfiets dan zegt hij (gok ik) nummer 61? Ik knik nu maar braaf “ja” en dan komt hij aanrennen met een pakketje. Ik moet toch maar eens beginnen met wat Chinese lessen….

De Chinezen die ik tot nu toe heb ontmoet zijn allemaal super vriendelijk. In de winkels wordt over het algemeen weinig Engels gesproken. Maar wanneer ik iets vraag doen ze allemaal heel erg hun best. Meestal wordt er gelijk een telefoon gepakt en de vertaal app gebruikt. Ze zeggen iets in het Chinees tegen de telefoon en ik krijg de Engelse vertaling te horen. Waarop ik het omgekeerde doe op mijn telefoon. Dit is ook hoe we met onze chauffeur communiceren.

Toen ik voor de eerste keer in de supermarkt kwam had ik geen muntje bij me voor de winkelkar. Het muntje van de jumbo bleek niet te werken. Ik vroeg aan een medewerker waar ik een muntje voor de kar kon krijgen. Gelukkig begreep ze me, maar er waren geen muntjes. Wait wait zei ze. Ze rende weg, pakte haar tas en haalde een 1Rmb muntje uit haar portemonnee. Jevi vond het ook zo aandoenlijk dat we haar nadat de boodschappen in de auto lagen weer hebben opgezocht om het muntje terug te geven.

Miss Gao vroeg of ik wel een rijstkoker heb. Die hebben we nog niet, dus ik beloofde haar dat ik er vandaag eentje zou gaan halen. Ik moest toch naar de Carrefour, dus daar hebben ze vast wel eentje. Geen idee welke ik moest halen, maar ik dacht ik pak niet de goedkoopste, niet de duurste komt het vast goed. Daar aangekomen bleken er 2 gangpaden vol met rijstkokers te zijn. Ik denk dat dit voor vele mensen een lichte paniekaanval kan veroorzaken. Gelukkig voordat de wanhoop bij mij toesloeg dacht ik: Philips heeft er vast ook wel een. Ik vraag Bjorn wel of hij op kantoor langs de Philips winkel loopt….

Nu alleen nog aan Miss Gao uitleggen via de vertaal app dat ik nog geen rijstkoker heb vandaag….

Pre-visit Shanghai

Zaterdag 19 mei zaten Bjorn en ik in het vliegtuig naar Shanghai. De tas vol met papieren, want er is behoorlijk wat voorbereiding aan vooraf gegaan. We mochten twee keer naar de Chinese ambassade in New York voor een toeristen visum, hebben formulieren ingevuld voor een health check die we in Shanghai moeten doen, alle schoolrapporten van de jongens, kopie paspoorten, lijst met potentiële huizen en scholen, enz.

Na een vlucht van 15 uur plus nog 12 uur die door het tijdsverschil ineens voorbij waren kwamen we op zondagavond aan in Shanghai. We waren na alle verhalen over luchtvervuiling erg benieuwd, maar toen we uitstapten was het gewoon een heerlijke frisse lucht. Geen typische geuren zoals die in India je gelijk tegemoet komen. Na aankomst werden alle buitenlanders eerst een andere kant op gestuurd om vingerafdrukken af te nemen. Dit gebeurde allemaal digitaal waarbij de computer na het inscannen van mijn paspoort zelfs ineens Nederlands begon te praten. De Amerikaan naast ons vond het allemaal maar erg verontrustend dat dit moest gebeuren. Die wereldburger heeft geen flauw idee wat Amerika allemaal van je wil weten voordat je hier het land binnen kunt komen….
Bij de douane ging het allemaal erg soepel en niet veel later zaten we al in een taxi op weg naar ons hotel. We hadden gelukkig het adres van het hotel in het Chinees meegenomen, want deze beste man sprak geen woord Engels. Gelukkig ging ook dit allemaal goed en 45 minuten later stonden we al in het hotel. We waren blij verrast dat je in China heel wat meer hotel krijgt voor je geld dan in Amerika. Een prachtig hotel met een mega grote kamer voor ons.

De volgende dag stond om 8:30 uur Johnny, onze agent die door Philips is ingeschakeld, klaar om ons mee te nemen naar de eerste school. We hebben in twee dagen 3 scholen bekeken en bijna 20 huizen. Twee van de drie scholen hadden we een erg goed gevoel bij, maar bij één van deze scholen was geen geschikt huis in de buurt te vinden. De huizen waren allemaal erg oud en stonden erg dicht op elkaar. De derde dag hebben we ons daardoor alleen nog maar gefocust op de huizen in de buurt van de Britse Internationale school.

IMG_5542

De dag zijn we echter begonnen met een health check. Deze check is nodig voor de visumaanvraag. We hadden al gehoord dat het een komen en gaan is van buitenlanders en dat klopte helemaal. Bij binnenkomst werden eerst onze papieren gecontroleerd, vervolgens mochten we door naar een hokje waar we ons om moesten kleden en een badjas aan moesten trekken. Zo werden we elke keer van hokje naar hokje gestuurd waar iedere keer weer een andere arts zat die een test ging doen. Er werd weinig tegen ons gesproken, vooral gecommandeerd wat we moesten doen. Het is jammer dat ik geen foto kon maken, want ik had dit lopende band werk graag vastgelegd. We hebben het allemaal maar laten gebeuren en konden er gelukkig samen erg hard om lachen. Ik kan me wel voorstellen dat wanneer je nog nooit met een andere cultuur in aanraking bent gekomen dit een behoorlijke shock kan zijn.
Uiteindelijk zijn we 45 minuten binnen geweest en zou het rapport wel naar ons verstuurd worden.

Na drie dagen huizen bekijken hadden we 2 favorieten. ’s avonds bleek echter dat één ervan voor onze neus was weggekaapt. Johnny zou de vierde dag gebruiken om rond te bellen om zo meer opties voor ons te vinden. Wij konden deze dag mooi besteden aan sightseeing. Via één van mijn contacten die in Shanghai heeft gewoond wist ik dat er fietstochten georganiseerd worden. We konden gelukkig nog een plekje boeken en hebben donderdagmiddag zo’n 20km door Shanghai gefietst. Wat een geweldige manier is dat toch om de stad te ontdekken. We zijn op plekken geweest waar je als toerist echt niet zomaar komt. Dit bevestigde dat er erg veel te zien is in deze stad en gaf ons steeds meer het gevoel dat het een mooie plek wordt om te wonen. In de ochtend hadden we zelf al wat dingen bekeken. Zo zijn we naar de fabric market geweest. Een overdekte markt waar wel 100 kleine winkeltjes zitten waar je alle kleding op maat kunt laten maken. Ook zijn we in de grootste Starbucks van Azië geweest. Die was inderdaad ongelooflijk groot. Het hele brandproces van de koffieboon was hier zichtbaar voor het publiek, erg mooi!

De avonden hebben we vooral ook gebruikt om de stad te verkennen en toch stiekem ook wel te genieten dat we even met z’n tweeën op pad waren. We hebben in prachtige restaurants gegeten met een geweldig uitzicht.

IMG_5520
De eerste avond hadden we nog niet echt veel energie en vonden we een Chinees restaurant in het winkelcentrum naast ons hotel. Er was geen menukaart in het Engels, dus we hebben maar op basis van de plaatjes van het eten iets besteld. Ik dacht dat ik kip met paprika had besteld, dit bleek echter kip met rode en groene pepers…. Ik heb 10 minuten lang heel hard m’n best gedaan, maar toen m’n drinken op was en het zweet me overal stond heb ik het toch maar opgegeven. Het eten van Bjorn was ook mega scherp, dus na een half uurtje stonden we weer buiten allebei nog steeds een beetje hongerig. En ja wat doe je dan als je vervolgens langs de McDonalds loopt…. toch maar even snel een patatje scoren.

Vrijdag was onze laatste dag in Shanghai en we hoopten allebei dat er knopen doorgehakt konden worden. Johnny liet ons nog 3 andere huizen zien, waarvan de laatste erg in de smaak viel. Het huis stond nog helemaal in de steigers, omdat het helemaal wordt opgeknapt. Nu hadden we 2 hele goede opties waar we goed over na moesten denken.
’s Middags hebben we nog de tennisclub in de buurt bekeken en ook daar werden we enthousiast van. Goede gekwalificeerde tennistrainers en super mooie tennisbanen, zowel binnen als buiten.

Dit baantje zie ik ons wel op spelen….

Aan het einde van de middag zijn we met de metro naar een station midden in de stad gegaan, om daar vervolgens op de Maglev trein te stappen. Deze trein gaat met 300km/u naar het vliegveld. Het openbaar vervoer is echt super goed geregeld en erg makkelijk om je weg te vinden. We waren dan ook mooi op tijd op het vliegveld. Net voordat het vliegtuig zou vertrekken begon er alleen een enorme onweersbui waardoor we 3 uur aan de grond bleven staan. Hierdoor zaten we uiteindelijk 18 uur in het vliegtuig. Wonderlijk genoeg kwamen we behoorlijk fit aan in New York en waren we vervolgens om 4 uur ’s ochtends weer thuis.

Heerlijk om de jongens weer te zien en respect voor Ilene hoe ze het allemaal in haar eentje hier heeft gered!

We hebben het hele weekend gebruikt om meer informatie in te winnen over de twee verschillende compounds waar de huizen van onze voorkeur staan. Na 2 nachtjes slapen waren we er uit en ondertussen hebben we zelfs al de bevestiging binnen dat het huurcontract voor het huis rond is!

School √
Huis √
Tennisbanen

Nederlandse taal in het buitenland

Voordat we vertrokken naar Amerika hebben we de focus vooral gelegd op het leren van de Engelse taal. De jongens kregen Engelse les in Nederland zodat ze een beetje voorbereid waren. Eenmaal op school hebben ze de taal super snel opgepakt en zijn ze nu zelfs bijna niet te onderscheiden van hun klasgenoten waarbij Engels de moedertaal is.

Uiteraard is de Nederlandse taal ook erg belangrijk. Tijdens de voorbereidingen werd ons verteld dat het belangrijk is dat wij in onze moedertaal tegen de kinderen blijven praten. Voor ons is dat in beide gevallen Nederlands, dus dat is makkelijk. (ja sorry, ik reken Fries toch niet helemaal mee….)

Doordat de jongens op doordeweekse dagen toch het meeste Engels praten merk je wel dat er soms wat Engelse woorden worden gebruikt. Vooral bij Luka gebeurt dit het meeste. Hij leert natuurlijk als tweejarige veel nieuwe woorden en deze leert hij op school in het Engels. Kijk maar naar mijn face, de fles is te zwaar om te shaken en mama zullen we met de play-doh spelen zijn slechts een paar voorbeelden van zijn zinnen.
We reageren hier vaak op door het woord in het Nederlands te zeggen zonder dat we kritiek leveren. Ja ik zie je gezicht, ja ik wil wel met klei spelen. Kinderen leren zo snel dat ze het daardoor zo oppakken.

Milan gaat hier nu naar Kindergarten (groep 2) en Jevi zit in 3rd grade (groep 5). Voor hen is het ook belangrijk dat ze goed kunnen lezen en schrijven in het Nederlands. Zij volgen hiervoor een online lessysteem.

Philips heeft hiervoor de hulp ingeschakeld van Edufax. We konden kiezen tussen een Nederlandse school waar de kinderen na hun reguliere schooltijd naar toe kunnen gaan of een online lessysteem. De Nederlandse school is voor ons alleen te ver rijden, dus wij hebben voor het online systeem, ntconline.nl,  gekozen. Ze zitten hier in een online klas en kunnen op de computer zien welke kinderen er nog meer in de klas zitten.
Ook hebben ze gewoon een juf die reageert op het ingeleverde werk (vaak met een persoonlijke videoboodschap) en die we kunnen mailen of Skypen wanneer we vragen hebben. Elke les begint met een video van de juf waarin ze iets leuks vertelt of iets uitlegt over de taak van die week.

De jongens zitten in dezelfde groep waar ze normaal in Nederland ook in zouden zitten. Er is geen onderscheid binnen de groep. Om in de termen van juf Ank (De luizenmoeder op NPO 3) te blijven; geen sterren, manen of zonnetjes.
Iedereen volgt hetzelfde systeem. Tijdens het 10 minutengesprek wat je als ouder twee keer per schooljaar via Skype met de juf hebt wordt het niveau van je kind besproken. De juf heeft veel tips en kan aanvullend materiaal aandragen voor als je kind meer uitdaging of meer herhaling nodig heeft.

Elke week werken ze gemiddeld 1,5 uur aan de Nederlandse les. Voor Milan is dit nog heel speelsgewijs met veel filmpjes, plaatjes en nazeggen. Voor Jevi is het een stuk serieuzer met onderdelen als spelling, begrijpend lezen, woordenschat, cultuur, taal en schrijven. Toch zitten hier ook spelletjes tussendoor. Wat leuk is dat er vaak actuele thema’s toegepast worden. Zo krijgen de kinderen toch nog wat mee van sinterklaas en koningsdag.

Ik merk aan Jevi vooral dat hij moeite heeft met de typisch Nederlandse dingen als; ui, lange ij, korte ei, au, ou, enz. Dit wordt ook uitgebreid behandeld.

Jevi maakt de Cito toetsen via het online systeem. Dit is natuurlijk erg handig om te kijken op welk niveau hij zit in Nederland.
Bij het programma zit tevens een lidmaatschap van de Nederlandse bibliotheek. Jevi is dol op lezen en maakt hier erg veel gebruik van. Je kunt de e-boeken downloaden op een ereader of ipad en zo veel Nederlandse boeken lezen.

In het begin was het allemaal wel een beetje wennen. De nieuwe omgeving, school en Engelse taal kostte toch best veel energie en de schooldagen zijn hier lang. Om dan na school nog weer Nederlandse les te volgen heeft soms wel wat overtuigingskracht van mijn kant gekost. We proberen het nu vaak op een vaste dag in de week te doen. Dat geeft duidelijkheid voor de jongens en wat minder gedoe voor mij….

Voor Jevi en Milan werkt het online systeem perfect. Het is een ideale manier om de Nederlandse taal op het niveau van hun leeftijdsgenoten in Nederland te houden.

Deze blog is geschreven op verzoek van Edufax, maar de inhoud is alleen gebaseerd op mijn eigen ervaring. Wanneer je vragen hebt over dit onderwerp mag je me altijd een berichtje sturen.

Als je meer wilt weten over het afstandsonderwijs, kun je contact opnemen met de Front Office van Edufax via frontoffice@edufax.nl