Opladen in Nederland

Een aantal maanden geleden begon voor mij een moeilijke periode tijdens ons expat avontuur. Onrust, verveling, onvrede misschien zelfs wel heimwee. Ik weet nog niet hoe ik het zal noemen. Het is een opeenstapeling van gevoelens.
De online opleiding die erg tegenvalt, totaal geen uitdaging en het geeft me niet de kennis waarop ik had gehoopt.
Het starten als tennistrainer viel ook erg tegen. Er was totaal geen begeleiding vanuit de tennisschool. Ik kreeg een tennisbaan en een aantal kinderen toegewezen, maar geen support of visie vanuit de tennisschool.
Ook het tennissen voor de jongens valt tegen. Van te voren had ik verwacht dat we hier naar het sportwalhalla zouden gaan en de jongens super goed opgeleid zouden worden. Helaas tot nu toe verre van dat.
We wonen hier in een prachtig huis, we hebben er alleen hele eigenaardige huiseigenaren bijgekregen die ons het leven soms behoorlijk zuur maken.
Het maken van nieuwe contacten blijkt in een omgeving waar je echt tussen de lokale bevolking woont toch een stuk lastiger dan wanneer je in een expat omgeving terecht komt. In een omgeving waar veel expats bij elkaar zitten merk je toch dat mensen elkaar sneller opzoeken en je eerder opgenomen wordt. Hier reageert iedereen heel enthousiast, maar de echte afspraakjes blijven achterwege.
Een ander nadeel van het wonen tussen de lokale bevolking vind ik ook dat ik de enige ben die niet haar moedertaal spreekt. Mijn Engels is prima, maar ik merk toch dat ik soms de clou mis. Het voelt ook alsof ik minder spontaan ben doordat ik weet dat ik fouten maak, en daarmee de enige in de groep ben.
Waar ik denk ik nog wel het meeste last van had is hoe de meeste Amerikanen met hun kinderen omgaan. Maar dan vooral dat ze mij veroordelen, omdat wij het anders doen. Ik word regelmatig aangesproken omdat Milan 10 meter voor me loopt op de stoep. Hier worden alle kinderen bij de hand vastgehouden en snappen ze niet dat wij onze kinderen geleerd hebben om te stoppen voordat ze een weg oversteken.
Wanneer Luka gaat staan in de winkelwagen komt er 100% zeker iemand naar me toe om te vertellen dat het gevaarlijk is. Als de jongens over de rand van een verhoging lopen word ik toch echt verzocht de kinderen daar weg te halen, want stel je voor dat ze vallen. Als Jevi vanaf de bushalte (in een doodlopende straat) alleen naar huis loopt hangt de buurvrouw al aan de telefoon. Ik moet ze toch eens die reclame van Sire laten zien die momenteel in Nederland overal te zien is “Laat jongens jongens zijn” Ik verwacht dat ze een hartaanval krijgen hier.

Alle dingen los van elkaar zijn zo te weerleggen en zou je zo overheen kunnen stappen, maar voor mij was alles bij elkaar toch even te veel. Daarom kwam de vakantie naar Nederland ook echt op een perfect moment. Even heerlijk opladen. Familie en vrienden om ons heen. Gewoon ongecompliceerd Nederlands kunnen praten. Lekker eten. En vooral heel veel leuke dingen doen met mensen die ons heel goed kennen.

We zijn bijna 4 weken in Nederland geweest en hebben echt genoten van alle voordelen die Nederland biedt. Jevi en Milan vonden het geweldig om weer alles op de fiets te kunnen doen. Jevi stapt zelfs alleen op de fiets om naar vriendjes toe te gaan. Die vrijheid vonden ze zo ongelooflijk fijn. Op de camping hebben ze daar ook van genoten. Aan alle activiteiten hebben ze bijna meegedaan. Ook daar lekker op de fiets overal naar toe. Het was natuurlijk voor iedereen vakantie, dus het was ook één grote gezellige boel, wat niet helemaal een reëel beeld geeft. Wanneer iedereen weer naar school en naar het werk gaat is het daar ook wel weer anders.

Toch keek ik met gemengde gevoelens naar de terugkeer naar Amerika. De jongens en ook Bjorn hebben het hier enorm naar hun zin, maar voor mij voelt dat anders. Gelukkig heb ik er in Nederland veel over kunnen praten en weet ik dat ik er zelf gewoon weer tegen aan moet. Na nog wat bemoedigende woorden van myn leave heit net voor vertrek ging in het vliegtuig, tussen al het kots opruimen, luiers verschonen en orde houden door de knop gelukkig om en ben ik nu ook wel weer blij dat we hier zijn.
Vanmorgen heb ik gelijk met de jongens een nieuwe tennisschool iets verderop bezocht, waarvan we hebben gehoord dat ze een hele andere aanpak hebben. Dit voelt een heel stuk beter. Een tennisschool met een beleid, visie en structuur en veel kinderen met talent voor het geweldige spel. Volgende week mogen Jevi en Milan voorspelen en horen we of ze toegelaten worden. Na een tijdje gesproken te hebben met de eigenaar werd mij gelijk gevraagd of ik daar niet les wou geven. Dit gebeurt daar dan onder de vleugels van de hoofdtrainer, exact zoals ik het in gedachten had. Dus de eerste positieve draai lijk ik al gevonden te hebben. Nu alle andere irritaties nog even ombuigen, of gewoon maar accepteren….

Komende zondag gaan we met z’n allen naar de US Open, weer een van de grote voordelen van het wonen dichtbij New York.
“Het leven is een feestje, je moet alleen zelf de slingers ophangen” lijkt op dit moment erg van toepassing op mij. Dat ga ik dan ook doen, dan zullen er vast snel meer positieve berichten volgen!

En gelukkig heb ik Wendy hier nog, die godzijdank haar nieuwe visum heeft gekregen, waar ik soms even lekker tegen aan kan zeuren om vervolgens overal ook weer erg hard om kunnen lachen.
En met FaceTime voelt Nederland soms ook heel dichtbij.

ps: Voor alle Amerikanen die dit lezen: ik bedoel jullie vast niet….

Advertenties

Ben ik toch te Nederlands?

Het mooie van een expat avontuur vind ik dat je echt in aanraking komt met een andere cultuur. In India was dit verschil natuurlijk enorm groot. En alhoewel we het daar soms echt wel zwaar hebben gehad, India heeft ons hart veroverd. Een enorm verschil met Nederland, maar echt een interessante land.

Van Amerika zou je wellicht denken dat het verschil niet zo groot is, maar toch heb ik al heel wat verschillen ontdekt. Doordat de verschillen minder groot zijn hier merk ik dat ik heel veel ga vergelijken met Nederland. Ik probeer er ook vaak achter te komen wat de reden is van het verschil.

Laat ik als voorbeeld “huiswerk” nemen. Het is de laatste tijd in Nederland vaak in het nieuws geweest: Nederlandse kinderen zijn de gelukkigste van de wereld. Eén van de redenen die genoemd werden is dat de kinderen in Nederland geen huiswerk hebben op de basisschool.
Hier hebben de kinderen vanaf groep 3 elke dag huiswerk. Elke dag komen er 2 boekjes mee naar huis die gelezen moeten worden en daarnaast altijd nog een andere taak. Dit varieert van rekensommen maken in een online programma tot een oefening maken op een A-4 wat de juf heeft meegegeven. De juf kan exact zien wat je online gedaan hebt en de A-4 tjes moeten de volgende dag weer ingeleverd worden. Wanneer je het per ongeluk vergeet mee te nemen krijgen de ouders gelijk een briefje mee dat het niet is ingeleverd.

Ik probeer al een jaar lang de voordelen van de methode hier te ontdekken, maar het is me nog niet gelukt. Waarom zou je een kind wat van 8:15 tot 16:00 uur van huis is nog huiswerk mee geven? Na zo’n lange schooldag neemt een kind volgens mij niet veel meer op en is het niet veel belangrijker om lekker te gaan spelen of sporten na schooltijd?
Is het dan om een kind de discipline bij te brengen?
Ik weet het antwoord echt niet.

Een ander groot verschil vind ik de zwemles.
De kinderen beginnen hier allemaal al op jonge leeftijd. Wellicht omdat zoveel huizen hier een zwembad in de tuin hebben. (Wat overigens altijd afgeschermd moet zijn met een hek, it’s the law!) Dus dan is het wel erg handig dat kinderen al snel kunnen zwemmen.

De lesmethode is alleen wel heel anders. In Nederland beginnen de kinderen met de schoolslag. Hier wordt helemaal geen schoolslag aangeleerd. Het doel lijkt hier om de kinderen zo snel mogelijk te leren drijven. Ze proberen de kinderen een borstcrawl te leren, maar wanneer je als een hondje naar de overkant zwemt is het ook prima. Het resultaat is dat Milan al na 12 lessen zonder bandjes kon zwemmen, maar wat mij betreft ziet het er niet uit.  Ik wil niet weten hoeveel liter water hij binnen krijgt tijdens een les, doordat hij de helft van de tijd onder water lijkt te zwemmen. Maar uiteraard zeg ik dat ik super trots op hem ben.
Ik denk dat een Nederlandse zwemjuf/meester spontaan begint te huilen als ze het zien.

Bij de tennisles zie ik dit ook wel deels terug. Het lijkt vooral belangrijk om de bal over het net te slaan. Dat het er niet uit ziet hoor je niemand over. In Nederland wordt veel meer op de techniek gelet en is het helemaal niet erg wanneer je die bal niet over het net krijgt, dat komt daarna vanzelf wel.
Ook hier weet ik nog niet wat nou beter is. Geen idee of ik ooit achter het antwoord ga komen, maar interessant is het zeker!

Nog een aantal verschillen met Nederland waar ik het voordeel (nog) niet van zie:

  • Voor plastic tassen hoef je hier niet te betalen. Je boodschappen worden voor je ingepakt (dat is dan wel weer een voordeel) in plastic tassen. Wat resulteert in enorme hoeveelheden plastic afval. Ik neem bijna altijd m’n Nederlandse shoppertassen mee en ik zie het wel eens vaker gebeuren, maar ik denk dat 90% alles in plastic zakjes laat stoppen.
  • Alle electra kabels hangen hier boven de grond. Bij elke boom die hier omwaait zit een hele buurt vervolgens zonder stroom. Ik probeer echt het voordeel te zien, maar kan het nog niet bedenken….
  • Het afval wordt hier niet door vuilniswagens van de gemeente opgehaald, maar dit gebeurt door allemaal verschillende bedrijven. Elk huishouden moet zelf op zoek gaan naar een bedrijf. In Wilton (18000 inwoners) zijn er minimaal 6 van deze bedrijven. Commercieel: ja maar ik zie geen voordeel voor de inwoners en of dit nou efficiënter is….
  • We betalen hier nog steeds heel veel met cheques. Ik moest bijna lachen toen de bank ons bij het openen van een bankrekening een doosje met cheques mee naar huis gaf. Maar tot m’n grote schrik hebben we het al heel vaak moeten gebruiken. Even geld overboeken naar iemand anders kan ook niet zomaar. Dit lukt alleen zonder kosten wanneer je bij dezelfde bank zit….
    Een factuur kun je soms online betalen, maar meestal moet je een cheque per post opsturen. Of je moet bellen en je creditcard nummer doorgeven.
  • Creditcards ook zoiets, die lijken ze hier te sparen. Wanneer je niet minimaal 5 verschillende creditcards in je portemonnee hebt hoor je er niet bij. Bijna elke winkel heeft ook z’n eigen creditcard. Daarmee krijg je dan extra korting als je daarmee betaalt. In plaats van die tientallen klantenpasjes die je in Nederland in huis hebt, zijn het hier creditcards….Of dit beter is? Geen idee, het lijkt me vooral dat het een enorme valkuil is voor veel mensen….

Eén jaar in de US

Gisteren is het een jaar geleden dat we met z’n allen in het vliegtuig naar Amerika zijn gestapt. Op de verjaardag van Jevi zijn we vertrokken naar een nieuw avontuur.

Aan de ene kant lijkt het nog maar zo kort geleden, maar toch is er ook alweer een hele hoop gebeurd.

Het blijft geweldig om te zien hoe de jongens zich hebben ontwikkeld. Jevi die naar een (voor ons) enorm grote school werd gestuurd, waar hij niemand kende, niemand verstond en ook het hele schoolsysteem nieuw voor hem was. Nu is hij er als een vis in het water. Jevi spreekt accentloos Amerikaans, legt elke morgen de eed af aan de Amerikaanse vlag en zit op lacrosse.

Ook Milan spreekt vloeiend Engels, heeft allemaal vriendjes en voelt zich hier helemaal thuis.

Luka heeft in het afgelopen jaar een enorme ontwikkeling doorgemaakt. Het verlegen mannetje gaat nu met veel plezier naar de opvang en is elke dag zo vrolijk. Luka begint steeds meer te praten, Engels en Nederlands door elkaar.

Toch merk je ook dat ze Nederland nog echt niet zijn vergeten. Milan wil nog steeds elke keer met Bjorn mee naar Nederland. Dan kan hij weer met Ilene mee naar de paardjes zegt hij dan.
Jevi mist vooral z’n vriendjes nog steeds. Wanneer hij een kaartje of filmpje krijgt zie ik de tranen in z’n ogen.

Met m’n grootste jongen gaat het gelukkig ook allemaal goed. Hij heeft het enorm naar z’n zin en krijgt veel energie van z’n uitdaging en vooral de kansen hier.

Het eerste jaar ben ik vooral bezig geweest met m’n mannen. Nu het met hen allemaal goed gaat en alles niet meer zoveel tijd kost merk ik dat ik ook wel weer wat uitdaging kan gebruiken. Eind vorig jaar ben ik met een vervolgopleiding voor webdesign begonnen. Super leuk om daar weer mee bezig te gaan, maar helaas niet het niveau wat ik had gehoopt. Binnenkort kan ik dit afronden en dan kan ik weer op zoek naar iets anders.
Gelukkig is het alweer lente en kunnen we weer lekker gaan tennissen. Jevi en Milan kunnen ook niet wachten.
Ik ben door de plaatselijke tennisschool gevraagd om les te komen geven aan kinderen. Het certificaat Tennis Youth Coach is bijna binnen, dus dan kan ik gaan starten.

 

Gezin central park

Vakantie augustus

In augustus had Bjorn een week vrij en besloten we om naar Washington DC te gaan. We horen steeds meer mensen over Airbnb en hebben via die website een super mooi appartement gevonden op loopafstand van alle bezienswaardigheden. We hadden geen idee hoe druk het zou zijn in deze grote stad, maar ook hier was het weer enorm goed te doen. De auto kon naast ons appartement staan. Alle bezienswaardigheden waren op loopafstand, dus dat was ideaal. We hebben twee dagen door de stad gelopen en erg veel kunnen zien. Een prachtige stad met erg veel leuke musea, ook voor de kinderen. We zijn naar het natural history museum geweest, waar vooral de T-Rex erg interessant was voor Jevi en Milan

img_1994

Het air and space museum was ook een groot succes. Jevi heeft zelfs nog met Bjorn in een flight simulator gezeten. Super gaaf!
Uiteraard hebben we ook het Witte Huis, Washington monument en het Capitol gezien. Klein detail; het was 34 graden en een enorm hoge luchtvochtigheid. Ondanks dat was het geen probleem om met de mannetjes door de stad te wandelen. Genieten dat het allemaal kan!

Na ons stedentripje zijn we een stukje Noordelijker gereden waar we een leuke camping hadden geboekt. Geen die-hard kamperen in een tentje voor ons…. We hadden een mooie cabin gehuurd, super relaxed.
img_2034
Het was toevallig “water war” weekend toen wij er stonden en dat was helemaal niet vervelend met die warmte. De Amerikanen namen het thema alleen wel erg serieus. Hele pick-up trucks met grote watertonnen achterop reden over de camping om iedereen nat te spuiten. Uiteraard wel voorzien van een waslijst met regels, waar iedereen zich ook nog keurig aan houdt. Voor de kinderen één groot feest en voor ons dus ook!

Tijdens de laatste dag van de vakantie zijn we naar het WTA tennistoernooi in New Haven gereden. Het was die dag kinderdag, er werden allemaal leuke activiteiten georganiseerd. Jevi en Milan hebben meegedaan met een clinic en konden losgaan op een springkussen. Toen we een kijkje wilden nemen bij de trainingsbanen kwamen we Kiki Bertens en haar coach Raymond Sluiter tegen. Bjorn heeft wel tegen hem getennist, dus zo konden we mooi even een praatje met ze maken. De jongens waren erg onder de indruk dat ze Kiki nu in het echt konden zien. Milan vond het vooral opmerkelijk dat we Nederlands konden praten. ’s Middags moest ze de eerste ronde van de damesdubbel spelen. Het was nog erg rustig, dus we zaten helemaal vooraan. Jevi en Milan vonden het maar wat leuk dat ze hun weer herkende en een praatje met ze maakte. Na afloop van de wedstrijd konden ze nog even met haar op de foto. Milan maakte gelijk van de gelegenheid gebruik en zei tegen Kiki: ik wil eigenlijk nog wel een knuffel….

img_2040