Laatste weekje Nederland

Een week vol met het regelen van de laatste dingen en gemengde gevoelens. We hebben enorm veel zin om naar ons nieuwe plekje te gaan, maar zijn hier nu ook steeds bezig met afscheid nemen.

Morgen is de laatste schooldag voor Jevi en Milan. Voor de jongens is het toch ook wel erg spannend. Vandaag hebben we de traktaties gemaakt die ze morgen aan het einde van de dag uit gaan delen.
image

Jevi heeft samen met z’n Engelse juf een presentatie gemaakt waarin hij laat zien waar hij naar toe gaat.
Tijdens het eten moest Jevi ineens huilen. Hij is toch wel erg bang dat hij z’n vriendjes gaat missen. Ook hij beseft dat het nu toch echt gaat gebeuren.
Maar gelukkig heeft hij er ook heel erg veel zin in.

Zelf merk ik dat ik in een soort “veilige modus” sta. Alle laatste keer momentjes volgen elkaar deze week op. Vanmorgen heb ik ons officieel uitgeschreven uit Nederland, vervolgens heb ik de winterbanden opgehaald van m’n auto, want deze ga ik zaterdag bij de garage inleveren. Vandaag was ook Jevi z’n laatste tennisles in Heerenveen. De tennisrackets en ballen zijn al onderweg naar Wilton, dus hopelijk kunnen we daar snel weer gaan tennissen.

Aan de andere kant van de oceaan is Bjorn van alles aan het regelen voor ons, voordat hij weer deze kant op vliegt. Vandaag is mijn auto thuis gebracht en heeft Bjorn zijn eigen auto op kunnen halen. Mijn telefoon heeft hij ook opgehaald, dus als het goed is ben ik gelijk bereikbaar.
image
Mijn nieuwe auto is ietsje groter…. Gelukkig zijn de wegen en de parkeervakken dat daar ook ­čśë

image

Morgenmiddag is Jevi z’n kinderfeestje, daar kijkt hij enorm naar uit. Zaterdagochtend komt Bjorn aan op Schiphol. s’Middags vieren we de verjaardag van Jevi en Luka nog en dan is het zondag zover. Dan stappen we met z’n allen in het vliegtuig naar Amerika. Eindelijk weer bij elkaar en klaar voor ons nieuwe avontuur!

Advertenties

Nu komt het heeeel dichtbij….

De koffers van Bjorn staan al klaar. Het gaat echt gebeurenWP_20160228_004

Bjorn vertrekt morgenmiddag al naar de USA. Hij begint 1 maart daar in z’n nieuwe functie. Erg spannend natuurlijk, maar vooral ook omdat er nog een hoop geregeld moet worden.

Helaas zijn er in de USA een hele hoop regeltjes, waardoor we veel dingen nog niet vanuit Nederland hebben kunnen regelen. Zo heb je voor het openen van een bankrekening een social security nummer nodig. Maar dat nummer kun je pas aanvragen wanneer je 3 dagen in de USA bent.

Een auto kun je pas kopen wanneer je een Connecticut id kaart hebt. Deze kaart kun je alleen pas aanvragen wanneer je een huurcontract hebt en daarnaast 2 brieven met daarop jouw naam en je nieuwe adres (bijv energierekening of tv/internet aansluiting)
Dus voor de eerste 2 weken hebben we maar een huurauto geregeld.

En dan was er nog het huurcontract voor ons nieuwe huis. 6 weken geleden hebben we al een deal gesloten met de makelaar van de verhuurder en kon het huurcontract gemaakt worden. Voordat dit gemaakt kon worden hadden ze nog wel wat gegevens van ons nodig. Ongelooflijk wat ze dan allemaal willen weten. Hele vragenlijsten hebben we ingevuld. Ze hoeven nog net niet te weten hoe vaak je per dag naar de wc gaat. Al zal het me nog niet eens verbazen wanneer deze vraag ook nog een keer gesteld wordt.
We hebben alle gegevens netjes aangeleverd en vorige week kregen we dan eindelijk het huurcontract. Met daarbij de mededeling dat we het binnen 24 uur moesten ondertekenen. Klein detail: het was toen vrijdagavond.
Gelukkig kregen we uitstel tot maandag en kon er even goed naar het contract gekeken worden. Het zag er allemaal goed uit en we hebben het ondertekend terug gestuurd.

Dinsdag 16:30, we ontvangen een mailtje van de makelaar van de verhuurder dat het ingescande document niet geaccepteerd kan worden. Het moet vandaag nog ondertekend worden bij een notaris.
Bjorn zat nog in Amsterdam en veel succes met het regelen van een notaris op dat tijdstip. Het lukte ons om op woensdagochtend 9:00 uur een afspraak te krijgen.
Daar zaten we dan, in het bijzijn van een notaris, ons huurcontract te ondertekenen. Er moesten ook nog 2 getuigen mee tekenen. Zelfs de notaris moest er wel een beetje om lachen.
Wij konden alleen maar denken: gaat alles daar straks zo moeilijk? Is dit normaal?

Bjorn gaat dinsdag de verhuurder voor het eerst ontmoeten. Hopelijk is hij een stuk leuker dan het beeld wat we nu van hem hebben en valt het allemaal reuze mee. Bjorn zal dan vanaf dinsdag gelijk in ons nieuwe huis gaan wonen.

De vlucht is geboekt, maar we waren niet de eerste….

Onze vlucht naar New York is geboekt!
3 april vertrekken wij met het hele gezin naar Amerika.

Bjorn begint 1 maart met z’n nieuwe functie en vertrekt daardoor 29 februari al. Hij komt dan 1 april terug om ons op te halen. Tussendoor heeft Bjorn nog een evenement in Nederland waardoor we hem gelukkig ook nog even kunnen zien.

Toch waren we niet de eerste die het ticket richting New York geboekt hebben. Hester & Ren├ę hebben zelfs voordat wij de tickets hadden hun reis al geboekt. Begin mei komen ze ons al opzoeken op ons nieuwe stekkie. Super leuk om met hun de omgeving te gaan verkennen.
Toch hebben ze niet eens de primeur…. Mijn moeder vliegt 3 april met ons mee, zodat ze de eerste week kan helpen met het regelen van allerlei dingen. Jevi en Milan moeten bijvoorbeeld een health check laten doen bij een lokale dokter, voordat ze mogen beginnen op hun nieuwe school.

14 maart komt het verhuisbedrijf hier inpakken. We zijn al begonnen met het sorteren van de spullen die wel en juist niet mee moeten. Het huurcontract van ons huis kan, nu het visum binnen is, komende week getekend worden. Bjorn heeft afgelopen week nog even z’n rijbewijs verlengd. Met een lokaal persoon in de USA zijn we aan het zoeken naar auto’s, zodat wanneer Bjorn daar is hij al zo snel mogelijk een auto heeft. Hier in Nederland zijn we al aan het kijken waar we onze auto’s kunnen verkopen.
Wij zijn geïnformeerd over de belastingconsequenties die het allemaal met zich meebrengt. We hebben vragenlijsten ingevuld voor de cultuurtraining die we binnenkort krijgen. De meeste verzekeringen zijn al geregeld. Abonnementen al opgezegd. De verjaardagen zijn ingepland.
We zijn dus lekker bezig

Jevi en Milan krijgen sinds twee weken Engelse les. Drie keer per week komt er een Engelse lerares die hun voorbereid, zodat ze straks sneller mee kunnen komen op school. Ongelooflijk leuk om te zien hoe dat gaat. De jongens pikken het allemaal erg snel op en zijn mega enthousiast.

De voorbereidingen zijn begonnen

Na wekenlang onduidelijkheid of en wanneer de assignment gaat starten is de kogel nu door de kerk. Het gaat echt gebeuren en wel per 1 maart 2016.

Alle voorbereidingen zijn gelijk gestart, te beginnen met het aanvragen van het visum. Voor India was dit al een hele klus, maar Amerika lijkt nog meer van ons te willen weten. We mogen vele documenten verzamelen en moeten een vragenlijst invullen, zelfs de adressen van de scholen waar we op hebben gezeten.

Gelukkig kunnen de geboorteaktes online aangevraagd worden en na een avondje achter de computer is het allemaal gelukt. Anderhalve week later en 3 telefoontjes verder is dan eindelijk alles binnen. 3 van de 5 gemeenten hebben in eerste instantie een akte in het Nederlands gestuurd, terwijl we een meertalige hebben opgevraagd.
Een lastige taak blijkbaar het juiste papiertje opsturen….

Maar de eerste hobbel is genomen. Alles is opgestuurd, nu hopen dat we over 10 weken onze visums binnen hebben.

Dan kunnen we nu nadenken en ons bezighouden met de vele dingen die geregeld moeten worden. School uitzoeken, huizenjacht, pre-visit plannen, sportclubs opzeggen, verzekeringen wijzigen, abonnementen opzeggen, welke spullen moeten er mee, auto’s verkopen, enzovoort.

Gelukkig hebben we al wel een goeie oppas voor ons huis gevonden. Ilene zal zolang wij in Amerika zitten voor ons huis gaan zorgen.

Jaaaaa wij gaan naar Amerikaaaa

Bijna 4 jaar na onze terugkeer uit India krijgen we opnieuw de kans om naar het buitenland te vertrekken. In de tussenliggende tijd hebben we een heerlijk leven in Nederland opgebouwd. En hebben we nog 2 prachtige mannetjes aan ons gezin toe mogen voegen.

Toch bleef het buitenland avontuur kriebelen en zijn we dan ook heel blij dat we nogmaals de kans krijgen. Deze keer vertrekken we naar de USA. Het kantoor zit in Stamford CT, 40 minuten vanaf New York.

Via deze site willen we iedereen weer op de hoogte houden van onze belevenissen. Al verwacht ik dat die dit keer iets minder heftig en verbazingwekkend zullen zijn dan tijdens onze tijd in India. Maar ongetwijfeld zal Amerika ons ook hele mooie verhalen op gaan leveren.

India: FC Knudde

31 januari 2010

Net voor onze grote reis naar India, stond er nog een weekje wintersport op ons te wachten. Dit jaar gingen we met een hele grote groep, 17 personen in totaal! De reis er naar toe verliep voor iedereen erg voorspoedig en zaterdag rond 18.00uur waren we dan ook al helemaal compleet. We zaten in een super mooi, pas gebouwd, complex naast de piste. Het belooft een super vakantie te worden. En het is inderdaad een vakantie geworden om nooit meer te vergeten. 14 van de 17 mensen zijn namelijk ziek geworden (buikgriep). Geen pretje dus, maar het zorgde wel voor het ultieme groepsgevoel…. Gelukkig was iedereen weer vrij snel op de been en kon er dus wel gewoon geskied worden. De ??n na laatste dag was iedereen gelukkig weer beter.

Bjorn heeft nog contact gehad met India en het blijkt dat ze geen gemeubileerd appartement voor ons kunnen regelen bij aankomst. Dus we hebben besloten dat Bjorn eerst alleen gaat. Jevi en ik volgen dan zodra Bjorn een appartement heeft kunnen regelen.

Aan het einde van de vakantie moesten we wel al van een groot deel van onze vrienden afscheid nemen. Dat zijn de moeilijkste momenten van ons avontuur. Maar gelukkig hebben we skype en hopen we op die manier toch nog veel contact met iedereen te hebben.

De terugreis verliep voor de meesten van ons weer super. Sebas en Nienke hadden alleen erg veel pech. Zij kwamen vast te zitten in de sneeuw tussen Luxemburg en Luik en werden gedwongen om een hotel te nemen. Door deze voorinformatie hebben ze ons echter allemaal gereden en konden wij een andere route nemen. Dus nogmaals bedankt!!

Er is wel van ons allemaal nog een leuke “vakantiefoto” van onszelf in de auto gemaakt. TJ en Jarmila werden zelfs nog van de weggehaald door de GenDARMerie….

India: Hoofdstuk Ambassade

21 januari 2010

Na ruim een maand papieren, handtekeningen en brieven verzamelen was het donderdag 21 januari dan echt zover. Bjorn kon eindelijk naar de ambassade voor onze visums. De Indiase ambassade in Den Haag is elke werkdag open tussen 10 en 12 uur. Bjorn stond om half elf op de stoep, maar het bleek al erg druk. Bjorn mocht bij een allervriendelijkste en spraakzame dame aan het loket zijn papierstapel laten zien. Ze deed al gelijk de mededeling dat er vandaag geen plaats meer was voor het interview en tevens miste er, ondanks alle getekende brieven, een contract uit India. Kom morgen maar terug was de boodschap.

Wij zouden echter vrijdagochtend al op wintersport gaan. Flexibel als we zijn werd ons plan omgegooid en ging de vakantiereis via Den Haag. Dat het echter een zure start van de vakantie zou worden wisten we toen nog niet….

Vrijdagochtend zaten we voor 8en al in de auto. We zullen hoe dan ook vandaag de eerste zijn. Om half tien heb ik Bjorn afgezet, want er was geen vrije parkeerplek te vinden. Samen met Jevi ben ik in een lunchroom gaan zitten en kon het wachten beginnen. Om 11uur kreeg ik een sms: “na een lange discussie zijn m’n papieren geaccepteerd, nu wachten op een interview”

Bjorn hoort ondertussen al allemaal gefrustreerde mensen. Een man wordt voor de 2e dag achterelkaar weggestuurd, omdat er dit keer weer een ander papiertje ontbreekt. De man gaat helemaal uit z’ndak en vraagt waarom ze niet in 1x aan kunnen geven wat er allemaal mist. Iemand anders zou de volgende dag vertrekken, maar krijg geen visum. Niet echt hoopvol allemaal….

Het interview stelde niet veel voor. Er werd alleen een visum voor 1 jaar toegezegd. Na een beetje aandringen van Bjorn kon er toch 2 jaar van gemaakt worden. Nu alleen nog afrekenen bij die alleraardigste vrouw achter het loket….

“2 jaar is niet mogelijk, het wordt 1 jaar. Dat wordt dan 440euro. Nee u kunt hier niet pinnen”

Hup in de auto op zoek naar een geldautomaat. Geen ABN Amro te bekennen, dus we kunnen┬ámaximaal 250euro opnemen. Gelukkig hebben we meerdere pasjes. Snel terug en betalen bij die vrouw waarbij je medelijden hebt met haar thuisfront. “u kunt de paspoorten vanmiddag na 16.00uur ophalen”┬á┬á┬á┬á┬á┬á Neeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee, wij willen op wintersport!

Er is wel een spoedprocedure mogelijk, de paspoorten zijn dan over 1 uur klaar -> 129euro. Ja hoor, contant betalen, dus weer naar een geldautomaat. De euro wisselgeld kwam uit haar eigen portemonnee. Hoezo je wordt hier gen…..

Maar om 12.30uur zaten we dan toch in de auto richting La France. We zijn wel 5 jaar ouder geworden door alle frustraties, en heel wat euro’s armer. Maar wij gaan naar India!!