Expats en bezoek

De afgelopen weken was het een grote gezellige boel in ons huis. Wat begon met het verrassingsbezoek van m’n moeder, gevolgd door Rob & Leatitia met hun (grote) kids Eva & David en afgelopen 2 weken m’n zusje Sandra met haar gezin.

Binnen de expat wereld is het gezegde: “Bezoek en vis blijven 3 dagen fris” een veel gebruikte zin. Blijkbaar zijn onze gasten niet te vergelijken met vis, want hier gaat het gelukkig tot nu toe altijd goed.

Wellicht komt het doordat we van tevoren de verwachtingen proberen te managen door duidelijk te zijn.
Als we een hotel hadden willen beginnen hadden we dat wel gedaan, dus verwacht geen opgemaakte bedden en geserveerd ontbijt elke ochtend.
We kunnen heel goed uitleggen waar de supermarkt is, want helaas vult de koelkast zichzelf niet automatisch bij.
We vinden het superleuk om samen de toerist uit te hangen, maar op een gegeven moment hebben wij het vrijheidsbeeld toch ook echt vaak genoeg gezien.
Wat veel mensen zich niet beseffen is dat we hier niks zonder auto kunnen. Ik kan dus niet mijn auto even uitlenen aan het bezoek, want dan kan ik nog geen kind van school halen en geen boodschap doen. Een taxibedrijf is niet een van m’n persoonlijke ambities, maar gelukkig weten we waar de verhuurbedrijven zitten….
De schoolvakanties lopen hier vaak niet synchroon met de vakanties in Nederland. Vaak moeten onze kinderen dus gewoon naar school en ook Bjorn heeft niet oneindig veel vakantiedagen. Het is voor ons dus gewoon vroeg opstaan en op tijd naar bed.

Dit laatste blijkt toch wel erg lastig te zijn. De kinderen vinden het zo gezellig en regelmatig gaan ze toch later naar bed. De ochtenden beginnen ook steeds eerder. Deels doordat het bezoek de eerste dagen in een jetlag zit en al om 5 uur wakker is. En ja als de jongens dan iets horen zoeken ze de gezelligheid weer op.
Ook de sportactiviteiten worden toch nog wel eens verschoven of zelf geannuleerd, want het is toch ook wel heel leuk om met z’n allen ergens naar toe te gaan en dan komt die ene sportactiviteit even niet zo goed uit.

Afscheid nemen went voor de jongens nog steeds niet echt. Zelf had ik het er nu niet heel moeilijk mee, maar dat komt waarschijnlijk doordat ik weet dat we iedereen over 2 maanden alweer gaan zien wanneer we in Nederland zijn.
Milan en Jevi hebben wel veel last van de overgang naar veel gezelligheid en extra speelmogelijkheden in huis naar weer terug naar de rust. Toch zie ik er vooral veel voordelen in. De intensieve periode die je samen met je bezoek hebt zou je in Nederland nooit samen meegemaakt hebben. Daar zie je elkaar hooguit een dag, soms een keer een weekendje. En afscheid nemen is ook weer een onderdeel waar je toch mee om moet leren gaan in je leven.

Om heel eerlijk te zijn vind ik het ook wel weer heel fijn om nu weer met ons eigen gezin te zijn. Iedereen slaapt weer goed en we pakken weer helemaal ons eigen ritme op. Bjorn en ik hebben onze vaste sportmomenten weer opgepakt en de jongens gaan weer op ingeplande tijden naar voetbal, tennis en lacrosse.
M’n opladers zijn niet meer ineens verdwenen, ik kan weer in m’n nakie door het huis rennen mocht ik die behoefte hebben, de vaatwasser draait niet meer elke dag en de besteklade en keukenkastjes zijn weer precies zo ingericht zoals ik het zelf altijd neerzet.
De rust is weer terug in huize Folkers.

 

Advertenties

Bezoek

Vorige week maandag zijn wij hier enorm verrast. Bjorn kwam aan het einde van de dag thuis, ik was aan het koken en de jongens zaten op de i-pad een spelletje te doen. Na een paar minuten vroeg Bjorn of we even richting de garage konden komen. In een flits dacht ik nog: heeft hij iets leuks voor de jongens gekocht wat hij wil laten zien? Ik liep richting de garage, de jongens hadden nog niks gehoord, want het gehoor werkt niet zo goed wanneer ze op de i-pad zitten.
Bjorn had z’n telefoon vast en ik keek nog even, maar kon ook niet zien wat hij daar nou precies mee aan het doen was. Toen ik de hoek om wou lopen zag ik daar ineens m’n moeder staan. Wanneer je dat totaal niet verwacht schrik je je blijkbaar echt een ongeluk. Ik kon het gewoon niet geloven. Door m’n gegil werden de jongens ook eindelijk wakker. Jevi zei heel rustig tegen Milan: Hey, daar is oma. Om vervolgens heel hard te roepen: Omaaaaa!
M’n vader was er live via de telefoon van Bjorn bij en heeft zich kostelijk vermaakt. Al was hij er vast het allerliefste gewoon bij geweest.
Bjorn zat al 6 weken in het complot, maar wij wisten allemaal van niets.

Super gezellig natuurlijk dat m’n moeder er nu eventjes is. Vooral nu Jevi en Luka deze week jarig zijn!

 

Uiteraard hebben Bjorn en ik hier ook even gebruik van gemaakt en zijn we samen naar New York gegaan. We zijn heerlijk uit eten geweest en zijn naar een Broadway show geweest. Zo fijn om er even met z’n tweetjes uit te gaan.

Afgelopen zondag was het prachtig weer. We hadden het plan om naar New York te gaan, en wat kun je op zo’n mooie dag nou beter doen dan fietsen!
De fietsen van Jevi en Milan konden mooi mee in de auto en voor ons hebben we fietsen gehuurd dichtbij Central Park. We zijn al een aantal keren in Central Park geweest, maar het is er zo groot, dat we nog lang niet alles hebben gezien. Op deze manier zijn we om het hele park gefietst (10 kilometer) en zijn we een aantal keren gestopt om te genieten van de zon, even te spelen of iets te eten. Een heerlijke relaxte dag!

Bezoek uit Nederland

Op 10 juni stond ik samen met Milan en Luka op het vliegveld van New York.
IMG_1438Zo stonden we Pake en Oma samen op te wachten. We konden niet wachten om ze weer te zien en stonden helemaal vooraan. Gelukkig stak Luka al heel snel z’n armpjes uit naar oma, was ze dus voor niks bang geweest dat hij haar was vergeten….
Jevi zou uit school met een vriendinnetje mee naar huis gaan, dus hij moest nog even geduld hebben. Bjorn kwam ’s avonds laat pas thuis, hij was een weekje naar Nederland geweest.

Gelukkig hadden m’n ouders weinig last van een jetlag, dus in het weekend hebben we ze gelijk meegesleept naar New York. Ground zero, Grand Central station, Times Square, Central Park, Wall street, Nintendo store, Rockefeller center.

De zomervakantie voor Milan was al begonnen, maar Jevi moest nog een paar dagen naar school. M’n vader kon dus nog mooi even meemaken hoe Jevi met de schoolbus naar school gaat.
We hebben Jevi ook een keer opgehaald van school. Dan kun je mooi zien hoe goed het allemaal geregeld is. s’ochtends moet ik dan al in een online systeem aangeven dat Jevi niet met de bus naar huis gaat, maar dat ik hem op haal. Na de lunch worden deze lijsten uitgeprint en krijgen de meesters en juffen deze doorgestuurd. Aan het einde van de dag wordt de klas in twee groepen verdeeld. De ene groep gaat met een begeleider mee naar de bussen en de andere gaat naar de plek waar de auto’s de kinderen op kunnen halen. Toen we aankwamen stond er al een hele rij met auto’s te wachten. De kunst is om dan de achterkant van de rij te vinden en daar aan te sluiten. M’n vader zei al gelijk: ik geloof niet dat dit in Nederland zou werken. Daar zijn altijd van die mensen die denken dat ze wel even voor kunnen dringen. Hier heb ik dat inderdaad nog nooit gezien. Iedereen sluit gewoon netjes achteraan in de rij aan. Om 15:25 staan de kinderen op de verzamelplek en begint de rij met auto’s ook te rijden. De begeleider loopt naar de auto en vraagt wie je op komt halen. Tot die tijd blijven de kinderen gewoon keurig wachten. Wij zagen Jevi al op die verzamelplek staan, maar ook hij rent niet naar de auto en blijft keurig wachten tot de begeleider z’n naam noemt. Dat moeten ze me toch eens leren….

Na een paar dagen relaxen en de mooie plekken in de omgeving laten zien konden we op donderdag hun gehuurde camper ophalen. Bij ons thuis hebben ze de laatste spullen erin geladen en zijn ze samen met Jevi vertrokken richting Canada. Bjorn zat nog met Philips ergens in het noorden van Connecticut, dus wij zouden de volgende ochtend vertrekken.
Vrijdag aan het einde van de dag, na een autorit van 7 uur zaten we weer met z’n allen bij elkaar op een camping heel dichtbij de Niagara watervallen.
Ook op de camping valt weer op dat alles hier groot is. Mega caravans die achter een grote pick-up truck hangen. De campers zijn soms complete touringbussen. Ik geloof niet dat je daarmee de gemiddelde camping in Nederland op kunt rijden.

De volgende dag zijn we naar de Niagara watervallen gereden. We zijn op tijd vertrokken, want het is natuurlijk wel mega toeristisch daar. Gelukkig was het nu nog relatief rustig en hadden we prachtig zicht op de mooie watervallen. Wat een geweld dat water. De borden vertelden ons dat er 154 miljoen water per minuut naar beneden valt. Heel mooi om te zien. We zijn ’s avonds nog een keer terug gegaan. De watervallen worden dan verlicht.

Op de terugweg zijn we met z’n allen nog naar Niagara lake gereden. Een heel leuk dorpje aan het Ontario meer. Vanaf daar zijn wij weer naar huis gereden en m’n ouders begonnen aan hun rondje om het meer.
IMG_1581

Na een dikke week was het tijd om de camper weer in te leveren en hebben we nog een paar dagen in Wilton leuke dingen gedaan. Afgelopen vrijdag was het helaas alweer tijd om afscheid te nemen.
Voor ons is het wachten op het volgende bezoek niet al te lang. Komende zaterdag komt Ilene al naar ons toe!