Vliegen met kinderen

Afgelopen week heb ik mijn vuurdoop gehad. Voor het eerst ben ik alleen in het vliegtuig gestapt met onze drie kinderen. Bjorn kon helaas niet zo lang in Nederland blijven en was al eerder terug gevlogen naar Amerika.
IMG_4860

Op het moment dat we de vlucht boekten leek het een prima plan. Jevi stapt al voor de 41e keer in een vliegtuig, dus ik had een ervaren reiziger bij me. Milan vindt altijd alles goed, zeker wanneer hij onbeperkt filmpjes mag kijken. Alleen Luka was wellicht een kleine uitdaging. Vooral nog niet aan denken was m’n tactiek.

We hadden de reis goed voorbereid. Voor alle kinderen heeft Bjorn een toestemmingsformulier ondertekend waarin aangegeven is dat ik alleen met onze kinderen mag vliegen. Er werd overal gewaarschuwd dat er heel streng op gecontroleerd wordt. Daarnaast nog de extra papieren die we mee moeten nemen voor ons USA visum

Een aantal dagen voordat we vertrokken begon ik wel een klein beetje te twijfelen aan ons plan. Wat als we weer ruim 2,5 uur moeten wachten bij de douane in New York, wat als de schermpjes het niet doen in het vliegtuig. Vooral niet aan denken was weer mijn tactiek.

Donderdagochtend was het dan echt zo ver. Om 8:30 uur stond m’n moeder al voor de deur om ons naar Schiphol te brengen. We waren uiteraard nog niet vertrokken of er werd al om drinken en broodjes gevraagd, terwijl het ontbijt toch echt net op was.
Op Schiphol aangekomen mochten we eerst naar de gemeentebalie om ons nieuwe paspoort op te halen. We hadden een afspraak om 10:30, maar er stond een rij. Het aanvragen van het paspoort kan behoorlijk wat tijd in beslag nemen hebben we gemerkt toen we dat zelf hebben gedaan bij aankomst in Nederland, dus hopelijk was dat niet het geval bij de mensen voor ons. Er zaten twee vrouwen achter de balie, maar toen de rechter klaar was met haar klant (ja je betaalt toch, dus geloof dat je klant bent) riep ze helaas niet de volgende in de rij naar zich toe, maar besloot ze dat het tijd was voor een, gok ik, plaspauze. 10 minuten later kwam ze terug en met een doodnormale blik vroeg ze alsnog of de volgende in de rij naar voren kon komen. Ondertussen was de andere vrouw ook klaar, maar ook hier was niet de volgende aan de beurt. Er moest blijkbaar eerst nog leuke nieuwtjes gedeeld worden met een collega achter het muurtje. We zagen het senseo klepje ondertussen ook nog opnieuw sluiten. Helaas was het geen koffie voor de wachtende mensen in de rij. Ieder z’n ding uiteraard, maar wanneer je een afspraak hebt en alleen in de rij staat om een nieuw paspoort af te halen wekt het toch wat frustraties bij me op. Wellicht is het ook jaloezie van mijn kant dat er mensen bestaan die het talent hebben om zich totaal nergens druk om te maken….

Gelukkig na ruim een half uur hadden we de nieuwe paspoorten in onze hand en konden we door naar de volgende rij. De incheckbalie van KLM. We werden vriendelijk verzocht in te checken bij de self service palen, ik gaf al aan dat het met ons USA visum niet werkt, maar ik mocht het toch even proberen. 10 minuten verder en geen resultaat werden we alsnog doorgestuurd naar balie 16. Weer een rij…. Jevi vroeg ons of dit de dag van het wachten zou worden. Test-je-geduld-dag hebben we het maar genoemd.

De vriendelijke KLM mevrouw wist gelukkig van aanpakken en had ook de juiste kennis voor het inchecken met ons visum, zo geregeld!

We hebben de jongens nog even lekker laten spelen bij de speelhoek boven de vertrekhal en toen werd het toch echt tijd voor het laatste afscheid van ons bezoek aan Nederland. Nooit leuk, maar de gedachte dat we Bjorn/papa snel weer zouden zien hielp ons erdoorheen.

De bagagecheck ging gelukkig erg snel. Bij de paspoortcontrole kwam m’n talent voor het kiezen van de verkeerde rij helaas naar boven, dus dit duurde toch wel weer erg lang.
Het voordeel was dat we bij de gate aangekomen nog maar een paar minuten hoefden te wachten voordat we konden beginnen met boarden.

We hadden mooie plekken op rij 25, 4 stoelen naast elkaar. De schermpjes werden gelijk aangezet en er was enige teleurstelling toen bleek dat de film van Captain underpants er niet tussen zat. Gelukkig was er nog voldoende aanbod wat ze ook aansprak. Milan vroeg nog even aan de stewardess of hij misschien al een koptelefoon kon krijgen, helaas nog even geduld.

De eerste 2 uren gingen prima. Jevi en Milan zaten filmpjes te kijken en spelletjes te doen en Luka zat mij te vermaken met koptelefoons die niet om z’n oren bleven hangen, wisselen van filmpjes en zorgen dat hij niet tegen de stoel van de meneer voor ons zou schoppen.
Een hele korte paniekaanval kreeg ik toen ik zag dat er overal in het vliegtuig nog sigaretten asbakjes zaten. Hoe oud is dit ding…. Maar ja we vlogen al 2 uur, dus de overige 5,5 zullen dan ook wel goed gaan.
Toen kwam het eten…. 3 kinderen tegelijk laten eten, waarbij de ene nog wat hulp nodig heeft met waar je nou mee moet beginnen, de ander met het openmaken van al die verpakkingen en de jongste met hetzelfde en het eten ervan. Oh ja en dan krijg je zelf ook nog eten en ik hou niet van koud eten…. Toch slaagde ik er in en zag onze plek er nog erg netjes uit en de kinderen ook nog. Jevi werd alleen erg misselijk van de lucht van al dat eten en kreeg geen hap door z’n keel.
Het eten werd weer opgehaald en de “rust” keerde weer terug. Film nummer 3 werd ondertussen al aangezet bij Milan tot hij naar de wc moest. Luka zat eindelijk rustig een film te kijken, maar wanneer ik weg zou gaan zou die rust verstoord worden. Milan was al bij de wc geweest en deze zat een rij achter onze stoelen, dus dat kon hij prima alleen. Een paar minuten later was hij alleen nog niet terug, dus ik ging even kijken of het misschien heel druk was. Toen ik opstond hoorde ik al een heel angstig huiltje. Snel ontdekte ik in welke wc hij zat en kon hij met mijn aanwijzingen de deur alsnog openkrijgen. Met een hele lange knuffel kreeg ik Milan gelukkig weer snel rustig.
We zaten nog niet terug op onze plek of Jevi zei ineens dat hij wel heel misselijk was. Overal zakjes in het vliegtuig, dus voor de zekerheid gaf ik er eentje aan hem. Ik kon nog net ervoor zorgen dat het zakje goed openstond en toen kwam het al. Klein probleempje was alleen dat Luka op moment supreme het nodig vond om Jevi aan te stoten, waardoor de helft er langs ging en alles er onder zat. Met billendoekjes heb ik alles opgeruimd, maar ondertussen snakte ik ook naar frisse lucht, veroorzaakt door de combinatie van Jevi z’n bijdrage en de luier van Luka. Weer een uitdaging! Maar daar was een oplettende stewardess die me hielp met het afvoeren van de rotzooi en daarna bij Jevi bleef zitten zodat ik Luka kon verschonen. De stewardess zei nog dat ze me verbazingwekkend rustig vond, dat zagen ze weleens anders. Waarschijnlijk toch die nuchtere Friese genen. Jevi viel na dit avontuur gelijk in slaap. Milan zat zo in z’n film dat hij er helemaal niets van mee had gekregen. De rest van de vlucht verliep gelukkig weer heel goed, maar we waren alle vier blij dat we geland waren.
Na een tijdje wachten op de buggy gingen we op weg naar de douane. De borden met de geschatte wachttijd maakten me niet heel blij. More than 60 minutes….
Tijd voor m’n volgende tactiek. Met volle overtuiging zorgen dat je zo snel mogelijk aan de beurt komt, met als troef m’n 3 kinderen. Via de kortste (verkeerde, oeps blond) rij kwamen we snel aan bij de mevrouw die iedereen naar de juiste vervolg rij stuurt. Ze stuurde net een gezin met een kleine baby onder het lint door, dus daar maakte ik goed gebruik van. En ja hoor ik mocht ook mee, maar moest wel snel en onopvallend. Bij de volgende wegwijzer aangekomen antwoordde ik dat we op een L2 visum reizen. Dan stond ik in de verkeerde rij volgens deze meneer, maar toen ik naar de 3 jongens wees bracht hij me naar de volgende wegwijzer. Ook hier werd ik gewezen op de verkeerde rij, maar met een lieve glimlach mocht ik toch door en stond ik ineens vooraan bij de altijd gezellige douanehokjes. De koffers stonden ook nog eens voor ons klaar, dus binnen een uur na landing zag ik 3 mannetjes heel hard in de armen van hun papa rennen.

Bij thuiskomst was het voor ons eigenlijk al 1 uur ’s nachts. Luka was in de auto in slaap gevallen, maar Jevi en Milan hebben het keurig volgehouden. Bjorn had al pasta klaargemaakt, dus dat stond snel op tafel. Om half acht lagen de drie mannetjes in een coma. Helaas duurde deze maar tot 3 uur. Tot 5 uur hebben ze allemaal nog pogingen gedaan om in slaap te komen, maar dit is niet gelukt. Onze dag is dus wel heeeeel vroeg begonnen. Ik ben benieuwd hoe lang de jetlag dit keer duurt.

Advertenties

Expats en bezoek

De afgelopen weken was het een grote gezellige boel in ons huis. Wat begon met het verrassingsbezoek van m’n moeder, gevolgd door Rob & Leatitia met hun (grote) kids Eva & David en afgelopen 2 weken m’n zusje Sandra met haar gezin.

Binnen de expat wereld is het gezegde: “Bezoek en vis blijven 3 dagen fris” een veel gebruikte zin. Blijkbaar zijn onze gasten niet te vergelijken met vis, want hier gaat het gelukkig tot nu toe altijd goed.

Wellicht komt het doordat we van tevoren de verwachtingen proberen te managen door duidelijk te zijn.
Als we een hotel hadden willen beginnen hadden we dat wel gedaan, dus verwacht geen opgemaakte bedden en geserveerd ontbijt elke ochtend.
We kunnen heel goed uitleggen waar de supermarkt is, want helaas vult de koelkast zichzelf niet automatisch bij.
We vinden het superleuk om samen de toerist uit te hangen, maar op een gegeven moment hebben wij het vrijheidsbeeld toch ook echt vaak genoeg gezien.
Wat veel mensen zich niet beseffen is dat we hier niks zonder auto kunnen. Ik kan dus niet mijn auto even uitlenen aan het bezoek, want dan kan ik nog geen kind van school halen en geen boodschap doen. Een taxibedrijf is niet een van m’n persoonlijke ambities, maar gelukkig weten we waar de verhuurbedrijven zitten….
De schoolvakanties lopen hier vaak niet synchroon met de vakanties in Nederland. Vaak moeten onze kinderen dus gewoon naar school en ook Bjorn heeft niet oneindig veel vakantiedagen. Het is voor ons dus gewoon vroeg opstaan en op tijd naar bed.

Dit laatste blijkt toch wel erg lastig te zijn. De kinderen vinden het zo gezellig en regelmatig gaan ze toch later naar bed. De ochtenden beginnen ook steeds eerder. Deels doordat het bezoek de eerste dagen in een jetlag zit en al om 5 uur wakker is. En ja als de jongens dan iets horen zoeken ze de gezelligheid weer op.
Ook de sportactiviteiten worden toch nog wel eens verschoven of zelf geannuleerd, want het is toch ook wel heel leuk om met z’n allen ergens naar toe te gaan en dan komt die ene sportactiviteit even niet zo goed uit.

Afscheid nemen went voor de jongens nog steeds niet echt. Zelf had ik het er nu niet heel moeilijk mee, maar dat komt waarschijnlijk doordat ik weet dat we iedereen over 2 maanden alweer gaan zien wanneer we in Nederland zijn.
Milan en Jevi hebben wel veel last van de overgang naar veel gezelligheid en extra speelmogelijkheden in huis naar weer terug naar de rust. Toch zie ik er vooral veel voordelen in. De intensieve periode die je samen met je bezoek hebt zou je in Nederland nooit samen meegemaakt hebben. Daar zie je elkaar hooguit een dag, soms een keer een weekendje. En afscheid nemen is ook weer een onderdeel waar je toch mee om moet leren gaan in je leven.

Om heel eerlijk te zijn vind ik het ook wel weer heel fijn om nu weer met ons eigen gezin te zijn. Iedereen slaapt weer goed en we pakken weer helemaal ons eigen ritme op. Bjorn en ik hebben onze vaste sportmomenten weer opgepakt en de jongens gaan weer op ingeplande tijden naar voetbal, tennis en lacrosse.
M’n opladers zijn niet meer ineens verdwenen, ik kan weer in m’n nakie door het huis rennen mocht ik die behoefte hebben, de vaatwasser draait niet meer elke dag en de besteklade en keukenkastjes zijn weer precies zo ingericht zoals ik het zelf altijd neerzet.
De rust is weer terug in huize Folkers.

 

Bezoek

Vorige week maandag zijn wij hier enorm verrast. Bjorn kwam aan het einde van de dag thuis, ik was aan het koken en de jongens zaten op de i-pad een spelletje te doen. Na een paar minuten vroeg Bjorn of we even richting de garage konden komen. In een flits dacht ik nog: heeft hij iets leuks voor de jongens gekocht wat hij wil laten zien? Ik liep richting de garage, de jongens hadden nog niks gehoord, want het gehoor werkt niet zo goed wanneer ze op de i-pad zitten.
Bjorn had z’n telefoon vast en ik keek nog even, maar kon ook niet zien wat hij daar nou precies mee aan het doen was. Toen ik de hoek om wou lopen zag ik daar ineens m’n moeder staan. Wanneer je dat totaal niet verwacht schrik je je blijkbaar echt een ongeluk. Ik kon het gewoon niet geloven. Door m’n gegil werden de jongens ook eindelijk wakker. Jevi zei heel rustig tegen Milan: Hey, daar is oma. Om vervolgens heel hard te roepen: Omaaaaa!
M’n vader was er live via de telefoon van Bjorn bij en heeft zich kostelijk vermaakt. Al was hij er vast het allerliefste gewoon bij geweest.
Bjorn zat al 6 weken in het complot, maar wij wisten allemaal van niets.

Super gezellig natuurlijk dat m’n moeder er nu eventjes is. Vooral nu Jevi en Luka deze week jarig zijn!

 

Uiteraard hebben Bjorn en ik hier ook even gebruik van gemaakt en zijn we samen naar New York gegaan. We zijn heerlijk uit eten geweest en zijn naar een Broadway show geweest. Zo fijn om er even met z’n tweetjes uit te gaan.

Afgelopen zondag was het prachtig weer. We hadden het plan om naar New York te gaan, en wat kun je op zo’n mooie dag nou beter doen dan fietsen!
De fietsen van Jevi en Milan konden mooi mee in de auto en voor ons hebben we fietsen gehuurd dichtbij Central Park. We zijn al een aantal keren in Central Park geweest, maar het is er zo groot, dat we nog lang niet alles hebben gezien. Op deze manier zijn we om het hele park gefietst (10 kilometer) en zijn we een aantal keren gestopt om te genieten van de zon, even te spelen of iets te eten. Een heerlijke relaxte dag!

Bezoek uit Nederland

Op 10 juni stond ik samen met Milan en Luka op het vliegveld van New York.
IMG_1438Zo stonden we Pake en Oma samen op te wachten. We konden niet wachten om ze weer te zien en stonden helemaal vooraan. Gelukkig stak Luka al heel snel z’n armpjes uit naar oma, was ze dus voor niks bang geweest dat hij haar was vergeten….
Jevi zou uit school met een vriendinnetje mee naar huis gaan, dus hij moest nog even geduld hebben. Bjorn kwam ’s avonds laat pas thuis, hij was een weekje naar Nederland geweest.

Gelukkig hadden m’n ouders weinig last van een jetlag, dus in het weekend hebben we ze gelijk meegesleept naar New York. Ground zero, Grand Central station, Times Square, Central Park, Wall street, Nintendo store, Rockefeller center.

De zomervakantie voor Milan was al begonnen, maar Jevi moest nog een paar dagen naar school. M’n vader kon dus nog mooi even meemaken hoe Jevi met de schoolbus naar school gaat.
We hebben Jevi ook een keer opgehaald van school. Dan kun je mooi zien hoe goed het allemaal geregeld is. s’ochtends moet ik dan al in een online systeem aangeven dat Jevi niet met de bus naar huis gaat, maar dat ik hem op haal. Na de lunch worden deze lijsten uitgeprint en krijgen de meesters en juffen deze doorgestuurd. Aan het einde van de dag wordt de klas in twee groepen verdeeld. De ene groep gaat met een begeleider mee naar de bussen en de andere gaat naar de plek waar de auto’s de kinderen op kunnen halen. Toen we aankwamen stond er al een hele rij met auto’s te wachten. De kunst is om dan de achterkant van de rij te vinden en daar aan te sluiten. M’n vader zei al gelijk: ik geloof niet dat dit in Nederland zou werken. Daar zijn altijd van die mensen die denken dat ze wel even voor kunnen dringen. Hier heb ik dat inderdaad nog nooit gezien. Iedereen sluit gewoon netjes achteraan in de rij aan. Om 15:25 staan de kinderen op de verzamelplek en begint de rij met auto’s ook te rijden. De begeleider loopt naar de auto en vraagt wie je op komt halen. Tot die tijd blijven de kinderen gewoon keurig wachten. Wij zagen Jevi al op die verzamelplek staan, maar ook hij rent niet naar de auto en blijft keurig wachten tot de begeleider z’n naam noemt. Dat moeten ze me toch eens leren….

Na een paar dagen relaxen en de mooie plekken in de omgeving laten zien konden we op donderdag hun gehuurde camper ophalen. Bij ons thuis hebben ze de laatste spullen erin geladen en zijn ze samen met Jevi vertrokken richting Canada. Bjorn zat nog met Philips ergens in het noorden van Connecticut, dus wij zouden de volgende ochtend vertrekken.
Vrijdag aan het einde van de dag, na een autorit van 7 uur zaten we weer met z’n allen bij elkaar op een camping heel dichtbij de Niagara watervallen.
Ook op de camping valt weer op dat alles hier groot is. Mega caravans die achter een grote pick-up truck hangen. De campers zijn soms complete touringbussen. Ik geloof niet dat je daarmee de gemiddelde camping in Nederland op kunt rijden.

De volgende dag zijn we naar de Niagara watervallen gereden. We zijn op tijd vertrokken, want het is natuurlijk wel mega toeristisch daar. Gelukkig was het nu nog relatief rustig en hadden we prachtig zicht op de mooie watervallen. Wat een geweld dat water. De borden vertelden ons dat er 154 miljoen water per minuut naar beneden valt. Heel mooi om te zien. We zijn ’s avonds nog een keer terug gegaan. De watervallen worden dan verlicht.

Op de terugweg zijn we met z’n allen nog naar Niagara lake gereden. Een heel leuk dorpje aan het Ontario meer. Vanaf daar zijn wij weer naar huis gereden en m’n ouders begonnen aan hun rondje om het meer.
IMG_1581

Na een dikke week was het tijd om de camper weer in te leveren en hebben we nog een paar dagen in Wilton leuke dingen gedaan. Afgelopen vrijdag was het helaas alweer tijd om afscheid te nemen.
Voor ons is het wachten op het volgende bezoek niet al te lang. Komende zaterdag komt Ilene al naar ons toe!

New York

Het blijft nog erg onwerkelijk dat we zo dichtbij New York wonen.
Bjorn en ik zijn er tijdens onze pre visit in januari al even kort geweest. Toen Hester en René hier waren met de meiden zijn we met z´n allen gegaan. We waren van plan om met de trein naar de city (zoals ze het hier noemen)  te gaan. Maar Hester en René hadden het al even uitgeprobeerd, met de auto er naar toe rijden was super makkelijk. Je verwacht dat het één groot drama wordt om met een auto in zo´n drukke stad te rijden, maar het tegendeel bleek waar.
Afslag brooklyn bridge vanaf de snelweg en een paar minuten later hadden we de auto al geparkeerd en weer even later liepen we al bij de brug.
Nog zoiets wat je niet verwacht; een hele dag parkeren kost 15 euro. Dat betaal je in Amsterdam volgens mij per uur.

We zijn vanuit Manhattan via de brooklyn bridge naar Brooklyn gelopen. Daar hebben we in een mooie speeltuin een heerlijke bagel met creamcheese gegeten. Vervolgens zijn we weer teruggelopen naar Manhattan en zijn naar het zuidelijkste punt gelopen. Vanaf daar vertrekt er elk half uur een boot naar Staten Island. Nou is dat eiland niet zo bijzonder. Maar tijdens de boottocht vaar je langs het vrijheidsbeeld. Dat vonden de kinderen toch wel het meest bijzondere van New York. Ze kennen het beeld toch van tv en verhalen, daardoor was het wel indrukwekkend om in het echt te zien. Na aankomst moet je een half uur wachten voordat je op een boot terug kunt stappen. De terugreis is wel heel erg mooi. Toen wij er waren was het erg bewolkt, maar zelfs dan is de skyline van Manhattan prachtig.

Vanaf zuid-Manhattan zijn we met de subway naar Times Square gegaan. Ook dit was een groot succes bij de kinderen. Overal grote schermen en er lopen veel tekenfilm figuren rond. Vooral spiderman vonden de jongens heel gaaf. Hij ging aan stoplichten hangen en klom in lantaarnpalen. Ja dan ben je al snel een held bij onze jongens….

Aan het einde van de dag hebben we met z’n allen in een restaurant gegeten boven Times Square. En dat alles op nog geen uur afstand van ons huis…. Erg bijzonder