Lente!

Spring break is net achter de rug, een weekje vakantie voor de jongens. De timing was perfect, want het was heerlijk weer. We hebben een aantal heerlijk warme dagen gehad en zijn alweer een paar keer op ons favoriete plekje in Wilton geweest, het strandje.IMG_3860

De omgeving hier staat bekend om de Indian Summer. De verkleuring van de bladeren in de herfst. Dit is inderdaad echt super mooi om te zien. Maar het ontstaan van de kleuren in de lente vind ik net zo bijzonder.

DSC_0840IMG_8983

De natuur is hier helemaal prachtig er zijn enorm veel prachtige wandelgebieden. We proberen zo vaak mogelijk weer een nieuw gebied uit. Hier een paar voorbeelden:

Kent Falls:

Quarry Head Park:

Trout Brook Valley in Easton:

Maisdoolhof en appels plukken bij Lyman orchards in Middlefield:

Merwin Meadows in Wilton:

Devil’s Den in Weston:

En er zijn nog veel meer gebieden te ontdekken, dus wordt vervolgd!

Ben ik toch te Nederlands?

Het mooie van een expat avontuur vind ik dat je echt in aanraking komt met een andere cultuur. In India was dit verschil natuurlijk enorm groot. En alhoewel we het daar soms echt wel zwaar hebben gehad, India heeft ons hart veroverd. Een enorm verschil met Nederland, maar echt een interessante land.

Van Amerika zou je wellicht denken dat het verschil niet zo groot is, maar toch heb ik al heel wat verschillen ontdekt. Doordat de verschillen minder groot zijn hier merk ik dat ik heel veel ga vergelijken met Nederland. Ik probeer er ook vaak achter te komen wat de reden is van het verschil.

Laat ik als voorbeeld “huiswerk” nemen. Het is de laatste tijd in Nederland vaak in het nieuws geweest: Nederlandse kinderen zijn de gelukkigste van de wereld. Eén van de redenen die genoemd werden is dat de kinderen in Nederland geen huiswerk hebben op de basisschool.
Hier hebben de kinderen vanaf groep 3 elke dag huiswerk. Elke dag komen er 2 boekjes mee naar huis die gelezen moeten worden en daarnaast altijd nog een andere taak. Dit varieert van rekensommen maken in een online programma tot een oefening maken op een A-4 wat de juf heeft meegegeven. De juf kan exact zien wat je online gedaan hebt en de A-4 tjes moeten de volgende dag weer ingeleverd worden. Wanneer je het per ongeluk vergeet mee te nemen krijgen de ouders gelijk een briefje mee dat het niet is ingeleverd.

Ik probeer al een jaar lang de voordelen van de methode hier te ontdekken, maar het is me nog niet gelukt. Waarom zou je een kind wat van 8:15 tot 16:00 uur van huis is nog huiswerk mee geven? Na zo’n lange schooldag neemt een kind volgens mij niet veel meer op en is het niet veel belangrijker om lekker te gaan spelen of sporten na schooltijd?
Is het dan om een kind de discipline bij te brengen?
Ik weet het antwoord echt niet.

Een ander groot verschil vind ik de zwemles.
De kinderen beginnen hier allemaal al op jonge leeftijd. Wellicht omdat zoveel huizen hier een zwembad in de tuin hebben. (Wat overigens altijd afgeschermd moet zijn met een hek, it’s the law!) Dus dan is het wel erg handig dat kinderen al snel kunnen zwemmen.

De lesmethode is alleen wel heel anders. In Nederland beginnen de kinderen met de schoolslag. Hier wordt helemaal geen schoolslag aangeleerd. Het doel lijkt hier om de kinderen zo snel mogelijk te leren drijven. Ze proberen de kinderen een borstcrawl te leren, maar wanneer je als een hondje naar de overkant zwemt is het ook prima. Het resultaat is dat Milan al na 12 lessen zonder bandjes kon zwemmen, maar wat mij betreft ziet het er niet uit.  Ik wil niet weten hoeveel liter water hij binnen krijgt tijdens een les, doordat hij de helft van de tijd onder water lijkt te zwemmen. Maar uiteraard zeg ik dat ik super trots op hem ben.
Ik denk dat een Nederlandse zwemjuf/meester spontaan begint te huilen als ze het zien.

Bij de tennisles zie ik dit ook wel deels terug. Het lijkt vooral belangrijk om de bal over het net te slaan. Dat het er niet uit ziet hoor je niemand over. In Nederland wordt veel meer op de techniek gelet en is het helemaal niet erg wanneer je die bal niet over het net krijgt, dat komt daarna vanzelf wel.
Ook hier weet ik nog niet wat nou beter is. Geen idee of ik ooit achter het antwoord ga komen, maar interessant is het zeker!

Nog een aantal verschillen met Nederland waar ik het voordeel (nog) niet van zie:

  • Voor plastic tassen hoef je hier niet te betalen. Je boodschappen worden voor je ingepakt (dat is dan wel weer een voordeel) in plastic tassen. Wat resulteert in enorme hoeveelheden plastic afval. Ik neem bijna altijd m’n Nederlandse shoppertassen mee en ik zie het wel eens vaker gebeuren, maar ik denk dat 90% alles in plastic zakjes laat stoppen.
  • Alle electra kabels hangen hier boven de grond. Bij elke boom die hier omwaait zit een hele buurt vervolgens zonder stroom. Ik probeer echt het voordeel te zien, maar kan het nog niet bedenken….
  • Het afval wordt hier niet door vuilniswagens van de gemeente opgehaald, maar dit gebeurt door allemaal verschillende bedrijven. Elk huishouden moet zelf op zoek gaan naar een bedrijf. In Wilton (18000 inwoners) zijn er minimaal 6 van deze bedrijven. Commercieel: ja maar ik zie geen voordeel voor de inwoners en of dit nou efficiënter is….
  • We betalen hier nog steeds heel veel met cheques. Ik moest bijna lachen toen de bank ons bij het openen van een bankrekening een doosje met cheques mee naar huis gaf. Maar tot m’n grote schrik hebben we het al heel vaak moeten gebruiken. Even geld overboeken naar iemand anders kan ook niet zomaar. Dit lukt alleen zonder kosten wanneer je bij dezelfde bank zit….
    Een factuur kun je soms online betalen, maar meestal moet je een cheque per post opsturen. Of je moet bellen en je creditcard nummer doorgeven.
  • Creditcards ook zoiets, die lijken ze hier te sparen. Wanneer je niet minimaal 5 verschillende creditcards in je portemonnee hebt hoor je er niet bij. Bijna elke winkel heeft ook z’n eigen creditcard. Daarmee krijg je dan extra korting als je daarmee betaalt. In plaats van die tientallen klantenpasjes die je in Nederland in huis hebt, zijn het hier creditcards….Of dit beter is? Geen idee, het lijkt me vooral dat het een enorme valkuil is voor veel mensen….

Bezoek

Vorige week maandag zijn wij hier enorm verrast. Bjorn kwam aan het einde van de dag thuis, ik was aan het koken en de jongens zaten op de i-pad een spelletje te doen. Na een paar minuten vroeg Bjorn of we even richting de garage konden komen. In een flits dacht ik nog: heeft hij iets leuks voor de jongens gekocht wat hij wil laten zien? Ik liep richting de garage, de jongens hadden nog niks gehoord, want het gehoor werkt niet zo goed wanneer ze op de i-pad zitten.
Bjorn had z’n telefoon vast en ik keek nog even, maar kon ook niet zien wat hij daar nou precies mee aan het doen was. Toen ik de hoek om wou lopen zag ik daar ineens m’n moeder staan. Wanneer je dat totaal niet verwacht schrik je je blijkbaar echt een ongeluk. Ik kon het gewoon niet geloven. Door m’n gegil werden de jongens ook eindelijk wakker. Jevi zei heel rustig tegen Milan: Hey, daar is oma. Om vervolgens heel hard te roepen: Omaaaaa!
M’n vader was er live via de telefoon van Bjorn bij en heeft zich kostelijk vermaakt. Al was hij er vast het allerliefste gewoon bij geweest.
Bjorn zat al 6 weken in het complot, maar wij wisten allemaal van niets.

Super gezellig natuurlijk dat m’n moeder er nu eventjes is. Vooral nu Jevi en Luka deze week jarig zijn!

 

Uiteraard hebben Bjorn en ik hier ook even gebruik van gemaakt en zijn we samen naar New York gegaan. We zijn heerlijk uit eten geweest en zijn naar een Broadway show geweest. Zo fijn om er even met z’n tweetjes uit te gaan.

Afgelopen zondag was het prachtig weer. We hadden het plan om naar New York te gaan, en wat kun je op zo’n mooie dag nou beter doen dan fietsen!
De fietsen van Jevi en Milan konden mooi mee in de auto en voor ons hebben we fietsen gehuurd dichtbij Central Park. We zijn al een aantal keren in Central Park geweest, maar het is er zo groot, dat we nog lang niet alles hebben gezien. Op deze manier zijn we om het hele park gefietst (10 kilometer) en zijn we een aantal keren gestopt om te genieten van de zon, even te spelen of iets te eten. Een heerlijke relaxte dag!

Eén jaar in de US

Gisteren is het een jaar geleden dat we met z’n allen in het vliegtuig naar Amerika zijn gestapt. Op de verjaardag van Jevi zijn we vertrokken naar een nieuw avontuur.

Aan de ene kant lijkt het nog maar zo kort geleden, maar toch is er ook alweer een hele hoop gebeurd.

Het blijft geweldig om te zien hoe de jongens zich hebben ontwikkeld. Jevi die naar een (voor ons) enorm grote school werd gestuurd, waar hij niemand kende, niemand verstond en ook het hele schoolsysteem nieuw voor hem was. Nu is hij er als een vis in het water. Jevi spreekt accentloos Amerikaans, legt elke morgen de eed af aan de Amerikaanse vlag en zit op lacrosse.

Ook Milan spreekt vloeiend Engels, heeft allemaal vriendjes en voelt zich hier helemaal thuis.

Luka heeft in het afgelopen jaar een enorme ontwikkeling doorgemaakt. Het verlegen mannetje gaat nu met veel plezier naar de opvang en is elke dag zo vrolijk. Luka begint steeds meer te praten, Engels en Nederlands door elkaar.

Toch merk je ook dat ze Nederland nog echt niet zijn vergeten. Milan wil nog steeds elke keer met Bjorn mee naar Nederland. Dan kan hij weer met Ilene mee naar de paardjes zegt hij dan.
Jevi mist vooral z’n vriendjes nog steeds. Wanneer hij een kaartje of filmpje krijgt zie ik de tranen in z’n ogen.

Met m’n grootste jongen gaat het gelukkig ook allemaal goed. Hij heeft het enorm naar z’n zin en krijgt veel energie van z’n uitdaging en vooral de kansen hier.

Het eerste jaar ben ik vooral bezig geweest met m’n mannen. Nu het met hen allemaal goed gaat en alles niet meer zoveel tijd kost merk ik dat ik ook wel weer wat uitdaging kan gebruiken. Eind vorig jaar ben ik met een vervolgopleiding voor webdesign begonnen. Super leuk om daar weer mee bezig te gaan, maar helaas niet het niveau wat ik had gehoopt. Binnenkort kan ik dit afronden en dan kan ik weer op zoek naar iets anders.
Gelukkig is het alweer lente en kunnen we weer lekker gaan tennissen. Jevi en Milan kunnen ook niet wachten.
Ik ben door de plaatselijke tennisschool gevraagd om les te komen geven aan kinderen. Het certificaat Tennis Youth Coach is bijna binnen, dus dan kan ik gaan starten.

 

Gezin central park

Jongensmoeder

Als moeder van 3 jongens zijn er hier in huis nogal wat dingen die anders gaan dan in gezinnen met meiden.
Misschien komt het doordat ik zelf uit een gezin met 3 meiden kom, maar de volgende punten had ik toch niet helemaal aan zien komen voordat ik moeder werd.

Fysiek:
Een uur rustig aan tafel knutselen gebeurt hier zelden. Na 10 minuten hebben ze het papier wel vol en moet de volgende activiteit beginnen.
Vaak gaat dit gepaard met veel geluid; autogeluiden, schietgeluiden er klinkt hier van alles door het huis.
Regelmatig liggen er 2 (of 3) boven op elkaar te stoeien. Ik heb geleerd de grens te herkennen waarbij ik in moet grijpen. Deze grens ligt een stuk hoger dan de gemiddelde meidenmoeder vermoed ik….
Zelf ga ik allang niet meer op de grond liggen. Het is slechts een kwestie van seconden voordat ik als doelwit word gezien.

Energie:
Onze jongens hebben veel energie, maar dan ook echt heel veel energie.

Ik geloof niet dat ik een dag heb meegemaakt waarbij ze aan het einde van de dag echt gesloopt waren. Ze zijn van het soort Duracell batterij die je niet in de winkel kunt kopen. Wat je ook verzint, hoeveel activiteiten je ook met ze doet, ze worden nooit moe!

Eten:
Wanneer je zoveel energie verbruikt moet er ook weer brandstof in. De porties pasta die ze naar binnen kunnen werken zijn ondertussen al groter dan mijn bord. Om vervolgens doodleuk te beweren dat ze nog honger hebben. Wanneer ik al bluffend zeg dat ze dan maar een banaan moeten eten kijk ik vervolgens met grote ogen toe hoe zo’n hele banaan ook nog moeiteloos in dat kleine lijfje verdwijnt.

Speelgoed:
Poppen weten ze echt geen raad mee. Hier zijn het auto’s, auto’s, auto’s, ballen, lego en Nerf-guns. Wanneer ze alle auto’s op een rij hebben gestald weten ze ook nog exact welke er mist.

Meubels hebben een totaal andere functie gekregen. Ze zijn ideaal voor het bouwen van hutten of om een parcours met een autoracebaan doorheen te maken. Trapleuningen zijn niet alleen bedoeld om je aan vast te houden, ze zijn ook ideaal om mee naar beneden te glijden….

dsc_0577bijgesneden

Poep, scheet, plas:
Het maakt niet uit hoe oud ze zijn, grappen met dit onderwerp zijn altijd geslaagd. Ik heb me er maar bij neergelegd, ik vecht er ook niet meer tegen, ooit zal het wel overgaan….

Dat geldt ook voor de analyse die volgt na een toiletbezoek; letters die blijkbaar gemaakt zijn, grootte, kleur en samenstelling, dit moet op de één of andere manier altijd besproken worden. En het liefst ook nog getoond aan de overige bewoners.

Spinnen:
Echt super handig met 3 jongens in huis. Ik heb altijd iemand bij me die de spinnen voor me uit het huis verwijdert! Na het klusje voelen ze zich enorm cool en stoer, en ik ben allang blij dat ik m’n angst niet hoef te overwinnen.

Bos:
Een wandeling door het bos is de ideale manier om wat energie kwijt te raken. Het is alleen bizar met hoeveel stokken, ehmmm herstel wapens, je vervolgens weer naar huis gaat. Alles wordt aangezien voor een wapen.

Kleding:
Shoppen voor jongens is echt super makkelijk. Broek, shirt, trui en sneakers en klaar ben je. Gevechten elke ochtend over wat ze aan moeten trekken hebben wij hier nog nooit gehad. Ze trekken gewoon aan wat er klaar ligt en hebben nooit commentaar.

Bad:
Drie energieke jongens in bad doen vergt enige oefening voordat dit een beetje rustig verloopt. Doordat ze overal een wedstrijd in zien begint het ritueel met: Wie het eerst z’n pyjama uit heeft. Gevolgd door de meest rare posities en gekke bekken trekken voor de spiegel. Daarna komt de volgende uitdaging: tandenpoetsen. Volgens mij zijn dit de moeilijkste 2 minuten van de dag. Het is nu namelijk handig dat je stil blijft staan….
In bad zitten is er niet echt bij, je kunt namelijk veel meer dingen in bad. Een greep uit de fantasie van onze jongens: Hoe hoog kan het water opspatten als ik dit speeltje laat vallen, hoe lang durf jij met je hoofd onder water, kan deze auto het hele bad rondrijden als ik heel hard duw, ik kan zwemmen in bad, hoe kan ik zoveel mogelijk bubbels maken in een lege fles.
Dan is het tijd om af te drogen, alweer stil staan…. Dit wordt nog moeilijker gemaakt doordat ze 9 van de 10 keer spontaan moeten plassen als ze uit bad stappen.

Moeder liefde:
Hoe stoer en druk ze ook zijn, zodra er iets met mama is veranderen ze in de meest zorgzame lieve wezentjes op aarde. Wanneer Bjorn ook maar probeert om met me te gaan stoeien staan m’n hulptroepen al gelijk klaar.
Als ze bij me zitten aaien ze door m’n haar en als ik zeg dat ik ze lief vind ben ik nog altijd 1000x liever.
Gelukkig willen ze ook nog steeds met mama trouwen als ze later groot zijn….

DSC_0780

Het leed dat rijbewijs heet

En dan bedoel ik niet het autorijden zelf, want dat is geweldig. Zeker in de auto’s hier 😉 Beetje jammer alleen dat de maximale snelheid op 55 mile ligt (nog geen 90 km/uur)

We mogen hier maximaal een jaar op ons Nederlandse rijbewijs rijden. Daarna is het toch echt tijd voor een Amerikaans rijbewijs. Helaas is dat niet een kwestie van even omzetten, maar hiervoor moet je gewoon helemaal opnieuw je rijbewijs halen.

Dit begint met de theorietest. In Nederlands was dit zo’n beetje het enige examen waar ik niet in één keer voor ben geslaagd, dus de spanning begon al wat op te lopen. Het theorie examen moet je hier afleggen bij een DMV kantoor (een soort RDW)
Dit is zo’n beetje het toppunt van bureaucratie en wanneer je er binnen loopt denk je dat je in een soort tijdsmachine bent gestapt.

Wanneer je geen Amerikaans paspoort hebt moet je een hele zooi papieren meenemen om aan te tonen dat je hier wel woont. Energierekening, doktersrekening, bankafschrift, huurcontract, social security card (BSN nummer) enzovoort. Een hele klus om dit bij elkaar te zoeken, omdat alles hier bijna op Bjorn z’n naam staat. Maar na wat telefoontjes heb ik het voor elkaar gekregen om alles te verzamelen.
Daarnaast heb je nog je paspoort nodig met daarin je visum en een I-94 formulier. Hierop staat wanneer je voor het laatst het land binnen bent gekomen. Eind januari had ik dit formulier al opgevraagd, maar daarop stond niet de meest recente datum. Ik heb gelijk een mail verstuurd naar die organisatie met de vraag of en hoe ik dit aan kon passen. Via een automatische antwoord kreeg ik gelijk te horen dat vanwege de drukte het wel 3 weken kon duren voordat ik antwoord zou krijgen. Altijd leuk. Gelukkig was m’n theorie examen pas 4 weken later, daar was het blijkbaar ook druk.

Op de dag van m’n examen had ik nog steeds niets gehoord van die organisatie. Bellen leverde ook niks op, ze pakken simpelweg de telefoon nooit op. Met m’n foutieve I-94, het hele pak andere papieren en het idee dat het hun vast niet uitmaakt wanneer ik nou exact het land ben binnen gekomen ben ik toch maar naar de DMV gegaan. Bij de eerste balie wordt al een screening gedaan van je papieren. Alles zag er goed uit dus ik mocht door naar stap 2. Hier moest ik een foto laten maken. Door naar stap 3; alle papieren werden grondig bekeken en ik mocht door naar stap 4. Hier moest ik een oogtest doen. Deze was zo simpel dat zelfs een blinde er volgens mij nog voor zou slagen. Stap 5, hier werden alle gegevens in het systeem gezet en alle papieren ingescand. Toen ze eindelijk klaar was zei ze heel rustig: ik heb alles in het systeem gezet, maar je kunt vandaag niet de test doen. Ik vroeg nog of ze een grapje maakte, maar ze bleek heel serieus. Wanneer alle gegevens zijn ingevoerd krijgt ze normaal gesproken akkoord om me door te sturen naar de test. Er kwam nu alleen een foutmelding in het systeem. Immigrations gaf geen goedkeuring….
Ik dacht meteen aan Trump….

Heel vrolijk en totaal niet gefrustreerd door het feit dat ik dat, van zeer hoog niveau (lees: te triest), lesboek voor niks heb bestudeerd stapte ik weer gewoon in de auto.
Dezelfde dag nog ontving ik een mail van de organisatie achter de I-94 (toeval bestaat niet?) Of ik m’n paspoortgegevens even door kon geven, zodat ze voor me uit kunnen zoeken wat er aan de hand is.
Een week later kreeg ik alweer antwoord…. Ze konden zien dat ik op 2 januari het land in ben gekomen, maar er is op dat moment een storing geweest in het systeem, waardoor er bij heel veel mensen geen registratie is geweest. Of ik even naar het dichtstbijzijnde port of entry kon gaan om het weer recht te zetten. In ons geval is dat het vliegveld wat zonder files ander half uur rijden is…. Oh en btw dit kan alleen op maandag – donderdag tussen 9 uur en 14 uur
Ik kreeg gelijk een deja vu naar India. Waarom moeten sommige dingen toch altijd zo moeilijk zijn. Zij hebben een fout gemaakt en ik mag het oplossen.

Blijkbaar konden ze wel in het systeem zien dat ik op 2 januari het land binnen was gekomen, dus ik besloot er op te gokken dat immigrations dit ook zou zien wanneer ze mijn papieren beter gingen bestuderen. En warempel een week later kreeg ik inderdaad een telefoontje dat alles nu is goedgekeurd en dat ik een nieuwe afspraak mag maken voor m’n theorietest.

Deel 2 van het halen van je rijbewijs is het volgen van een 8 uur durende cursus over drank en drugs gebruik in het verkeer. Twee avonden 4 uur lang luisteren naar verhalen hierover terwijl je zelf niet drinkt en al 15 jaar je rijbewijs hebt klinkt echt als de ideale tijdsbesteding.
Ik had me ingeschreven voor de volwassenen cursus. Uiteindelijk bleek dit exact dezelfde cursus te zijn, het enige verschil is dat ik in dat hok zonder ramen zat met alleen maar Mexicanen en Indiërs.
Dat deze cursus verplicht is voor 16-17 jarigen om hun een beetje verantwoordelijkheidsgevoel bij te brengen kan ik nog begrijpen. Maar voor volwassenen die al jaren rijden slaat dit echt nergens op.
Gelukkig heb ik de avonden overleefd, dat papiertje is binnen, al waren het wel de meest saaie avonden ooit.

Over 3 weken mag ik opnieuw naar de DMV om hopelijk m’n theorie examen te doen. Daarna kan het praktijk examen ingepland worden, dat zal ook nog wel een leuk verhaal worden. Groot voordeel is dat wanneer ik zak ik gewoon weer in m’n auto stap en naar huis kan rijden….

 

Anders

Tijdens de voorbereiding van ons avontuur in India hebben we een cultuur training gevolgd. Hierin hebben we onder andere geleerd dat de dingen in een ander land niet raar of vreemd zijn, maar bekijk het gewoon als “anders”.

Dit is een les geweest waar ik nog vaak aan terug heb gedacht. Zowel in India, maar ook hier in Amerika. Het is een hele goede manier om niet gelijk een oordeel over iets te hebben, maar het echt te bekijken als iets wat anders gaat dan je gewend bent.

Toch merk ik dat je vaak een periode hebt wanneer je in het buitenland zit waarin je de dingen toch gewoon even raar wilt noemen. Je gaat ineens weer alles vergelijken met Nederland en verlangt terug naar gewoon kunnen zeggen wat je denkt, zonder overal eerst over na te hoeven denken of dat hier wel gepast is.

In deze periode vallen er ook ineens weer heel veel dingen op.
Zo weet iedereen vast wel dat je in Amerika zo ongeveer om de 5 minuten een reclameblok op televisie hebt. Deze blokken zitten vol met reclame’s over medicijnen. Dat zie je in Nederland al niet heel veel, maar opvallend hier is vooral dat 90% van het spotje bestaat uit waarschuwingen over de bijwerkingen van dit medicijn. Ik kan niet geloven dat iemand na het horen van al die enge bijwerkingen überhaupt nog dat medicijn gaat kopen. Maar denk vooral elke keer: wat is er mis met “lees voor gebruik de bijsluiter, en raadpleeg een arts”

Afgelopen weekend had Jevi weer een kinderfeestje. Kinderfeestjes worden hier nooit thuis gevierd, maar altijd in een speelparadijs of sportclub. Bij binnenkomt mag je eerst een waiver tekenen. Waarbij je belooft geen claims in te dienen als je kind gewond raakt en je alle schade die je kind gaat maken zult vergoeden. Fijne binnenkomer….
Je kado mag je ergens op een tafel of bak in de hoek neerzetten en wordt niet eens aangeraakt of gezien door de jarige. Dan wordt er standaard een uur gespeeld, om vervolgens binnen een half uur pizza en taart naar binnen te werken.
Het mooiste van dit alles vind ik nog wel het gesprek met Jevi na afloop in de auto. Waarbij ik me echt afvraag of we wel bij hetzelfde kinderfeestje zijn geweest. Hij is vol lof en heeft een geweldige tijd gehad. Ik denk alleen maar; wat een ongezellige bedoeling en dan te bedenken hoe veel geld (500 dollar is niks) de ouders hiervoor hebben betaald.

Trakteren op school wanneer je jarig bent wordt hier zelden gedaan. Iedereen is doodsbang dat een kind een allergische reactie krijgt. Natuurlijk zijn er vast kinderen in de klas die echt een allergie hebben, maar in Nederland krijgt hij of zij dan gewoon een aangepaste traktatie.
Wanneer je kind ergens gaat spelen is de eerste vraag die je krijgt: is hij ergens allergisch voor. Alsof je een uitzondering bent wanneer je geen allergie hebt. Ik heb er ondertussen wel eentje ontwikkeld: allergie voor overbezorgdheid.

De winterperiode is hier nu echt begonnen. De temperatuur is behoorlijk gedaald en de eerste sneeuw is gevallen. Vorige week kreeg ik ’s ochtends heel vroeg een mail (en sms en voicemail) van de school dat alle scholen 2 uur later zouden beginnen door de sneeuw. Ik keek naar buiten en kon met moeite sneeuw ontdekken. Maar ook hier lijkt het alsof ze weer doodsbenauwd zijn voor de risico’s. Stel je voor dat er een schoolbus is die over dat ene sneeuwvlokje uitglijdt. Ik ben heel benieuwd hoe dat de rest van de winter gaat. Dat zullen heel veel ochtenden uitslapen worden denk ik.

Wanneer ik de indruk wek dat momenteel even alles raar is, dan zou dat wel kunnen kloppen. Gelukkig weet ik ook dat het heel snel weer verandert in gewoon anders en er zelfs heel veel positieve dingen juist weer op gaan vallen.

Iets wat tot nu toe heel erg uitspringt voor mij zijn de complimenten die Amerikanen geven. Nu heb ik natuurlijk ook een beeldige jas en fantastische laarzen en de allermooiste oorbellen en zit m’n haar uiteraard altijd perfect, maar dat wordt dan ook door wildvreemden tegen je gezegd. Wanneer het in Nederland gebeurt denk je al snel: Is er iets mis? Word ik ondertussen beroofd? Wat moet ze van me? Eigenlijk natuurlijk van de zotte. Wanneer je vindt dat iemand iets leuks aan heeft moet je dat gewoon kunnen zeggen en dat is ook erg leuk om te doen en te horen!