Pre-visit Shanghai

Zaterdag 19 mei zaten Bjorn en ik in het vliegtuig naar Shanghai. De tas vol met papieren, want er is behoorlijk wat voorbereiding aan vooraf gegaan. We mochten twee keer naar de Chinese ambassade in New York voor een toeristen visum, hebben formulieren ingevuld voor een health check die we in Shanghai moeten doen, alle schoolrapporten van de jongens, kopie paspoorten, lijst met potentiële huizen en scholen, enz.

Na een vlucht van 15 uur plus nog 12 uur die door het tijdsverschil ineens voorbij waren kwamen we op zondagavond aan in Shanghai. We waren na alle verhalen over luchtvervuiling erg benieuwd, maar toen we uitstapten was het gewoon een heerlijke frisse lucht. Geen typische geuren zoals die in India je gelijk tegemoet komen. Na aankomst werden alle buitenlanders eerst een andere kant op gestuurd om vingerafdrukken af te nemen. Dit gebeurde allemaal digitaal waarbij de computer na het inscannen van mijn paspoort zelfs ineens Nederlands begon te praten. De Amerikaan naast ons vond het allemaal maar erg verontrustend dat dit moest gebeuren. Die wereldburger heeft geen flauw idee wat Amerika allemaal van je wil weten voordat je hier het land binnen kunt komen….
Bij de douane ging het allemaal erg soepel en niet veel later zaten we al in een taxi op weg naar ons hotel. We hadden gelukkig het adres van het hotel in het Chinees meegenomen, want deze beste man sprak geen woord Engels. Gelukkig ging ook dit allemaal goed en 45 minuten later stonden we al in het hotel. We waren blij verrast dat je in China heel wat meer hotel krijgt voor je geld dan in Amerika. Een prachtig hotel met een mega grote kamer voor ons.

De volgende dag stond om 8:30 uur Johnny, onze agent die door Philips is ingeschakeld, klaar om ons mee te nemen naar de eerste school. We hebben in twee dagen 3 scholen bekeken en bijna 20 huizen. Twee van de drie scholen hadden we een erg goed gevoel bij, maar bij één van deze scholen was geen geschikt huis in de buurt te vinden. De huizen waren allemaal erg oud en stonden erg dicht op elkaar. De derde dag hebben we ons daardoor alleen nog maar gefocust op de huizen in de buurt van de Britse Internationale school.

IMG_5542

De dag zijn we echter begonnen met een health check. Deze check is nodig voor de visumaanvraag. We hadden al gehoord dat het een komen en gaan is van buitenlanders en dat klopte helemaal. Bij binnenkomst werden eerst onze papieren gecontroleerd, vervolgens mochten we door naar een hokje waar we ons om moesten kleden en een badjas aan moesten trekken. Zo werden we elke keer van hokje naar hokje gestuurd waar iedere keer weer een andere arts zat die een test ging doen. Er werd weinig tegen ons gesproken, vooral gecommandeerd wat we moesten doen. Het is jammer dat ik geen foto kon maken, want ik had dit lopende band werk graag vastgelegd. We hebben het allemaal maar laten gebeuren en konden er gelukkig samen erg hard om lachen. Ik kan me wel voorstellen dat wanneer je nog nooit met een andere cultuur in aanraking bent gekomen dit een behoorlijke shock kan zijn.
Uiteindelijk zijn we 45 minuten binnen geweest en zou het rapport wel naar ons verstuurd worden.

Na drie dagen huizen bekijken hadden we 2 favorieten. ’s avonds bleek echter dat één ervan voor onze neus was weggekaapt. Johnny zou de vierde dag gebruiken om rond te bellen om zo meer opties voor ons te vinden. Wij konden deze dag mooi besteden aan sightseeing. Via één van mijn contacten die in Shanghai heeft gewoond wist ik dat er fietstochten georganiseerd worden. We konden gelukkig nog een plekje boeken en hebben donderdagmiddag zo’n 20km door Shanghai gefietst. Wat een geweldige manier is dat toch om de stad te ontdekken. We zijn op plekken geweest waar je als toerist echt niet zomaar komt. Dit bevestigde dat er erg veel te zien is in deze stad en gaf ons steeds meer het gevoel dat het een mooie plek wordt om te wonen. In de ochtend hadden we zelf al wat dingen bekeken. Zo zijn we naar de fabric market geweest. Een overdekte markt waar wel 100 kleine winkeltjes zitten waar je alle kleding op maat kunt laten maken. Ook zijn we in de grootste Starbucks van Azië geweest. Die was inderdaad ongelooflijk groot. Het hele brandproces van de koffieboon was hier zichtbaar voor het publiek, erg mooi!

De avonden hebben we vooral ook gebruikt om de stad te verkennen en toch stiekem ook wel te genieten dat we even met z’n tweeën op pad waren. We hebben in prachtige restaurants gegeten met een geweldig uitzicht.

IMG_5520
De eerste avond hadden we nog niet echt veel energie en vonden we een Chinees restaurant in het winkelcentrum naast ons hotel. Er was geen menukaart in het Engels, dus we hebben maar op basis van de plaatjes van het eten iets besteld. Ik dacht dat ik kip met paprika had besteld, dit bleek echter kip met rode en groene pepers…. Ik heb 10 minuten lang heel hard m’n best gedaan, maar toen m’n drinken op was en het zweet me overal stond heb ik het toch maar opgegeven. Het eten van Bjorn was ook mega scherp, dus na een half uurtje stonden we weer buiten allebei nog steeds een beetje hongerig. En ja wat doe je dan als je vervolgens langs de McDonalds loopt…. toch maar even snel een patatje scoren.

Vrijdag was onze laatste dag in Shanghai en we hoopten allebei dat er knopen doorgehakt konden worden. Johnny liet ons nog 3 andere huizen zien, waarvan de laatste erg in de smaak viel. Het huis stond nog helemaal in de steigers, omdat het helemaal wordt opgeknapt. Nu hadden we 2 hele goede opties waar we goed over na moesten denken.
’s Middags hebben we nog de tennisclub in de buurt bekeken en ook daar werden we enthousiast van. Goede gekwalificeerde tennistrainers en super mooie tennisbanen, zowel binnen als buiten.

Dit baantje zie ik ons wel op spelen….

Aan het einde van de middag zijn we met de metro naar een station midden in de stad gegaan, om daar vervolgens op de Maglev trein te stappen. Deze trein gaat met 300km/u naar het vliegveld. Het openbaar vervoer is echt super goed geregeld en erg makkelijk om je weg te vinden. We waren dan ook mooi op tijd op het vliegveld. Net voordat het vliegtuig zou vertrekken begon er alleen een enorme onweersbui waardoor we 3 uur aan de grond bleven staan. Hierdoor zaten we uiteindelijk 18 uur in het vliegtuig. Wonderlijk genoeg kwamen we behoorlijk fit aan in New York en waren we vervolgens om 4 uur ’s ochtends weer thuis.

Heerlijk om de jongens weer te zien en respect voor Ilene hoe ze het allemaal in haar eentje hier heeft gered!

We hebben het hele weekend gebruikt om meer informatie in te winnen over de twee verschillende compounds waar de huizen van onze voorkeur staan. Na 2 nachtjes slapen waren we er uit en ondertussen hebben we zelfs al de bevestiging binnen dat het huurcontract voor het huis rond is!

School √
Huis √
Tennisbanen

Advertenties

De voorbereiding op een cross posting

Jawel, onze verhuizing wordt heel chique een cross posting genoemd. Klinkt wel heel leuk, maar het is ook echt wel weer anders dan wanneer je vanuit je thuisland vertrekt of juist weer terugkeert naar je thuisland.

Verhuizen staat al heel lang in de top 3 van meest stressvolle gebeurtenissen in een mensenleven. Een internationale verhuizing is nog iets ingewikkelder, maar een cross posting is denk ik wel de overtreffende trap. Nu heb ik het geluk behoorlijk stress bestendig te zijn en laat ik ook nog eens projectmanager zijn, maar zelfs ik heb nu een planningsschema nodig om alle gedachten op een rijtje te krijgen.

Voordat we met het hele gezin naar Shanghai vertrekken is het de bedoeling dat Bjorn en ik daar samen 5 dagen naar toe gaan om scholen en huizen te gaan bekijken, zodat dat hopelijk allemaal geregeld is wanneer we daar in augustus met z’n vijven aankomen. Vanuit Nederland was dit met de hulp van familie om ons heen vrij makkelijk geregeld en konden de kinderen gewoon doorgaan met hun normale leventje, terwijl wij er even een klein weekje tussenuit gingen. Maar hoe doe je dat wanneer je al in het buitenland zit en familie op 6000km afstand zit?
Gelukkig was daar reddende engel zusje/tante Ilene die toch al van plan was om in mei langs te komen en het geen probleem vindt om dan in haar eentje op 3 jongens te passen.

Het idee was dat we de auto’s die we hier rijden mee zouden nemen naar Nederland. Maar wat gaan we daar nu mee doen nu we ons nog niet in Nederland gaan vestigen. Na heel wat uitzoekwerk blijkt dat we daar niet langer over na hoeven te denken. Wanneer je niet minimaal een jaar lang ingeschreven blijft staan in Nederland is het niet mogelijk om de auto’s zonder extreem hoge kosten in te voeren in Nederland. Weer een onderdeel van m’n lijstje afgewerkt.

Dan is er nog de vakantie naar de Westkust die we al helemaal gepland hadden. Wanneer moeten we ons huis dan opzeggen en wanneer gaan onze spullen verscheept worden. Ook dat is weer zo’n lekkere hersenspinsel, want wat gaat er rechtstreeks naar Shanghai, wat hebben we op vakantie en in Nederland nodig en wat hebben we nodig in Shanghai totdat onze container daar aankomt.
Moet alles wel mee naar Shanghai? Alle apparatuur moeten we sowieso hier verkopen want dat heeft een 110V aansluiting. Dan staat er nog allemaal apparatuur in Nederland wat we niet mee hebben genomen naar Amerika omdat het hier niet werkt, maar in Shanghai wel weer van pas zal komen.
Zullen we in Shanghai wel een huis met een tuin vinden? Wel zo handig als je een trampoline, loungeset en tuintafel mee wil nemen. Dit zullen we pas weten na de pre-visit.
Gelukkig is dit allemaal voor het grootste gedeelte uit m’n hoofd nu alle onderdelen verdeeld zijn op m’n lijstjes. Komende week komt het verhuisbedrijf al langs en die gaan ons vast verder helpen met hoe we dit logistiek op kunnen lossen.
Het huis is ondertussen al opgezegd en de vlucht vanaf ons vakantieadres is aangepast. We vliegen nu rechtstreeks vanuit San Francisco naar Nederland. Dat was nog een heel gedoe om dit aan te passen, maar dankzij de super service van KLM via Whatsapp (ja echt heel modern) is het toch gelukt. 15 juli kom ik met de jongens aan in Nederland. Hopelijk lukt het Bjorn om dan al mee te vliegen en anders volgt hij hopelijk snel daarna.

De voorbereidingen voor de visumaanvraag zijn al in volle gang. Het kan wel 3 tot 4 maanden duren voordat het visum rond is. We hebben een lijst gekregen met wat er allemaal nodig is voor de aanvraag. Een aantal papieren moeten door de Chinese ambassade goedgekeurd en ondertekend worden voordat je het in kunt dienen, dus ook daar zit wel weer wat werk en tijd in.

Met nog iets meer dan 11 weken in Wilton te gaan ben ik al begonnen met een aantal dingen die opgezegd moeten worden. Met onder andere alle klantenkaarten die hier gelijk ook een creditcard zijn is die lijst na ruim 2 jaar toch behoorlijk groot.

Ondertussen probeer ik ook al wat contacten te leggen in Shanghai. Ik heb al contact gehad met iemand die een aantal jaren daar heeft gewoond en nu ook met iemand die er nog steeds woont. Dat is toch wel heel prettig om op dit manier wat vragen beantwoord te krijgen.

Een groot voordeel van verhuizen vind ik wel dat je weer even kritisch naar al je spullen gaat kijken en je beseft dat er wel heel veel spullen weg kunnen. De eerste ritjes naar de kledingbak heb ik al gedaan, dingen op marktplaats gezet en de container zit elke week lekker vol. Dus iedereen die zich afvraagt; wat doe je de hele dag als expat vrouw…. Genoeg! Die blog komt nog wel een keer 😉

Op de valreep komt er zelfs nog wat bezoek langs. Harold & Monique hadden toch nog niet genoeg van New York en ons gezien en komen nog een keer langs. Twee dagen daarna komt Ilene en een weekje daarna komt de moeder van Bjorn langs. Super stoer dat ze toch de stap gaat zetten en wij kunnen niet wachten om oma hier alles te laten zien!

Verder genieten we vooral van onze tijd hier en proberen we nog zoveel mogelijk leuke dingen te doen. Eén ding weet ik in ieder geval zeker de komende 11 weken zullen voorbij vliegen!

Wat zal ik gaan missen aan Amerika

Nu het einde van ons expat avontuur hier in Amerika in zicht komt sta ik steeds vaker stil bij wat ik zal gaan missen. Maar ook wat vooral niet.

De ruimte zal ik absoluut gaan missen. En dat is in vele opzichten. Niemand woont hier te dicht op elkaar, huizen zijn ruim, parken zijn ruim opgezet, speeltuinen zijn ruim, winkels zijn groot en ook de gangpaden zijn ruimer, de parkeergelegenheid is groot en de parkeerplekken ruim (zelfs voor die grote auto’s hier). Wat een gek woord is ruim eigenlijk….

Ons huis, zal ik dat gaan missen…. Gek genoeg na alle ellende die we ermee gehad hebben (die ellende heb ik jullie allemaal bespaard, wellicht ga ik nog eens een boek uitbrengen) zal ik het toch gaan missen. De locatie zo boven op een heuvel met het bijbehorende fantastische uitzicht ga ik echt wel missen. Met de slee van de heuvel af in de winter. De herten, vossen, eekhoorns en vele vogels in de tuin ook zeker weten. Het allermeeste toch wel de tennisbaan, want dat was toch wel uniek.

Wat ik niet zal missen van het huis is vooral de niet warm te krijgen badkamer in de winter. Dat het überhaupt totaal niet geïsoleerd is. De tikkende verwarmingsbuizen (noem het gerust bonkende). De factuur van de olieleveringen ga ik ook niet missen, want heel efficient is dat stoken op olie in een slecht geïsoleerd huis niet. De Amerikaanse stofzuiger en wasmachine neem ik ook graag afscheid van. De ouderwetse schuif ramen die onmogelijk zijn om even snel open te zetten en die je als het ook maar een beetje regent dicht moet doen, omdat anders alles naar binnen regent.

De schoolbussen gaan we absoluut missen. Ook al zijn we dol op fietsen en hebben we het echt gemist om alles op de fiets te doen. De schoolbussen hebben toch iets magisch. Wanneer je op school alle 40 bussen rond ziet rijden die als een geoliede machine alle kinderen weer op tijd naar huis weten te brengen, de coördinatoren die op school ervoor zorgen dat alle kinderen in de juiste bus komen, krijg je er toch wel respect voor.

De drop off en pick up op school is ook zo goed georganiseerd. Niks geen gedoe met het vinden van een parkeerplek. Je rijdt gewoon door een lus, alle kinderen staan klaar, springen in de auto en je rijdt zo weer door.

Autorijden ga ik ook missen. En dan niet alleen die grote auto met z’n vele pk’s. Het autorijden is hier zo relaxed. Iedereen houdt rekening met elkaar in het verkeer, geen agressief rijgedrag. Hier weten ze wel hoe je moet “ritsen”.
Sinds we hier wonen sta ik lachend m’n auto te tanken. Voor een volle tank betaal ik hier $35,-. Wegenbelasting kennen ze niet en de auto’s zijn veel goedkoper….
In Shanghai kunnen we niet zelf autorijden, dus dat zal wel even wennen worden.

Het betuttelende gedrag ga ik zeker niet missen. De opmerkingen die ik op straat krijg als de jongens even over een muurtje van 20cm hoog lopen of meer dan een meter van me verwijderd zijn. Leer je kind gewoon wat de risico’s zijn en geef ze wat verantwoordelijkheid.
Dat geldt ook voor de badmeesters in het zwembad. Je mag hier helemaal niks. Te dicht bij elkaar zwemmen wordt al als gevaar gezien en er wordt dan ook gelijk iets van gezegd. Ik denk serieus dat een Amerikaanse badmeester een hartverlamming krijgt in een Nederlands zwembad.

Alle risico’s vermijden. Dat ga ik ook niet missen. Hoeveel waivers ik in de afgelopen 2 jaar al heb moeten tekenen. Wanneer je naar een binnenspeeltuin gaat moet je eerst je handtekening zetten waarmee je verklaart dat je de speeltuin niet aansprakelijk stelt als er iets met je kind gebeurt.
Het gaat zelfs zo ver dat trainers blijkbaar niet alles tegen de ouders kunnen zeggen. In mijn tennisklas zit een meisje van 6 jaar wat atletisch erg goed is, maar toch slaat zij vaak de bal compleet mis. Ik kreeg het gevoel dat het wellicht aan haar ogen ligt. Toen ik het met een andere trainer besprak beaamde ze mijn gedachten. Maar toch wordt dit niet met de ouders besproken. Want stel je voor dat de ouders naar een oogarts gaan, 250 dollar voor een oogtest betalen, en vervolgens blijkt er niks aan de hand te zijn. Ja hoor dan komen de ouders er bij de tennisschool op terug. Dus daarom laten we dat meisje maar lekker aanklooien en hopen we dat de ouders er ooit zelf achter komen. Daar kan ik echt nooit aan wennen….

Dingen zeggen, maar het blijkbaar niet menen. Hier kan ik na 2 jaar ook nog steeds niet aan wennen. Ik ga je deze week smsen om een afspraak te maken. Ik stuur je een mailtje wanneer we een play date kunnen regelen voor de kinderen. Ik laat je weten wanneer ik komende week tijd heb om af te spreken. Ik wacht nog steeds….
Jevi zit elke dag met de buurjongen in de schoolbus. Jevi vroeg laatst of hij bij ons wou komen spelen. De jongen zei ja en liep (ja waarempel hij wou meelopen) met ons mee naar boven. Toen we langs hun oprit kwamen zei hij dat hij nog even iets moest doen thuis, maar dat hij daarna naar ons huis zou komen. Ook Jevi zit nog steeds te wachten.
Nederlanders staan bekend om hun directheid, maar ik ben ook echt van mening dat het allemaal een stuk duidelijker is. Wanneer je iets niet meent zeg het dan ook niet. Wanneer je iets niet wil, beloof het dan ook niet.
Ik las laatst een blog van een Amerikaanse expat die in Nederland woont. Zij worstelt juist met het omgekeerde. Ze stuurde een sms naar 2 vriendinnen. De ene is een Nederlandse de andere een Amerikaanse.
Hoi, ben je vrij op zaterdag? Wil je koffiedrinken?
De Nederlandse antwoord: Nee, kan niet.
De Amerikaanse antwoord:  Hey! How are you? I have plans on Saturday, shame! But I’d love te meet up, how about Thursday? xxxx
Het antwoord van de Amerikaanse klinkt natuurlijk veel aardiger. Maar toch denk ik dat er sneller een afspraak komt met de Nederlandse….

Waar ik verder geen heimwee naar zal krijgen:
– De strakke sportleggings terwijl ze niet gaan sporten
– De mega grote koffiebekers in het openbaar
– De vieze chocolade. Zelfs de chocomelk is smakeloos.
– Het brood (iets wat er na 3 weken nog steeds hetzelfde uitziet mag je volgens mij geen brood noemen)
– De reclame op de radio en tv. Altijd dezelfde en dan vooral die irritante reclame’s voor medicijnen, waarbij de complete lijst met mogelijke bijwerkingen opgenoemd wordt.
– De fooi die je hier moet (ja het is echt een soort ongeschreven wet) geven. Zelfs bij de kapper moet je 20% van je totaalbedrag aan fooi geven.
– De sneeuwdagen. En dan vooral omdat je daarvoor om 5 uur uit je bed wordt gebeld. En de dagen moeten aan het einde van het schooljaar ook nog ingehaald worden.
– De cheques die ze hier nog steeds gebruiken.

Wat we wel gaan missen:
– Een tennisbaan in de tuin
– Het weer! Warme zomer, heerlijk weer in de lente en de herfst met prachtige natuur en winter met sneeuw!
– De vrienden die we hier hebben gemaakt. En dan wil ik in het bijzonder Wendy even noemen. Hoeveel tijd wij samen hebben doorgebracht; in de sportschool, op zoek naar leuke koffietentjes, musical in New York, wandelingen, enz enz.
Heel veel steun heb ik aan haar gehad wanneer ik er even doorheen zat en wat hebben we ongelooflijk gelachen samen om de verschillen tussen Nederlanders en Amerikanen. Toch weet ik zeker dat we elkaar nog zullen zien. Al is het op de bruiloft van onze kinderen 😉
– De complimenten die je hier vaak krijgt
– En natuurlijk vooral New York!

collageUSAcollageseizoenenUSA

Een nieuw avontuur in….

Het contract van Bjorn in Amerika loopt 1 augustus 2018 af. Bjorn was al druk aan het onderzoeken wat de mogelijkheden binnen Philips zijn voor een vervolgstap. Wij hebben veel gesproken over wat voor ons als gezin en voor Bjorn zelf onze voorkeur zou hebben. We wisten uit ervaring dat het nog wel een tijd onzeker zou zijn welke kansen er zouden komen. Toen we in 2011 in India zaten en Bjorn z’n contract daar bijna afliep waren er op dat moment niet heel veel mogelijkheden. Een maand voor ons vertrek was er nog geen zekerheid over Bjorn z’n volgende functie. Nu zijn wij denk ik behoorlijk flexibel, maar het zou toch wel erg fijn zijn dat we deze keer iets meer voorbereidingstijd zouden hebben.

Daarom zijn we ook super blij dat Bjorn nu al een vervolg functie heeft gevonden. Wij zitten vanaf augustus in Shanghai, China!

We hadden stiekem toch wel weer een lichte voorkeur voor Azië. India was soms heel zwaar, maar we hebben er zoveel mooie herinneringen aan. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik niet als eerste aan China zat te denken. Toen Shanghai als mogelijkheid werd genoemd had ik geen idee wat ik ervan kon verwachten.
We hebben met collega’s gesproken die er al 4 jaar wonen en veel informatie op internet opgezocht. Via mijn site kwam ik op een blog van iemand die in Shanghai heeft gewoond en via een vriendin hier ben ik in contact gekomen met een vrouw die met haar gezin net terug is uit Shanghai. Allemaal zijn ze erg enthousiast en hebben ze vele vragen van ons kunnen beantwoorden. Uiteindelijk konden we alleen maar volmondig ja zeggen tegen het aanbod!

Het contract is nog maar net getekend, maar de trein is al gelijk in beweging gebracht. De visumaanvraag kan wel 3 tot 4 maanden duren, dus dit moet snel opgestart worden.
Bjorn en ik zullen eind mei naar Shanghai gaan voor een pre visit. We zullen dan scholen gaan bekijken en hopelijk kunnen we al een huis vinden. Een rechtstreekse vlucht van 15 uur, ik heb er nu al zin in….
Ilene zou eind mei al naar ons toekomen, maar nu mag zij dus op de jongens gaan passen. Wij zitten met 12 uur tijdsverschil aan de andere kant van de wereld, maar dat is haar wel toevertrouwd.

Dan komt opeens het besef dat we hier nog maar 14 weken zitten. Wanneer de schoolvakantie eind juni begint gaan we een rondreis maken langs de westkust. Nog maar even goed nadenken wat we hier verder nog willen gaan doen.

Shanghai skyline

Twee jaar in Amerika

1 maart 2016 is Bjorn begonnen met z’n nieuwe baan hier in Amerika. Alweer 2 jaar geleden. En dan sta je toch even stil bij wat er allemaal in de 2 jaar is gebeurd. Hoe de jongens zich ontwikkeld hebben. De vrienden die we hier gemaakt hebben. Hoe zowel ik als de jongens het helemaal naar onze zin hebben bij de nieuwe tennisclub. Toch is het moment nu daar dat we ook alweer toeleven naar de einddatum. 1 augustus 2018 loopt het contract van Bjorn voor zijn huidige functie af.

Dan komen er ineens heel veel vragen naar boven. Wat willen we hier nog gaan doen, wat gaan we vanaf 1 augustus doen. Is er een leuke functie voor Bjorn in Nederland? Of gaan we toch nog een keer op zoek naar een avontuur in het buitenland?
Uiteraard bedenk je ook wat er allemaal weer geregeld moet gaan worden. Het huurcontract opzeggen, wat moeten we regelen met de bank, wat moet er opgezegd worden, verhuisbedrijf inschakelen, wat moet er allemaal meeverhuizen, welke apparatuur moeten we gaan verkopen, nemen we de auto’s mee? Deze vragen houden ons op het moment aardig bezig. Kunnen mijn projectplanning skills weer ingezet worden.

Voor Bjorn is de zoektocht naar een nieuwe functie nu begonnen. Gelukkig is Philips erg groot en lijken er wel wat kansen voor Bjorn te liggen. De eerste opties zijn zelfs al genoemd. Dan is het als gezin bedenken of die plek bij ons past en voor Bjorn of het een geschikte functie is. Samen hebben we al veel gesproken over wat onze wensen zijn. Gelukkig zijn we allemaal erg flexibel en zien we overal wel voordelen van. De jongens willen heel graag weer terug naar Nederland, naar vrienden en familie, lekker brood en weer op hun fietsen rondcrossen. Maar ook zij zien het wel zitten om nog een keer naar het buitenland te gaan. Even afwachten nog, heel spannend!

De laatste vakantie vanuit Amerika is al wel helemaal gepland. We gaan zodra de zomervakantie begint een rondreis met een camper maken langs de westkust van Amerika: San Francisco, Los Angeles, Grand Canyon, Las Vegas, Yosemite park, enz. zullen we dan allemaal gaan bekijken. Heel bijzonder om ons avontuur hier op die manier af te sluiten. Nog maar 17 weken en dan is het al zo ver!

 

De spullen zijn er!

Twee weken eerder dan verwacht krijgen we een telefoontje van het verhuisbedrijf dat ze onze container al hebben ontvangen. De douane heeft het na 1 dag al vrijgegeven en het verhuisbedrijf kon het gelijk al ophalen. Zaterdag 9 april komen ze onze spullen al brengen. Dat betekent dat we nog 2 dagen de tijd hebben om hier alles op orde te krijgen. Het huis staat nu namelijk nog vol met de meubels van de huiseigenaar. Een deel van die meubels blijven we gebruiken een ander deel wordt opgehaald door de kringloop en een derde deel moet beneden in de kelder opgeslagen worden. Doordat we onze spullen nog niet zo snel hadden verwacht lukt het de kringloop niet om de spullen op tijd op te halen en moeten die spullen ook nog ergens in het huis opgeslagen worden. Gelukkig zit er een grote serre achter het huis, dus daar zetten we die spullen allemaal klaar. Toen wisten we alleen nog niet dat die meubels hier niet te huffen zijn. Ongelooflijk, wie stopt er nou ook marmer in al die kasten. Maar na een paar uur sjouwen is het ons gelukt om alle meubels op de juiste plek te krijgen en zijn we klaar voor de komst van onze eigen spulletjes.

Het verhuisbedrijf zou zaterdag tussen 8 en 10 uur hier zijn. Ik was om half acht al beneden en hoor ineens al een vrachtauto aankomen. Daar zijn ze al! De vrachtauto waar de container op zit kan bij ons de draai op de oprit niet maken, dus alle spullen zijn van te voren al overgeheveld naar kleinere vrachtauto’s.

De mannen gingen gelijk aan de slag en ik mocht bij de deur staan om alle doosnummers af te vinken en te vertellen waar het naar toe mocht. Op m’n lijf geschreven die functie 😉
Ondertussen kon ik al wat dozen gaan uitpakken, was Bjorn alle dozen die in de garage binnenkwamen aan het sorteren en kon m’n moeder alle dozen in de keuken uitpakken.
Jevi heeft nog even één van de mannen ongelooflijk laten schrikken. Hij was met Milan verstoppertje aan het spelen en zat in een doos met allemaal papier over zich heen. De verhuisman dacht dat het een doos met afval was en wou de doos meenemen naar de vrachtauto. Ik zei nog: dit is wel wat een vreemde doos. Net voordat hij de doos wou pakken bewoog Jevi en de arme man schrok zich kapot. Z’n collega’s hebben er ook enorm om gelachen.

Om drie uur waren alle dozen binnen en stonden alle meubels op hun nieuwe plek. Twee uur later hadden we de slaapkamers van de jongens helemaal ingericht en de bedden opgemaakt.

Weer een dag later begint het al echt als ons huis te voelen. Nog niet alle dozen zijn uitgepakt, maar het begint er nu echt op te lijken.

Morgen vertrekt m’n moeder weer naar Nederland. Wat was het gezellig dat ze de afgelopen week bij ons was en daarnaast ook nog eens super handig. Zij is vaak bij Luka gebleven, zodat wij met de andere jongens naar school of dokter konden gaan. Tijdens de verhuizing waren de extra paar handen ook ongelooflijk fijn.
Wat zal het wennen zijn als ze er morgenavond niet meer is en ik er overdag weer alleen voor sta. Maar gelukkig komt ze over 2 maandjes alweer samen met m’n vader langs. En over 3 weken staan Hester en René met de kinderen al op de stoep!

Onvergetelijke verjaardag

Eén dag nadat Bjorn in Nederland is aangekomen, mocht hij alweer terugvliegen naar New York. Maar dit keer gaan we allemaal mee!

We kwamen mooi op tijd aan op Schiphol. Nadat we de huurauto hadden ingeleverd liepen we met 2 volle bagagekarren naar de incheckbalies. Er was een probleem met het ticket van Luka, maar na wat telefoontjes werd dit gelukkig opgelost en konden we gewoon allemaal mee op de vlucht.
Samen met Rikus en Ilene hebben we nog een kop koffie gedronken en een taartje gegeten voor de verjaardag van Jevi.

Nadat we afscheid hadden genomen (met moeite kregen we Luka mee van Ilene….) moesten we nog door de douane. Een hele belevenis met 3 kinderen, een buggy, laptops, ipads, videocamera’s, schoenen die uit moeten, riemen die af moeten. Maar het is gelukt en we mochten weer door.

Bij de incheckbalie was het helaas niet mogelijk om te regelen dat we bij elkaar konden zitten. Dus dit moesten we aan boord oplossen. Gelukkig zaten er super aardige mensen naast ons die wel van stoel wilden ruilen. Ik heb Luka niet eens hoeven knijpen om ze te overtuigen 😉
We hebben zelfs kunnen regelen dat oma Ria bij ons in de business class mocht zitten. Na een paar seconden waren we het er al over eens; zo wil je altijd wel vliegen….
20160403_162201

De stewardess gaf de kinderen een leuk pakketje en Jevi vertelde dat hij vandaag jarig is. Even later kwam de stewardess terug en vroeg of Jevi ook even bij de piloot wou kijken. Nou dat liet hij zich geen twee keer zeggen. En stiekem vonden papa en mama het ook wel erg leuk om te zien. De piloten namen echt even de tijd voor Jevi en lieten hem van alles zien. Super leuk, wat een ervaring

De jongens vonden het geweldig in het vliegtuig. Onbeperkt films kijken, beetje drinken, lekker eten. Jevi kreeg nog een verjaardagskaart met berichtjes van alle bemanningsleden en zijn toetje zag er wel heel speciaal uit!
20160403_165645

Het einde van de vlucht was alleen iets minder geslaagd…. Jevi kreeg enorme oorpijn en door de storm in New York was er veel turbulentie waardoor Milan moest overgeven. Maar ondanks dat hebben we een enorm goeie vlucht gehad en waren we blij dat we in Amerika waren.

De wachttijd bij de douane viel gelukkig redelijk mee. De koffers hadden we snel gevonden, de rij bij de paspoortcontrole was alleen ongelooflijk lang. Een mega rij langs de bagagebanden. Via de andere kant van de hal leek het rustiger, dus daar zijn we naar toe gelopen. Bjorn zag vervolgens dat een personeelslid een gezin met een kind vooraan in de rij liet aansluiten. Heel toevallig was dit iemand uit India, dus daar heeft Bjorn even slim op ingespeeld. En 2 minuten later waren wij door de paspoortcontrole! Toch handig die ervaring 🙂

Ik was natuurlijk reuze benieuwd naar m’n nieuwe auto die Bjorn afgelopen donderdag net had opgehaald. Alle bagage past er gelukkig in (ietsje groter dan m’n auto in NL), dus we waren al snel onderweg naar ons huis. Het was ondertussen al 12 uur ’s nachts Nederlandse tijd, maar de jongens waren nog steeds allemaal wakker. In de auto werd er gevochten tegen de slaap, maar na een half uur had iedereen verloren. Thuis wilden we snel iedereen de pyjama aantrekken toen we erachter kwamen dat de tas van Jevi ontbrak…. Oeps, toch iets te snel vertrokken bij die bagageband.
Om half acht (US tijd = 6 uur eerder dan in NL) lag iedereen heerlijk te slapen in bed.