Lente!

Spring break is net achter de rug, een weekje vakantie voor de jongens. De timing was perfect, want het was heerlijk weer. We hebben een aantal heerlijk warme dagen gehad en zijn alweer een paar keer op ons favoriete plekje in Wilton geweest, het strandje.IMG_3860

De omgeving hier staat bekend om de Indian Summer. De verkleuring van de bladeren in de herfst. Dit is inderdaad echt super mooi om te zien. Maar het ontstaan van de kleuren in de lente vind ik net zo bijzonder.

DSC_0840IMG_8983

De natuur is hier helemaal prachtig er zijn enorm veel prachtige wandelgebieden. We proberen zo vaak mogelijk weer een nieuw gebied uit. Hier een paar voorbeelden:

Kent Falls:

Quarry Head Park:

Trout Brook Valley in Easton:

Maisdoolhof en appels plukken bij Lyman orchards in Middlefield:

Merwin Meadows in Wilton:

Devil’s Den in Weston:

En er zijn nog veel meer gebieden te ontdekken, dus wordt vervolgd!

Advertenties

Ben ik toch te Nederlands?

Het mooie van een expat avontuur vind ik dat je echt in aanraking komt met een andere cultuur. In India was dit verschil natuurlijk enorm groot. En alhoewel we het daar soms echt wel zwaar hebben gehad, India heeft ons hart veroverd. Een enorm verschil met Nederland, maar echt een interessante land.

Van Amerika zou je wellicht denken dat het verschil niet zo groot is, maar toch heb ik al heel wat verschillen ontdekt. Doordat de verschillen minder groot zijn hier merk ik dat ik heel veel ga vergelijken met Nederland. Ik probeer er ook vaak achter te komen wat de reden is van het verschil.

Laat ik als voorbeeld “huiswerk” nemen. Het is de laatste tijd in Nederland vaak in het nieuws geweest: Nederlandse kinderen zijn de gelukkigste van de wereld. Eén van de redenen die genoemd werden is dat de kinderen in Nederland geen huiswerk hebben op de basisschool.
Hier hebben de kinderen vanaf groep 3 elke dag huiswerk. Elke dag komen er 2 boekjes mee naar huis die gelezen moeten worden en daarnaast altijd nog een andere taak. Dit varieert van rekensommen maken in een online programma tot een oefening maken op een A-4 wat de juf heeft meegegeven. De juf kan exact zien wat je online gedaan hebt en de A-4 tjes moeten de volgende dag weer ingeleverd worden. Wanneer je het per ongeluk vergeet mee te nemen krijgen de ouders gelijk een briefje mee dat het niet is ingeleverd.

Ik probeer al een jaar lang de voordelen van de methode hier te ontdekken, maar het is me nog niet gelukt. Waarom zou je een kind wat van 8:15 tot 16:00 uur van huis is nog huiswerk mee geven? Na zo’n lange schooldag neemt een kind volgens mij niet veel meer op en is het niet veel belangrijker om lekker te gaan spelen of sporten na schooltijd?
Is het dan om een kind de discipline bij te brengen?
Ik weet het antwoord echt niet.

Een ander groot verschil vind ik de zwemles.
De kinderen beginnen hier allemaal al op jonge leeftijd. Wellicht omdat zoveel huizen hier een zwembad in de tuin hebben. (Wat overigens altijd afgeschermd moet zijn met een hek, it’s the law!) Dus dan is het wel erg handig dat kinderen al snel kunnen zwemmen.

De lesmethode is alleen wel heel anders. In Nederland beginnen de kinderen met de schoolslag. Hier wordt helemaal geen schoolslag aangeleerd. Het doel lijkt hier om de kinderen zo snel mogelijk te leren drijven. Ze proberen de kinderen een borstcrawl te leren, maar wanneer je als een hondje naar de overkant zwemt is het ook prima. Het resultaat is dat Milan al na 12 lessen zonder bandjes kon zwemmen, maar wat mij betreft ziet het er niet uit.  Ik wil niet weten hoeveel liter water hij binnen krijgt tijdens een les, doordat hij de helft van de tijd onder water lijkt te zwemmen. Maar uiteraard zeg ik dat ik super trots op hem ben.
Ik denk dat een Nederlandse zwemjuf/meester spontaan begint te huilen als ze het zien.

Bij de tennisles zie ik dit ook wel deels terug. Het lijkt vooral belangrijk om de bal over het net te slaan. Dat het er niet uit ziet hoor je niemand over. In Nederland wordt veel meer op de techniek gelet en is het helemaal niet erg wanneer je die bal niet over het net krijgt, dat komt daarna vanzelf wel.
Ook hier weet ik nog niet wat nou beter is. Geen idee of ik ooit achter het antwoord ga komen, maar interessant is het zeker!

Nog een aantal verschillen met Nederland waar ik het voordeel (nog) niet van zie:

  • Voor plastic tassen hoef je hier niet te betalen. Je boodschappen worden voor je ingepakt (dat is dan wel weer een voordeel) in plastic tassen. Wat resulteert in enorme hoeveelheden plastic afval. Ik neem bijna altijd m’n Nederlandse shoppertassen mee en ik zie het wel eens vaker gebeuren, maar ik denk dat 90% alles in plastic zakjes laat stoppen.
  • Alle electra kabels hangen hier boven de grond. Bij elke boom die hier omwaait zit een hele buurt vervolgens zonder stroom. Ik probeer echt het voordeel te zien, maar kan het nog niet bedenken….
  • Het afval wordt hier niet door vuilniswagens van de gemeente opgehaald, maar dit gebeurt door allemaal verschillende bedrijven. Elk huishouden moet zelf op zoek gaan naar een bedrijf. In Wilton (18000 inwoners) zijn er minimaal 6 van deze bedrijven. Commercieel: ja maar ik zie geen voordeel voor de inwoners en of dit nou efficiënter is….
  • We betalen hier nog steeds heel veel met cheques. Ik moest bijna lachen toen de bank ons bij het openen van een bankrekening een doosje met cheques mee naar huis gaf. Maar tot m’n grote schrik hebben we het al heel vaak moeten gebruiken. Even geld overboeken naar iemand anders kan ook niet zomaar. Dit lukt alleen zonder kosten wanneer je bij dezelfde bank zit….
    Een factuur kun je soms online betalen, maar meestal moet je een cheque per post opsturen. Of je moet bellen en je creditcard nummer doorgeven.
  • Creditcards ook zoiets, die lijken ze hier te sparen. Wanneer je niet minimaal 5 verschillende creditcards in je portemonnee hebt hoor je er niet bij. Bijna elke winkel heeft ook z’n eigen creditcard. Daarmee krijg je dan extra korting als je daarmee betaalt. In plaats van die tientallen klantenpasjes die je in Nederland in huis hebt, zijn het hier creditcards….Of dit beter is? Geen idee, het lijkt me vooral dat het een enorme valkuil is voor veel mensen….

Sommige dingen wennen denk ik nooit

Ondertussen zitten we alweer 8 maanden in Amerika. We zijn al behoorlijk gewend aan ons leventje hier en hebben het nog steeds erg naar ons zin. De bladeren zijn ondertussen van de bomen en de winter staat nu echt voor de deur. Overal zie ik paaltjes opduiken die de rand van de weg aan moeten geven voor als er een dik pak sneeuw gaat vallen. Het schijnt hier heel gebruikelijk te zijn dat je ’s ochtends wakker wordt en er ineens een 40cm dikke laag sneeuw ligt! We kunnen niet wachten. De sleetjes liggen al klaar!

Ondanks dat we hier nu al een tijdje zitten zijn er nog steeds dingen die ons hier opvallen. De eetgewoontes is daar een goed voorbeeld van.
De kinderen eten hier, net zoals in Nederland, op school hun lunch. Ik geef de jongens, heel Nederlands, elke dag broodjes met wat drinken mee. Bij Jevi en ook bij Luka op de opvang kun je ook een lunch op school kopen. Het aanbod is alleen niet helemaal wat je voor kinderen onder de 10 jaar zou hopen. Bij Luka wordt de lunch verzorgd door de plaatselijke pizzeria. Op de school van Jevi is een kantine, maar daar worden ze denk ik gesponsord door een frituur leverancier….

Naast de lunch hebben ze in de ochtend nog een korte pauze. Tijdens deze pauze eten de kinderen een snack. Ja inderdaad, snack! Ik blijf stug elke dag fruit meegeven, maar ik krijg sinds kort commentaar van de jongens…. Alle andere kinderen krijgen snoep, cake, koekjes of chips mee van huis….

Deze snackgewoonte wordt overigens met de paplepel ingegoten:
chips

 

 

 

 

 

 

Tijdens kinderfeestjes wordt er standaard pizza gegeten. Het maakt niet uit hoe laat het feestje gehouden wordt. Pizza is er altijd! Overigens gevolgd door de taart, wat hier dan als een toetje gezien wordt. En niet te vergeten de “party bag” uiteraard tot de rand toe gevuld met….snoep.

Ik kan na Halloween überhaupt geen snoep meer zien. De bak die we daar aan overgehouden hebben heb ik “per ongeluk” vorige week in de prullenbak laten vallen.

Dat kinderen hier blijkbaar een enorme drang naar snoep hebben is ook niet zo raar. Ik weet nog niet of ik haar naam mag noemen in mijn blog, dus ik noem haar maar even onze lieve Nederlandse dorpsgenoot. Zij is zwanger van hun tweede kindje en was laatst aan het kijken naar het aanbod van flesvoeding hier in Amerika. Toen ze verschillende ingrediëntenlijsten van de babyvoeding uit de US naast die van de lijst uit Nederland had gelegd kwam ze tot de schokkende ontdekking dat er hier overal zoetstoffen in verwerkt zitten.

Waar ik me toch ook nog steeds over verbaas zijn die grote Starbucks bekers die overal opduiken. Serieus, hoe krijg je zo’n grote hoeveelheid naar binnen.
Milan zit sinds kort op zwemles. Elke maandagochtend een half uurtje. In Nederland klaagt iedereen over de prijzen voor zwemles, hier is het nog erger. Ik snap dan ook niet dat werkelijk de helft van het groepje er nog niet is wanneer de les om 10 uur start. De laatste moeder wandelt om 10:10 uur het zwembad binnen met haar kind EN een grote beker Starbucks in de andere hand…. Iets met prioriteiten stellen??

Oh en als laatste nog: Mac and Cheese. Wanneer dit je nationale trots is, is er toch echt iets mis met je eetgewoonte. De kaas die ervoor gebruikt wordt, mag je nog geen eens kaas noemen. Het ergste is dat dit gerecht ook nog eens overal opduikt. Zelfs in redelijke goede restaurants staat het nog op de menukaart en er gaat geen reclameblok voorbij op tv (ok, die zijn er ook wel heel veel) of je wordt ermee geconfronteerd. En nee, het ziet er echt niet uit! Er bestaat zelfs een Mac and Cheese day hier in de US. Die sla ik even over.

De scholen zijn weer begonnen

Twee weken geleden zijn de jongens begonnen aan hun nieuwe schooljaar. Jevi zit nu in Grade 2 (groep 4) en Milan zit in de 4’s. De basisschool begint hier pas bij wat in Nederland groep 2 zou zijn. Milan zit nu op een pre-school, waar hij 4 dagen per week naar toe gaat. Volgens schooljaar gaat hij hier naar Kindergarten (groep 2) en mag hij ook eindelijk met de schoolbus, hij kan niet wachten.

Na 12 weken vakantie waren ze ook wel weer klaar om naar school te gaan.
Aan het begin van de vakantie leek het een enorme periode, maar uiteindelijk is het voorbij gevlogen. Ze zijn een paar keer naar een summer camp gegaan. Het aanbod daarvan is hier echt enorm. Van sporten, knutselen tot allerlei technische- en constructieachtige kampen. Ze hebben beide twee keer voor een tenniskamp gekozen. Dit was dan vier ochtenden in de week op tennisbanen hier in de buurt. Super leuk om die enthousiaste mannetjes daar te zien. Aan het einde van de week was er een grote opblaasbare waterglijbaan, één groot feest! Daarnaast zijn ze nog naar een algemeen kamp geweest waar ze 5 dagen alleen maar hebben geknutseld, spelletjes gedaan en vooral veel waterpret hebben gehad. Een leuk tijdverdrijf en ook erg goed om de Engelse taal goed bij te houden.

Ilene is hier ook nog 3 weken geweest, we zijn zelf nog naar Washington DC gegaan en aan het einde van de zomervakantie is Nienke nog hier gekomen.

Na twee weken school zijn we allemaal weer gewend aan het ritme. In het begin was het wel even aanpassen. Elke ochtend moeten we weer om 8:15 uur bij de bushalte staan waar Jevi wordt opgehaald door de schoolbus, waar hij om 16:00 dan weer aankomt. Lange dagen die toch wel weer even veel energie kosten.

Gelukkig vinden ze het beide super leuk op school. Jevi zit weer in een bijna compleet nieuwe klas en een nieuwe juf, maar ook dat ging helemaal goed.
De dag voordat de scholen weer begonnen mochten we met z’n allen Jevi z’n nieuwe klas bekijken. Het was erg fijn om te zien dat Jevi zelf al alles weet te vinden in die grote school. Hij heeft ons heel trots een korte rondleiding gegeven.
Het blijft super mooi om te zien hoe makkelijk de kinderen zich aanpassen. Het schoolsysteem is toch wel erg anders in vergelijking met Nederland en ook de manier van lesgeven is een groot verschil. Jevi komt soms met verhalen thuis waar ik met verbazing naar luister. Het grappige ervan is dat hij het allemaal niet zo raar of anders vindt. Hij gaat er gewoon in mee en vindt het allemaal wel prima. Wij vergelijken toch nog steeds erg veel met Nederland.

Hij vroeg me vorige week wel of hij op z’n sportschoenen en met sportkleding naar school mocht. Ik vroeg of hij dan ging sporten, dat was niet zo, maar iedereen heeft sportkleding aan gaf hij aan. Jevi zei dat hij één van de weinige is met gewone kleding.
Ik zie het ook bij de ouders. Bijna alle moeders zie ik in sportkleding lopen. Ze noemen het zelf echter active wear. Ik vind het eerlijk gezegd een opmerkelijke term, want zo active zijn ze allemaal niet…. Misschien proberen ze de indruk te wekken 😉

Milan heeft het ook enorm naar z’n zin op school. We zijn ook wel heel blij met de keuze voor zijn school. Het is een klein schooltje met super veel aandacht voor de kinderen. De juffen zijn erg lief en hebben veel aandacht voor de kinderen. Hij zit in een klas van 12 kinderen en ze hebben altijd 2 juffen. De juf vertelde vorige week dat het al super goed gaat met z’n Engels. Hij begrijpt alles al en kan ook alles wel zeggen wat hij wil vertellen. Soms is er nog wel wat verwarring. Zo was er een kindje die al een kerstliedje aan het zingen was. De juf speelde daar op in door met z’n allen het liedje te zingen en iets te vertellen over Santa. Milan keek haar wat gek aan, dus ze wou het nog even extra aan hem uitleggen. Ze vertelde dat “Santa” Santa Claus is. Ohhh Sinterklaas zei Milan, maar toen ze het over rendieren had snapte hij het echt niet meer….

 

Bezoek uit Nederland

Op 10 juni stond ik samen met Milan en Luka op het vliegveld van New York.
IMG_1438Zo stonden we Pake en Oma samen op te wachten. We konden niet wachten om ze weer te zien en stonden helemaal vooraan. Gelukkig stak Luka al heel snel z’n armpjes uit naar oma, was ze dus voor niks bang geweest dat hij haar was vergeten….
Jevi zou uit school met een vriendinnetje mee naar huis gaan, dus hij moest nog even geduld hebben. Bjorn kwam ’s avonds laat pas thuis, hij was een weekje naar Nederland geweest.

Gelukkig hadden m’n ouders weinig last van een jetlag, dus in het weekend hebben we ze gelijk meegesleept naar New York. Ground zero, Grand Central station, Times Square, Central Park, Wall street, Nintendo store, Rockefeller center.

De zomervakantie voor Milan was al begonnen, maar Jevi moest nog een paar dagen naar school. M’n vader kon dus nog mooi even meemaken hoe Jevi met de schoolbus naar school gaat.
We hebben Jevi ook een keer opgehaald van school. Dan kun je mooi zien hoe goed het allemaal geregeld is. s’ochtends moet ik dan al in een online systeem aangeven dat Jevi niet met de bus naar huis gaat, maar dat ik hem op haal. Na de lunch worden deze lijsten uitgeprint en krijgen de meesters en juffen deze doorgestuurd. Aan het einde van de dag wordt de klas in twee groepen verdeeld. De ene groep gaat met een begeleider mee naar de bussen en de andere gaat naar de plek waar de auto’s de kinderen op kunnen halen. Toen we aankwamen stond er al een hele rij met auto’s te wachten. De kunst is om dan de achterkant van de rij te vinden en daar aan te sluiten. M’n vader zei al gelijk: ik geloof niet dat dit in Nederland zou werken. Daar zijn altijd van die mensen die denken dat ze wel even voor kunnen dringen. Hier heb ik dat inderdaad nog nooit gezien. Iedereen sluit gewoon netjes achteraan in de rij aan. Om 15:25 staan de kinderen op de verzamelplek en begint de rij met auto’s ook te rijden. De begeleider loopt naar de auto en vraagt wie je op komt halen. Tot die tijd blijven de kinderen gewoon keurig wachten. Wij zagen Jevi al op die verzamelplek staan, maar ook hij rent niet naar de auto en blijft keurig wachten tot de begeleider z’n naam noemt. Dat moeten ze me toch eens leren….

Na een paar dagen relaxen en de mooie plekken in de omgeving laten zien konden we op donderdag hun gehuurde camper ophalen. Bij ons thuis hebben ze de laatste spullen erin geladen en zijn ze samen met Jevi vertrokken richting Canada. Bjorn zat nog met Philips ergens in het noorden van Connecticut, dus wij zouden de volgende ochtend vertrekken.
Vrijdag aan het einde van de dag, na een autorit van 7 uur zaten we weer met z’n allen bij elkaar op een camping heel dichtbij de Niagara watervallen.
Ook op de camping valt weer op dat alles hier groot is. Mega caravans die achter een grote pick-up truck hangen. De campers zijn soms complete touringbussen. Ik geloof niet dat je daarmee de gemiddelde camping in Nederland op kunt rijden.

De volgende dag zijn we naar de Niagara watervallen gereden. We zijn op tijd vertrokken, want het is natuurlijk wel mega toeristisch daar. Gelukkig was het nu nog relatief rustig en hadden we prachtig zicht op de mooie watervallen. Wat een geweld dat water. De borden vertelden ons dat er 154 miljoen water per minuut naar beneden valt. Heel mooi om te zien. We zijn ’s avonds nog een keer terug gegaan. De watervallen worden dan verlicht.

Op de terugweg zijn we met z’n allen nog naar Niagara lake gereden. Een heel leuk dorpje aan het Ontario meer. Vanaf daar zijn wij weer naar huis gereden en m’n ouders begonnen aan hun rondje om het meer.
IMG_1581

Na een dikke week was het tijd om de camper weer in te leveren en hebben we nog een paar dagen in Wilton leuke dingen gedaan. Afgelopen vrijdag was het helaas alweer tijd om afscheid te nemen.
Voor ons is het wachten op het volgende bezoek niet al te lang. Komende zaterdag komt Ilene al naar ons toe!

2 maanden in de USA

We zitten ondertussen alweer 2 maanden in de USA. Ook hier vliegt de tijd voorbij.
Jevi en Milan hebben al bijna zomervakantie. Voor ons wel erg jammer dat de vakantie hier nu al begint. Bij beide jongens gaat het Engels de laatste week echt met sprongen vooruit. Milan praat al geen Nederlands meer in de klas en kan meestal wel duidelijk maken wat hij bedoelt. Ook snapt hij steeds vaker wat er tegen hem gezegd wordt.
Jevi verstaat ondertussen al bijna alles en praat zelf ook al met hele mooie zinnen. Hij begint zelfs al met het verbeteren van onze uitspraak!

De zomervakantie is hier ook nog eens enorm lang, 12 weken!
We hebben gelukkig al aardig wat dingen kunnen plannen, waardoor ze toch nog veel Engels zullen horen en moeten spreken. Ze gaan beide naar een tenniskamp en ook nog een week naar een zomerkamp. De kampen hier zijn overdag van 9 tot 15 uur en er worden allerlei leuke dingen georganiseerd. Ideale manier om hun Engels bij te houden. Daarnaast worden er door de bibliotheek veel dingen georganiseerd. Van voorleesuurtje tot knutselclubje tot minecraftclubje tot een demonstratie van een 3d printer. Aanbod genoeg dus.
In Wilton is een heel mooi parkje met een strandje en een speeltuin waar heel veel klasgenootjes ook vaak te vinden zullen zijn. Ook dat is dus een mooie gelegenheid om het Engels goed bij te houden.

Afgelopen week is Luka voor het eerst naar de kinderopvang gegaan. Luka is enorm eenkennig, dus voor hem ook wel goed om eens in een andere omgeving te zijn en met andere kinderen te spelen. Op die manier komt hij ook al in aanraking met het Engels en zal hij het hopelijk straks ook snel gaan leren.

Bij Jevi en Milan heb ik altijd een makkie gehad. Toen zij voor het eerst naar school gingen zeiden ze beide na een minuut al; “ja mama, je kunt nu wel gaan….”
Heel erg relaxed natuurlijk, maar ik dacht wel altijd; kunnen jullie niet één traantje laten als je moeder weggaat. Nou dat krijg ik nu met Luka dubbel en dwars terug. Hij is zo eenkennig dat er maar heel weinig mensen zijn die bij hem in de buurt mogen komen, laat staan optillen. Ik had dan ook verwacht dat het één groot drama zou worden om hem daar te laten wennen. Maar gelukkig blijkt het tegendeel waar.
Zodra ik wegging huilde hij wel heel hard (eindelijk iemand die huilt, is het weer niet goed), maar de leidsters kunnen hem snel troosten. Tijdens de tweede dag heeft hij zelfs al heel goed gegeten en kunnen slapen. Top! Dat geeft mij ook wat vrijheid. Nu nog bedenken wat ik daarmee kan gaan doen….

We zijn enorm blij dat de jongens het hier allemaal zo naar hun zin hebben. Elke keer komen ze blij uit school en ze genieten van alle leuke dingen die we hier kunnen ondernemen. Een genot om ze zo te zien

 

Opmerkelijk

Wanneer je net in een nieuwe omgeving bent zijn er veel dingen die opmerkelijk zijn, omdat ze anders zijn dan je gewend bent. Zolang je er maar vaak genoeg mee geconfronteerd wordt, zullen ze steeds minder op gaan vallen.

Ik schrijf ze dan ook maar snel op, voordat het mij ook al niet meer op gaat vallen.

Zoals ik al eerder heb geschreven wordt hier bijna alles met de auto gedaan. Voor de kortste ritjes wordt de auto gepakt en ook voor een bezoekje aan de pinautomaat hoef je niet eens je auto uit te stappen….
MACU, WVC-ATM-800x600

De presidentsverkiezingen zijn hier uiteraard een hot item. Afgelopen week konden de mensen bij ons in de staat stemmen. De echte die-hard Amerikaan laat dit dan ook graag merken door vlaggen met VOTE erop te plaatsen in hun tuin.
img_0749

Dat Amerikanen erg patriottisch zijn is wel algemeen bekend. Toch hebben we met verbazing geluisterd naar het verhaal waar Jevi vorige week mee thuis kwam. Elke ochtend voordat de les begint moeten alle kinderen naast hun tafeltje gaan staan met hun hand op het hart en wordt het volkslied uit volle borst meegezongen. Blijkbaar was Jevi er na drie weken al aan gewend, want hij maakte er helemaal geen punt van. Hij kan zelfs al een heel groot deel meezingen….
Om dan vervolgens van Jevi te horen dat de kinderen in z’n klas allemaal nog niet kunnen klokkijken. Toch net iets andere prioriteiten.

Twee weken geleden had Milan opeens een erg rood oog. We dachten dat het door het zand kwam na ons bezoekje aan het strand. Maar 2 dagen later was het bij Luka ook raak. Weer een dag later waren mijn ogen ook ontstoken.
In Amerika heb je niet een huisarts waar alle gezinsleden terecht kunnen. Voor de kinderen zijn er speciale kinderartsen en volwassenen gaan naar een soort algemene arts. Voor de kinderen hebben we dit al geregeld voordat we hier kwamen, maar voor onszelf nog niet. Gelukkig vond ik snel een arts waar ik terecht kon. Ook hier mocht ik eerst een complete papierwinkel invullen voordat ik ingeschreven kon worden en werd er een soort algemeen onderzoek gedaan. De arts schreef een recept voor een paar oogdruppels, die ik bij de apotheek in de supermarkt vervolgens op kon halen (ideaal). Voordat ik vertrok mocht ik nog wel even deze registratie afrekenen….303 dollar!
Bij de apotheek gaf de medewerker aan dat ze eerst even ging checken met mijn verzekering of de kosten van de oogdruppels vergoed zouden worden, dit was het geval en ik kreeg de oogdruppels mee. Om vervolgens op het etiket te lezen dat zo’n ieniemienie potje 187 dollar kost!
Dat is bijna 500 dollar in een uurtje tijd.
In Nederland had dit grapje mij € 28 (consult) + € 12 (exact dezelfde oogdruppels) gekost.
En maar klagen over de zorg in Nederland….

Alle huizen hebben een brievenbus langs de weg. Aan de zijkant zit een soort rode vlag. Het heeft even geduurd voordat we doorhadden waar deze vlag voor is. Wanneer je de vlag omhoog zet, weet de postbode dat je uitgaande post hebt en zal deze voor je meenemen naar het postkantoor. In Nederland lopen we naar de brievenbus, maar dat is hier natuurlijk geen optie….
mailboxflag