India

Laatst kreeg ik een email met de mededeling dat de website waar mijn blogs over India op staan binnenkort zal verdwijnen. Alle verhalen die ik toen geschreven heb staan al een paar jaar klaar in een bestand om er een boek van te gaan drukken. Op de een of andere manier is dat nog niet gelukt.

Om de digitale verhalen te behouden heb ik ze allemaal gekopieerd naar onze huidige website. 95 blogs heb ik in die 2 jaar geschreven. Tijdens het kopieren heb ik ze uiteraard stiekem terug gelezen. Wat hebben we daar toch ongelooflijk mooie dingen meegemaakt. Al het bezoek dat we daar hebben mogen ontvangen (terwijl in het begin niet iedereen heel enthousiast was dat we naar India zouden vertrekken). De mooie reizen die we hebben gemaakt. De vrienden die we er hebben leren kennen. En daarnaast nog heel veel (achteraf) leuke verhalen over frustratie en andere ellende.

Nooit gedacht dat ik dit zou zeggen, maar oh wat mis ik dat land toch. Het land wat ik zo vaak heb vervloekt toen we daar woonden. Toch zit het nu zo diep in ons hart. Ik hoef maar iets te zien op tv over India, de muziek te horen of een Indier op straat te zien lopen en m’n gedachten dwalen al af.

Afgelopen week kwam ik bij toeval in een Indiase supermarkt terecht. Een feest van herkenning. Allemaal bekende merken, kruiden en namen die Quiteria ooit heeft genoemd. Allemaal Indiers om me heen. Het rook er zelfs naar India. Ik heb die avond gelijk een Indiase maaltijd op tafel getoverd. Want ook het eten vinden we nog steeds heerlijk!

 

Advertenties

Twee jaar in Amerika

1 maart 2016 is Bjorn begonnen met z’n nieuwe baan hier in Amerika. Alweer 2 jaar geleden. En dan sta je toch even stil bij wat er allemaal in de 2 jaar is gebeurd. Hoe de jongens zich ontwikkeld hebben. De vrienden die we hier gemaakt hebben. Hoe zowel ik als de jongens het helemaal naar onze zin hebben bij de nieuwe tennisclub. Toch is het moment nu daar dat we ook alweer toeleven naar de einddatum. 1 augustus 2018 loopt het contract van Bjorn voor zijn huidige functie af.

Dan komen er ineens heel veel vragen naar boven. Wat willen we hier nog gaan doen, wat gaan we vanaf 1 augustus doen. Is er een leuke functie voor Bjorn in Nederland? Of gaan we toch nog een keer op zoek naar een avontuur in het buitenland?
Uiteraard bedenk je ook wat er allemaal weer geregeld moet gaan worden. Het huurcontract opzeggen, wat moeten we regelen met de bank, wat moet er opgezegd worden, verhuisbedrijf inschakelen, wat moet er allemaal meeverhuizen, welke apparatuur moeten we gaan verkopen, nemen we de auto’s mee? Deze vragen houden ons op het moment aardig bezig. Kunnen mijn projectplanning skills weer ingezet worden.

Voor Bjorn is de zoektocht naar een nieuwe functie nu begonnen. Gelukkig is Philips erg groot en lijken er wel wat kansen voor Bjorn te liggen. De eerste opties zijn zelfs al genoemd. Dan is het als gezin bedenken of die plek bij ons past en voor Bjorn of het een geschikte functie is. Samen hebben we al veel gesproken over wat onze wensen zijn. Gelukkig zijn we allemaal erg flexibel en zien we overal wel voordelen van. De jongens willen heel graag weer terug naar Nederland, naar vrienden en familie, lekker brood en weer op hun fietsen rondcrossen. Maar ook zij zien het wel zitten om nog een keer naar het buitenland te gaan. Even afwachten nog, heel spannend!

De laatste vakantie vanuit Amerika is al wel helemaal gepland. We gaan zodra de zomervakantie begint een rondreis met een camper maken langs de westkust van Amerika: San Francisco, Los Angeles, Grand Canyon, Las Vegas, Yosemite park, enz. zullen we dan allemaal gaan bekijken. Heel bijzonder om ons avontuur hier op die manier af te sluiten. Nog maar 17 weken en dan is het al zo ver!

 

Engelse taal

Nu we bijna 2 jaar hier in Amerika wonen beheersen de jongens de Engelse taal al erg goed. Bij Jevi is zelfs niet meer te horen dat hij hier niet geboren is. Aan het begin van het schooljaar kon zijn leraar niet geloven dat wij hier op dat moment pas sinds 1,5 jaar woonden en dat hij daarvoor geen woord Engels sprak.

We leren wekelijks nieuwe uitdrukkingen van de jongens en de momenten waarop ze ons verbeteren lijken alleen maar vaker voor te komen….

Dat ondervond oma afgelopen week ook.
Milan had een boek meegenomen uit de bibliotheek van de school en wou graag dat oma dat voor zou lezen. Het boek was uiteraard in het Engels en oma deed haar uiterste best. Ze was stiekem zelfs best trots hoe goed het ging. Maar na een paar minuten vroeg Milan aan Jevi; “wil jij het boek voorlezen? Oma kan het niet zo goed”
Oma, een beetje teleurgesteld, vroeg aan Milan wat er dan niet goed was. Milan vertelde haar dat het niet “dis” is maar “this” Met daarbij heel overdreven de tong tussen de tanden om het goed voor te doen…. Oma keek een beetje sneu waarop Milan reageerde; “Maar oma, daar kun je niks aan doen, jij hebt het ook niet geleerd”

Ook Luka begint al behoorlijk goed Engels te praten en weet ook goed het onderscheid te maken met de Nederlandse taal. Vaak zegt hij dan bijvoorbeeld; “Miss Tanya (zijn juf) zegt Shark, maar mama zegt haai”
Je merkt wel dat hij de woorden die hij als eerste in het Engels heeft geleerd ook gebruikt wanneer hij Nederlands spreekt.

We zijn heel erg benieuwd hoe lang ze de taal nog vasthouden wanneer we weer terugkeren naar Nederland. Hopelijk gaat dat lukken. Al heb ik dan wel alvast medelijden met de leraar die Engelse les geeft op school….

De klant is koning

De klant is koning, een erg bekend gezegde in Nederland. Mijn sporadische ervaringen met Nederland lijken het echter niet te bevestigen.

Vorige week was ik het ontbijt aan het klaarmaken en tot mijn verbazing kwam er geen hagelslag uit het pak. Even schudden hielp ook niet. Na een korte blik in het pak zag ik dat de complete ingang geblokkeerd werd door een enorme klont. Met moeite kreeg ik het uit het pak. Het was een klont met allemaal stukjes lijm in de vorm van hagelslag en daar doorheen normaal uitziende stukjes hagelslag. De dag ervoor hadden we er nog van gegeten…IMG_0229

Via de site van Lidl heb ik het klachtenformulier ingevuld en de foto’s toegevoegd. Na twee dagen kreeg ik een reactie. Helaas gewoon een standaardmail met daarin het dossiernummer. Serieus daar krijg ik al jeuk van.

Een week later nog steeds geen reactie. Ik wil toch wel weten wat wij wellicht gegeten hebben en hoe er ooit zo’n klont lijm in een pak hagelslag kan komen. Dit keer probeer ik het toch maar via de social media. Via twitter vraag ik of Lidl alsnog kan reageren op mijn klacht die ik een week eerder had verstuurd. En warempel na een half uur krijg ik al reactie. Lidl heeft met dossier (iehw) bekeken en hebben geconstateerd dat ik in Amerika woon en daardoor is mijn klacht doorgestuurd naar Amerika.

Ik voel gelijk al dat dit een groot succes gaat worden. Een klacht geschreven in het Nederlands, over een product dat in Nederland gekocht is, en dan is het ook nog eens hagelslag, laten oplossen door een Amerikaan.

Maar zelfs na mijn suggestie om dan maar ons Nederlandse adres te gebruiken blijft Lidl Nederland volhouden dat ze me niet verder kunnen helpen en dat hun Amerikaanse collega’s contact met mij op gaan nemen. Ik wacht nog steeds….

Het is toch onbegrijpelijk dat een grote supermarktketen het gezegde “de klant is koning” niet kent. Daarnaast vind ik het belachelijk dat Lidl zo’n klacht niet serieus neemt, maar deze gewoon lekker doorschuift naar Amerikaanse collega’s die eerst op Google op moeten zoeken wat hagelslag überhaupt is.

Verstandiger is het denk ik om de medewerkers van de klantenservice stage te laten lopen bij een groot bedrijf in Amerika. Hier verleent de klantenservice namelijk wel service aan hun klanten.
Oh en laten ze dan gelijk de medewerkers van de HEMA klantenservice meenemen, die weten ook niet hoe ze met klanten moeten communiceren.

Naast het feit dat het gewoon ongelooflijk frusterend is dat mijn klacht niet serieus wordt genomen heb ik ook nog een afscheid moeten nemen van een nog bijna vol pak hagelslag. Ik weet nog niet wat erger is 😉

ps. Voor iedereen die ook gek is op hagelslag en wellicht hetzelfde pak heeft gekocht. Het gaat om de XXL melk hagelsag van de Lidl. Hieronder een foto van de THT datum.
IMG_2879 2

Opladen in Nederland

Een aantal maanden geleden begon voor mij een moeilijke periode tijdens ons expat avontuur. Onrust, verveling, onvrede misschien zelfs wel heimwee. Ik weet nog niet hoe ik het zal noemen. Het is een opeenstapeling van gevoelens.
De online opleiding die erg tegenvalt, totaal geen uitdaging en het geeft me niet de kennis waarop ik had gehoopt.
Het starten als tennistrainer viel ook erg tegen. Er was totaal geen begeleiding vanuit de tennisschool. Ik kreeg een tennisbaan en een aantal kinderen toegewezen, maar geen support of visie vanuit de tennisschool.
Ook het tennissen voor de jongens valt tegen. Van te voren had ik verwacht dat we hier naar het sportwalhalla zouden gaan en de jongens super goed opgeleid zouden worden. Helaas tot nu toe verre van dat.
We wonen hier in een prachtig huis, we hebben er alleen hele eigenaardige huiseigenaren bijgekregen die ons het leven soms behoorlijk zuur maken.
Het maken van nieuwe contacten blijkt in een omgeving waar je echt tussen de lokale bevolking woont toch een stuk lastiger dan wanneer je in een expat omgeving terecht komt. In een omgeving waar veel expats bij elkaar zitten merk je toch dat mensen elkaar sneller opzoeken en je eerder opgenomen wordt. Hier reageert iedereen heel enthousiast, maar de echte afspraakjes blijven achterwege.
Een ander nadeel van het wonen tussen de lokale bevolking vind ik ook dat ik de enige ben die niet haar moedertaal spreekt. Mijn Engels is prima, maar ik merk toch dat ik soms de clou mis. Het voelt ook alsof ik minder spontaan ben doordat ik weet dat ik fouten maak, en daarmee de enige in de groep ben.
Waar ik denk ik nog wel het meeste last van had is hoe de meeste Amerikanen met hun kinderen omgaan. Maar dan vooral dat ze mij veroordelen, omdat wij het anders doen. Ik word regelmatig aangesproken omdat Milan 10 meter voor me loopt op de stoep. Hier worden alle kinderen bij de hand vastgehouden en snappen ze niet dat wij onze kinderen geleerd hebben om te stoppen voordat ze een weg oversteken.
Wanneer Luka gaat staan in de winkelwagen komt er 100% zeker iemand naar me toe om te vertellen dat het gevaarlijk is. Als de jongens over de rand van een verhoging lopen word ik toch echt verzocht de kinderen daar weg te halen, want stel je voor dat ze vallen. Als Jevi vanaf de bushalte (in een doodlopende straat) alleen naar huis loopt hangt de buurvrouw al aan de telefoon. Ik moet ze toch eens die reclame van Sire laten zien die momenteel in Nederland overal te zien is “Laat jongens jongens zijn” Ik verwacht dat ze een hartaanval krijgen hier.

Alle dingen los van elkaar zijn zo te weerleggen en zou je zo overheen kunnen stappen, maar voor mij was alles bij elkaar toch even te veel. Daarom kwam de vakantie naar Nederland ook echt op een perfect moment. Even heerlijk opladen. Familie en vrienden om ons heen. Gewoon ongecompliceerd Nederlands kunnen praten. Lekker eten. En vooral heel veel leuke dingen doen met mensen die ons heel goed kennen.

We zijn bijna 4 weken in Nederland geweest en hebben echt genoten van alle voordelen die Nederland biedt. Jevi en Milan vonden het geweldig om weer alles op de fiets te kunnen doen. Jevi stapt zelfs alleen op de fiets om naar vriendjes toe te gaan. Die vrijheid vonden ze zo ongelooflijk fijn. Op de camping hebben ze daar ook van genoten. Aan alle activiteiten hebben ze bijna meegedaan. Ook daar lekker op de fiets overal naar toe. Het was natuurlijk voor iedereen vakantie, dus het was ook één grote gezellige boel, wat niet helemaal een reëel beeld geeft. Wanneer iedereen weer naar school en naar het werk gaat is het daar ook wel weer anders.

Toch keek ik met gemengde gevoelens naar de terugkeer naar Amerika. De jongens en ook Bjorn hebben het hier enorm naar hun zin, maar voor mij voelt dat anders. Gelukkig heb ik er in Nederland veel over kunnen praten en weet ik dat ik er zelf gewoon weer tegen aan moet. Na nog wat bemoedigende woorden van myn leave heit net voor vertrek ging in het vliegtuig, tussen al het kots opruimen, luiers verschonen en orde houden door de knop gelukkig om en ben ik nu ook wel weer blij dat we hier zijn.
Vanmorgen heb ik gelijk met de jongens een nieuwe tennisschool iets verderop bezocht, waarvan we hebben gehoord dat ze een hele andere aanpak hebben. Dit voelt een heel stuk beter. Een tennisschool met een beleid, visie en structuur en veel kinderen met talent voor het geweldige spel. Volgende week mogen Jevi en Milan voorspelen en horen we of ze toegelaten worden. Na een tijdje gesproken te hebben met de eigenaar werd mij gelijk gevraagd of ik daar niet les wou geven. Dit gebeurt daar dan onder de vleugels van de hoofdtrainer, exact zoals ik het in gedachten had. Dus de eerste positieve draai lijk ik al gevonden te hebben. Nu alle andere irritaties nog even ombuigen, of gewoon maar accepteren….

Komende zondag gaan we met z’n allen naar de US Open, weer een van de grote voordelen van het wonen dichtbij New York.
“Het leven is een feestje, je moet alleen zelf de slingers ophangen” lijkt op dit moment erg van toepassing op mij. Dat ga ik dan ook doen, dan zullen er vast snel meer positieve berichten volgen!

En gelukkig heb ik Wendy hier nog, die godzijdank haar nieuwe visum heeft gekregen, waar ik soms even lekker tegen aan kan zeuren om vervolgens overal ook weer erg hard om kunnen lachen.
En met FaceTime voelt Nederland soms ook heel dichtbij.

ps: Voor alle Amerikanen die dit lezen: ik bedoel jullie vast niet….

Vliegen met kinderen

Afgelopen week heb ik mijn vuurdoop gehad. Voor het eerst ben ik alleen in het vliegtuig gestapt met onze drie kinderen. Bjorn kon helaas niet zo lang in Nederland blijven en was al eerder terug gevlogen naar Amerika.
IMG_4860

Op het moment dat we de vlucht boekten leek het een prima plan. Jevi stapt al voor de 41e keer in een vliegtuig, dus ik had een ervaren reiziger bij me. Milan vindt altijd alles goed, zeker wanneer hij onbeperkt filmpjes mag kijken. Alleen Luka was wellicht een kleine uitdaging. Vooral nog niet aan denken was m’n tactiek.

We hadden de reis goed voorbereid. Voor alle kinderen heeft Bjorn een toestemmingsformulier ondertekend waarin aangegeven is dat ik alleen met onze kinderen mag vliegen. Er werd overal gewaarschuwd dat er heel streng op gecontroleerd wordt. Daarnaast nog de extra papieren die we mee moeten nemen voor ons USA visum

Een aantal dagen voordat we vertrokken begon ik wel een klein beetje te twijfelen aan ons plan. Wat als we weer ruim 2,5 uur moeten wachten bij de douane in New York, wat als de schermpjes het niet doen in het vliegtuig. Vooral niet aan denken was weer mijn tactiek.

Donderdagochtend was het dan echt zo ver. Om 8:30 uur stond m’n moeder al voor de deur om ons naar Schiphol te brengen. We waren uiteraard nog niet vertrokken of er werd al om drinken en broodjes gevraagd, terwijl het ontbijt toch echt net op was.
Op Schiphol aangekomen mochten we eerst naar de gemeentebalie om ons nieuwe paspoort op te halen. We hadden een afspraak om 10:30, maar er stond een rij. Het aanvragen van het paspoort kan behoorlijk wat tijd in beslag nemen hebben we gemerkt toen we dat zelf hebben gedaan bij aankomst in Nederland, dus hopelijk was dat niet het geval bij de mensen voor ons. Er zaten twee vrouwen achter de balie, maar toen de rechter klaar was met haar klant (ja je betaalt toch, dus geloof dat je klant bent) riep ze helaas niet de volgende in de rij naar zich toe, maar besloot ze dat het tijd was voor een, gok ik, plaspauze. 10 minuten later kwam ze terug en met een doodnormale blik vroeg ze alsnog of de volgende in de rij naar voren kon komen. Ondertussen was de andere vrouw ook klaar, maar ook hier was niet de volgende aan de beurt. Er moest blijkbaar eerst nog leuke nieuwtjes gedeeld worden met een collega achter het muurtje. We zagen het senseo klepje ondertussen ook nog opnieuw sluiten. Helaas was het geen koffie voor de wachtende mensen in de rij. Ieder z’n ding uiteraard, maar wanneer je een afspraak hebt en alleen in de rij staat om een nieuw paspoort af te halen wekt het toch wat frustraties bij me op. Wellicht is het ook jaloezie van mijn kant dat er mensen bestaan die het talent hebben om zich totaal nergens druk om te maken….

Gelukkig na ruim een half uur hadden we de nieuwe paspoorten in onze hand en konden we door naar de volgende rij. De incheckbalie van KLM. We werden vriendelijk verzocht in te checken bij de self service palen, ik gaf al aan dat het met ons USA visum niet werkt, maar ik mocht het toch even proberen. 10 minuten verder en geen resultaat werden we alsnog doorgestuurd naar balie 16. Weer een rij…. Jevi vroeg ons of dit de dag van het wachten zou worden. Test-je-geduld-dag hebben we het maar genoemd.

De vriendelijke KLM mevrouw wist gelukkig van aanpakken en had ook de juiste kennis voor het inchecken met ons visum, zo geregeld!

We hebben de jongens nog even lekker laten spelen bij de speelhoek boven de vertrekhal en toen werd het toch echt tijd voor het laatste afscheid van ons bezoek aan Nederland. Nooit leuk, maar de gedachte dat we Bjorn/papa snel weer zouden zien hielp ons erdoorheen.

De bagagecheck ging gelukkig erg snel. Bij de paspoortcontrole kwam m’n talent voor het kiezen van de verkeerde rij helaas naar boven, dus dit duurde toch wel weer erg lang.
Het voordeel was dat we bij de gate aangekomen nog maar een paar minuten hoefden te wachten voordat we konden beginnen met boarden.

We hadden mooie plekken op rij 25, 4 stoelen naast elkaar. De schermpjes werden gelijk aangezet en er was enige teleurstelling toen bleek dat de film van Captain underpants er niet tussen zat. Gelukkig was er nog voldoende aanbod wat ze ook aansprak. Milan vroeg nog even aan de stewardess of hij misschien al een koptelefoon kon krijgen, helaas nog even geduld.

De eerste 2 uren gingen prima. Jevi en Milan zaten filmpjes te kijken en spelletjes te doen en Luka zat mij te vermaken met koptelefoons die niet om z’n oren bleven hangen, wisselen van filmpjes en zorgen dat hij niet tegen de stoel van de meneer voor ons zou schoppen.
Een hele korte paniekaanval kreeg ik toen ik zag dat er overal in het vliegtuig nog sigaretten asbakjes zaten. Hoe oud is dit ding…. Maar ja we vlogen al 2 uur, dus de overige 5,5 zullen dan ook wel goed gaan.
Toen kwam het eten…. 3 kinderen tegelijk laten eten, waarbij de ene nog wat hulp nodig heeft met waar je nou mee moet beginnen, de ander met het openmaken van al die verpakkingen en de jongste met hetzelfde en het eten ervan. Oh ja en dan krijg je zelf ook nog eten en ik hou niet van koud eten…. Toch slaagde ik er in en zag onze plek er nog erg netjes uit en de kinderen ook nog. Jevi werd alleen erg misselijk van de lucht van al dat eten en kreeg geen hap door z’n keel.
Het eten werd weer opgehaald en de “rust” keerde weer terug. Film nummer 3 werd ondertussen al aangezet bij Milan tot hij naar de wc moest. Luka zat eindelijk rustig een film te kijken, maar wanneer ik weg zou gaan zou die rust verstoord worden. Milan was al bij de wc geweest en deze zat een rij achter onze stoelen, dus dat kon hij prima alleen. Een paar minuten later was hij alleen nog niet terug, dus ik ging even kijken of het misschien heel druk was. Toen ik opstond hoorde ik al een heel angstig huiltje. Snel ontdekte ik in welke wc hij zat en kon hij met mijn aanwijzingen de deur alsnog openkrijgen. Met een hele lange knuffel kreeg ik Milan gelukkig weer snel rustig.
We zaten nog niet terug op onze plek of Jevi zei ineens dat hij wel heel misselijk was. Overal zakjes in het vliegtuig, dus voor de zekerheid gaf ik er eentje aan hem. Ik kon nog net ervoor zorgen dat het zakje goed openstond en toen kwam het al. Klein probleempje was alleen dat Luka op moment supreme het nodig vond om Jevi aan te stoten, waardoor de helft er langs ging en alles er onder zat. Met billendoekjes heb ik alles opgeruimd, maar ondertussen snakte ik ook naar frisse lucht, veroorzaakt door de combinatie van Jevi z’n bijdrage en de luier van Luka. Weer een uitdaging! Maar daar was een oplettende stewardess die me hielp met het afvoeren van de rotzooi en daarna bij Jevi bleef zitten zodat ik Luka kon verschonen. De stewardess zei nog dat ze me verbazingwekkend rustig vond, dat zagen ze weleens anders. Waarschijnlijk toch die nuchtere Friese genen. Jevi viel na dit avontuur gelijk in slaap. Milan zat zo in z’n film dat hij er helemaal niets van mee had gekregen. De rest van de vlucht verliep gelukkig weer heel goed, maar we waren alle vier blij dat we geland waren.
Na een tijdje wachten op de buggy gingen we op weg naar de douane. De borden met de geschatte wachttijd maakten me niet heel blij. More than 60 minutes….
Tijd voor m’n volgende tactiek. Met volle overtuiging zorgen dat je zo snel mogelijk aan de beurt komt, met als troef m’n 3 kinderen. Via de kortste (verkeerde, oeps blond) rij kwamen we snel aan bij de mevrouw die iedereen naar de juiste vervolg rij stuurt. Ze stuurde net een gezin met een kleine baby onder het lint door, dus daar maakte ik goed gebruik van. En ja hoor ik mocht ook mee, maar moest wel snel en onopvallend. Bij de volgende wegwijzer aangekomen antwoordde ik dat we op een L2 visum reizen. Dan stond ik in de verkeerde rij volgens deze meneer, maar toen ik naar de 3 jongens wees bracht hij me naar de volgende wegwijzer. Ook hier werd ik gewezen op de verkeerde rij, maar met een lieve glimlach mocht ik toch door en stond ik ineens vooraan bij de altijd gezellige douanehokjes. De koffers stonden ook nog eens voor ons klaar, dus binnen een uur na landing zag ik 3 mannetjes heel hard in de armen van hun papa rennen.

Bij thuiskomst was het voor ons eigenlijk al 1 uur ’s nachts. Luka was in de auto in slaap gevallen, maar Jevi en Milan hebben het keurig volgehouden. Bjorn had al pasta klaargemaakt, dus dat stond snel op tafel. Om half acht lagen de drie mannetjes in een coma. Helaas duurde deze maar tot 3 uur. Tot 5 uur hebben ze allemaal nog pogingen gedaan om in slaap te komen, maar dit is niet gelukt. Onze dag is dus wel heeeeel vroeg begonnen. Ik ben benieuwd hoe lang de jetlag dit keer duurt.

Amerika en regels

Amerikanen lijken dol op regels. Ik ben het er helaas niet altijd mee eens….

Ik kan tot nu toe maar één conclusie trekken; Amerikanen zijn dol op regels.

We liepen hier al tegen aan toen we net in Amerika waren aangekomen. Het inschrijven bij een school gaat wat minder makkelijk dan in Nederland. We hebben bijna een compleet dossier aan moeten maken voordat we Jevi in konden schrijven bij de basisschool. Je moet allereerst kunnen bewijzen dat je wel echt in deze plaats woont. Dit doe je door middel van je koop/huur contract en daarnaast nog een recente factuur van je energieleverancier. Beetje een uitdaging wanneer je nog niet in je huis getrokken bent, maar gelukkig is de energieleverancier deze regel gewend en stuurt je dan een brief met daarin de bevestiging dat je klant bij hun bent.
Daarnaast moet je bewijzen dat het wel echt de persoon is die je in gaat schrijven. Een kopie van je paspoort en het geboortecertificaat.
Vragenlijsten zijn ze hier ook dol op, dus uiteraard zit die er ook bij. Hoeveel broertjes/zusjes heb je, welke scholen heb je gezeten, wat voor afkomst heb je, enz.
Vragenlijst nummer twee gaat over de visie van de ouders op het kind. Kan hij al z’n veters strikken, is hij emotioneel stabiel, kan hij goed met andere kinderen spelen, wat zijn de sterke punten van het kind, wat wil ik dat mijn kind op school gaat leren (vooral bij de laatste vraag moet ik toch echt wel een paar keer tegen mezelf zeggen dat ik het maar beter serieus in kan vullen, maar alles in mij schreeuwt om een dom antwoord….)
Toestemmingsformulieren, nog zo’n favoriet hier. Daarop geef je toestemming aan de vorige school om informatie over je kind vrij te geven.
Als laatste nog het gezondheidsformulier. Dit moet ondertekend zijn door de huisarts, nadat je kind door een gezondheidscheck is gekomen en hierop staan ook alle inentingen die je kind heeft gehad. Wanneer je kind niet alle inentingen heeft gekregen wordt de inschrijving niet geaccepteerd. Dit blijf ik toch wel een hele rare regel vinden. Mogen ouders hier niet zelf bepalen welke inentingen ze wel of niet aan hun kind willen geven? Zelfs de inenting voor waterpokken is hier verplicht.

De griepprik is ook een verplichting voor kinderen onder de 6 jaar. Wanneer ze deze inenting niet jaarlijks krijgen mogen ze niet naar de kinderopvang of peuterspeelzaal.
Ik was het er absoluut niet mee eens dat Luka en Milan een griepprik moeten krijgen. Waarom zou je gezonde kinderen een griepprik geven en na een rondje google was ik er helemaal zeker van. Gelukkig was er een manier om er onder uit te komen, op religieuze gronden. Ik was ineens heel gelovig….

Komend schooljaar gaat Milan ook naar dezelfde basisschool. Dan zou je denken dat het bij een jonger broertje of zusje wel iets makkelijker gaat, maar helaas. We mochten dezelfde papierhandel weer meenemen voordat we Milan in konden schrijven bij de school.

Afgelopen week kwam ik erachter dat er in meerdere staten, waaronder Connecticut waar wij wonen, een wet is die voorschrijft dat je je kinderen niet alleen mag laten. Dit geldt bijvoorbeeld ook wanneer je je kinderen even alleen in de auto laat om bij het tankstation te gaan betalen. Weer die bemoeienis en het idee dat ouders niet zelf in kunnen schatten wat wel of niet goed is voor hun kind. Ik zou toch graag zelf de afweging willen maken of het verstandiger is om m’n kinderen heel even alleen in de auto te laten of dat ik drie kinderen meesleep over het terrein van het tankstation.

Als ik het goed begrepen heb geldt dit ook voor het alleen spelen in de tuin of op (een doodlopende) straat. Ik denk dat ze hier een hartverzakking krijgen als ze horen dat kinderen in Nederland zoveel op straat spelen en op de fiets naar vriendjes gaan.

In het zwembad zijn ze ook dol op regels. Naast de ingang van het zwembad hangt het volgende bord met regels:
IMG_4260

Die zwemlessen hier zijn al lekker duur, maar wanneer hij na het drinken van het overgeconcentreerde chloor water dan ook nog een keer gaat overgeven dan wordt het wel echt een duur grapje….

Helaas geen foto van, maar in het zwembad hangt een bord met: no breath holding. Ik zie een uitdaging bij het onderwater zwemmen.

Wat ik dan wel weer heel apart vind. Overal vind je hier dispenser met desinfectie zeep, maar in het zwembad mag je gewoon op normale schoenen en zelfs met kinderwagen naar binnen. Daar zou ik dan weer een regel voor bedenken.

Bij Jevi op school zijn de kinderen al een hele tijd bezig met een groentetuin. De groenten zijn bijna klaar en aan het einde van de week gaat de klas er salade van maken. Vanmorgen kreeg ik hierover een mail binnen van de school. In de regels van de school staat dat de school geen eten aan de kinderen mag geven en dat de salade voor de juf gemaakt zal worden. De kinderen moeten zelf allemaal een salade/groenten van thuis meenemen, zodat ze toch iets kunnen eten.
Ik ben heel benieuwd hoe Jevi hier op reageert, maar mijn mond viel open van verbazing. Je laat dus die kinderen weken intensief bezig zijn met het kweken van groenten om vervolgens te zeggen; je mag het niet opeten. Ik kan niet wachten op de uitleg van Jevi….

Ook hier vind ik het weer apart dat de schoolkantine de kinderen dan wel eten mag geven. En dan vooral wat voor eten. Daar zou ik dan weer een regel voor bedenken….
Breakfast for Lunch wordt overigens geserveerd met patat….IMG_3705

Maar gelukkig is het ook in de wet vastgelegd dat iedereen boven de 18 een wapen in huis mag hebben. Sterker nog je kunt het gewoon bij de supermarkt om de hoek kopen. Heel geruststellend die regel….