Wat zal ik gaan missen aan Amerika

Nu het einde van ons expat avontuur hier in Amerika in zicht komt sta ik steeds vaker stil bij wat ik zal gaan missen. Maar ook wat vooral niet.

De ruimte zal ik absoluut gaan missen. En dat is in vele opzichten. Niemand woont hier te dicht op elkaar, huizen zijn ruim, parken zijn ruim opgezet, speeltuinen zijn ruim, winkels zijn groot en ook de gangpaden zijn ruimer, de parkeergelegenheid is groot en de parkeerplekken ruim (zelfs voor die grote auto’s hier). Wat een gek woord is ruim eigenlijk….

Ons huis, zal ik dat gaan missen…. Gek genoeg na alle ellende die we ermee gehad hebben (die ellende heb ik jullie allemaal bespaard, wellicht ga ik nog eens een boek uitbrengen) zal ik het toch gaan missen. De locatie zo boven op een heuvel met het bijbehorende fantastische uitzicht ga ik echt wel missen. Met de slee van de heuvel af in de winter. De herten, vossen, eekhoorns en vele vogels in de tuin ook zeker weten. Het allermeeste toch wel de tennisbaan, want dat was toch wel uniek.

Wat ik niet zal missen van het huis is vooral de niet warm te krijgen badkamer in de winter. Dat het überhaupt totaal niet geïsoleerd is. De tikkende verwarmingsbuizen (noem het gerust bonkende). De factuur van de olieleveringen ga ik ook niet missen, want heel efficient is dat stoken op olie in een slecht geïsoleerd huis niet. De Amerikaanse stofzuiger en wasmachine neem ik ook graag afscheid van. De ouderwetse schuif ramen die onmogelijk zijn om even snel open te zetten en die je als het ook maar een beetje regent dicht moet doen, omdat anders alles naar binnen regent.

De schoolbussen gaan we absoluut missen. Ook al zijn we dol op fietsen en hebben we het echt gemist om alles op de fiets te doen. De schoolbussen hebben toch iets magisch. Wanneer je op school alle 40 bussen rond ziet rijden die als een geoliede machine alle kinderen weer op tijd naar huis weten te brengen, de coördinatoren die op school ervoor zorgen dat alle kinderen in de juiste bus komen, krijg je er toch wel respect voor.

De drop off en pick up op school is ook zo goed georganiseerd. Niks geen gedoe met het vinden van een parkeerplek. Je rijdt gewoon door een lus, alle kinderen staan klaar, springen in de auto en je rijdt zo weer door.

Autorijden ga ik ook missen. En dan niet alleen die grote auto met z’n vele pk’s. Het autorijden is hier zo relaxed. Iedereen houdt rekening met elkaar in het verkeer, geen agressief rijgedrag. Hier weten ze wel hoe je moet “ritsen”.
Sinds we hier wonen sta ik lachend m’n auto te tanken. Voor een volle tank betaal ik hier $35,-. Wegenbelasting kennen ze niet en de auto’s zijn veel goedkoper….
In Shanghai kunnen we niet zelf autorijden, dus dat zal wel even wennen worden.

Het betuttelende gedrag ga ik zeker niet missen. De opmerkingen die ik op straat krijg als de jongens even over een muurtje van 20cm hoog lopen of meer dan een meter van me verwijderd zijn. Leer je kind gewoon wat de risico’s zijn en geef ze wat verantwoordelijkheid.
Dat geldt ook voor de badmeesters in het zwembad. Je mag hier helemaal niks. Te dicht bij elkaar zwemmen wordt al als gevaar gezien en er wordt dan ook gelijk iets van gezegd. Ik denk serieus dat een Amerikaanse badmeester een hartverlamming krijgt in een Nederlands zwembad.

Alle risico’s vermijden. Dat ga ik ook niet missen. Hoeveel waivers ik in de afgelopen 2 jaar al heb moeten tekenen. Wanneer je naar een binnenspeeltuin gaat moet je eerst je handtekening zetten waarmee je verklaart dat je de speeltuin niet aansprakelijk stelt als er iets met je kind gebeurt.
Het gaat zelfs zo ver dat trainers blijkbaar niet alles tegen de ouders kunnen zeggen. In mijn tennisklas zit een meisje van 6 jaar wat atletisch erg goed is, maar toch slaat zij vaak de bal compleet mis. Ik kreeg het gevoel dat het wellicht aan haar ogen ligt. Toen ik het met een andere trainer besprak beaamde ze mijn gedachten. Maar toch wordt dit niet met de ouders besproken. Want stel je voor dat de ouders naar een oogarts gaan, 250 dollar voor een oogtest betalen, en vervolgens blijkt er niks aan de hand te zijn. Ja hoor dan komen de ouders er bij de tennisschool op terug. Dus daarom laten we dat meisje maar lekker aanklooien en hopen we dat de ouders er ooit zelf achter komen. Daar kan ik echt nooit aan wennen….

Dingen zeggen, maar het blijkbaar niet menen. Hier kan ik na 2 jaar ook nog steeds niet aan wennen. Ik ga je deze week smsen om een afspraak te maken. Ik stuur je een mailtje wanneer we een play date kunnen regelen voor de kinderen. Ik laat je weten wanneer ik komende week tijd heb om af te spreken. Ik wacht nog steeds….
Jevi zit elke dag met de buurjongen in de schoolbus. Jevi vroeg laatst of hij bij ons wou komen spelen. De jongen zei ja en liep (ja waarempel hij wou meelopen) met ons mee naar boven. Toen we langs hun oprit kwamen zei hij dat hij nog even iets moest doen thuis, maar dat hij daarna naar ons huis zou komen. Ook Jevi zit nog steeds te wachten.
Nederlanders staan bekend om hun directheid, maar ik ben ook echt van mening dat het allemaal een stuk duidelijker is. Wanneer je iets niet meent zeg het dan ook niet. Wanneer je iets niet wil, beloof het dan ook niet.
Ik las laatst een blog van een Amerikaanse expat die in Nederland woont. Zij worstelt juist met het omgekeerde. Ze stuurde een sms naar 2 vriendinnen. De ene is een Nederlandse de andere een Amerikaanse.
Hoi, ben je vrij op zaterdag? Wil je koffiedrinken?
De Nederlandse antwoord: Nee, kan niet.
De Amerikaanse antwoord:  Hey! How are you? I have plans on Saturday, shame! But I’d love te meet up, how about Thursday? xxxx
Het antwoord van de Amerikaanse klinkt natuurlijk veel aardiger. Maar toch denk ik dat er sneller een afspraak komt met de Nederlandse….

Waar ik verder geen heimwee naar zal krijgen:
– De strakke sportleggings terwijl ze niet gaan sporten
– De mega grote koffiebekers in het openbaar
– De vieze chocolade. Zelfs de chocomelk is smakeloos.
– Het brood (iets wat er na 3 weken nog steeds hetzelfde uitziet mag je volgens mij geen brood noemen)
– De reclame op de radio en tv. Altijd dezelfde en dan vooral die irritante reclame’s voor medicijnen, waarbij de complete lijst met mogelijke bijwerkingen opgenoemd wordt.
– De fooi die je hier moet (ja het is echt een soort ongeschreven wet) geven. Zelfs bij de kapper moet je 20% van je totaalbedrag aan fooi geven.
– De sneeuwdagen. En dan vooral omdat je daarvoor om 5 uur uit je bed wordt gebeld. En de dagen moeten aan het einde van het schooljaar ook nog ingehaald worden.
– De cheques die ze hier nog steeds gebruiken.

Wat we wel gaan missen:
– Een tennisbaan in de tuin
– Het weer! Warme zomer, heerlijk weer in de lente en de herfst met prachtige natuur en winter met sneeuw!
– De vrienden die we hier hebben gemaakt. En dan wil ik in het bijzonder Wendy even noemen. Hoeveel tijd wij samen hebben doorgebracht; in de sportschool, op zoek naar leuke koffietentjes, musical in New York, wandelingen, enz enz.
Heel veel steun heb ik aan haar gehad wanneer ik er even doorheen zat en wat hebben we ongelooflijk gelachen samen om de verschillen tussen Nederlanders en Amerikanen. Toch weet ik zeker dat we elkaar nog zullen zien. Al is het op de bruiloft van onze kinderen 😉
– De complimenten die je hier vaak krijgt
– En natuurlijk vooral New York!

collageUSAcollageseizoenenUSA

Advertenties

Winterstorm en stroomuitval

Twee weken geleden was het al een dag 25 graden en liepen we in een t-shirt buiten. Iedereen kwam al helemaal in de lente stemming, maar toch vond moeder natuur het nodig om de winter nog even goed terug te laten keren.

Vorig weekend was het winterstorm “Riley” die vooral veel harde wind meebracht.
Doordat alle elektriciteitskabels hier boven de grond hangen is dat altijd één groot feest. Zodra er een tak afbreekt of een boom omvalt zit die hele buurt zonder stroom. Wanneer het dan in een groot gebied gebeurt, kan het wel een paar dagen duren voordat je weer stroom hebt. Vrienden van ons die ook in Wilton wonen hebben tot 55 uur zonder stroom gezeten. Gelukkig zaten ze gezellig bij ons in huis.

Zonder stroom betekent hier namelijk; geen verwarming, geen water (dus ook geen wc doorspoelen) en uiteraard ook geen internet/tv en licht. Een paar uur is dat best grappig, maar wanneer het dagen duurt is de lol er snel vanaf.

Gisteren was het de beurt aan winterstorm “Quinn” Er werd vooraf voorspeld dat het de ergste storm van deze winter zou worden. Het water in de supermarkt was toen ook al snel op. Dinsdagavond werd al aangekondigd dat de scholen woensdag dicht zouden zijn. Toen we woensdagochtend wakker werden verwachten we dus ook een pak sneeuw. Er lag alleen een klein laagje…. Maar aan het begin van de middag begon het toch echt serieus te sneeuwen. Rond 15 uur ben ik de oprit gaan schuiven met de jongens, want toen lag er al wel bijna 20 cm. Toen ik klaar was lag er alweer 2 cm op de weg. Het heeft de hele avond nog gesneeuwd. Totaal is er zo’n 40cm gevallen hier. Inderdaad een record!

Tijdens het avondeten begon het steeds iets harder te waaien en doordat er sneeuw op de takken van de bomen lag voorspelde dat niet veel goeds. De lampen begonnen al een paar keer te knipperen. Snel hebben we alle zaklampen klaargezet voor het geval dat we ineens in het donker zouden zitten. Dat gebeurde toen de jongens lekker in bad zaten. Wat een feest. De zaklampen zorgden voor wat licht zodat we de jongens aan konden kleden. Ze vonden het één groot avontuur. Een boekje lezen met een zaklamp.

Gelukkig brandde de openhaard al, dus de woonkamer was lekker warm. Een paar kaarsjes erbij en dat werd een avondje verplicht met elkaar praten. Gelukkig hadden we genoeg te bespreken….Hopelijk kan ik jullie daar snel meer over vertellen.

Vandaag en morgen zijn de scholen ook nog dicht. Er liggen overal bomen en takken op de weg en veel mensen zitten nog zonder stroom. Vanmorgen rond 10 uur kregen we een sms van het energiebedrijf dat er heel veel mensen zonder stroom zitten en dat ze hard aan het werk zijn om de problemen op te lossen, maar dat het nog wel dagen kon duren. Ze beginnen bij alle medische en andere spoedeisende gebouwen. Vervolgens lossen ze eerste de problemen op waar de meeste gedupeerden wonen. Aangezien wij in een rustige straat wonen met weinig huizen had ik verwacht dat het bij ons nog wel even ging duren. De status update om 10:30 beloofde ook weinig goed: estimated restoration: evaluating

Maar toen ik om 11:15 uur met m’n diepvries spullen onderweg was naar een wel werkende vriezer bij vrienden kreeg ik een sms van de buurvrouw dat de stroom er weer op was! Wij blij, vrienden blij! Die waren natuurlijk bang dat we nu bij hun op de stoep zouden staan 😉

Verjaardag in het buitenland

Vandaag is het de verjaardag van Milan. Hij is alweer 6!

IMG_6216

Dit zijn voor mij vaak de momenten waarop ik besef dat we in het buitenland wonen. Afgelopen zondag hebben we zijn verjaardag gevierd. In plaats van dat onze familie gezellig langs komt staan ze nu in een rijtje op de tafel op ipad’s en iphone’s te zingen voor Milan. Het is natuurlijk geweldig dat het kan en zo maken ze het allemaal toch nog een beetje mee. Blijkbaar vond Milan het toch ook wel een beetje vreemd. Toen hij het cadeau van mijn ouders aan het uitpakken was zat hij heel gezellig met hun te kletsen. Ik hoorde hem zeggen dat hij echt vond dat ze snel weer hier moesten komen en dat pake dit keer ook mee moest komen….

Gelukkig kwamen vrienden van ons met hun kinderen langs en was het een erg gezellige dag. Een stel vrienden was zelfs zo bang dat ze iets van het feest zouden missen dat ze de avond ervoor al bleven slapen….
Winter storm “Riley” had namelijk even huisgehouden in de omgeving waardoor 3 miljoen mensen zonder stroom zaten. Onze vrienden waren daar één van. Zij hebben 55 uur zonder stroom gezeten. En tsja dan wordt het wel erg koud in je huis en koken is dan ook wel een uitdaging. Weer een voordeel van de grote huizen hier in Amerika. Ze konden zo bij ons intrekken.

Vandaag is Milan gewoon naar school gegaan, maar ook dat gaat hier op je verjaardag een beetje anders dan in Nederland. Er mag niet getrakteerd worden en hij gaat ook niet langs alle andere meesters en juffen op de school. Als het goed is wordt er wel voor hem gezongen.
Dit is vanmorgen in de bus ook al gebeurd. Wanneer alle kinderen opgehaald zijn gaan ze het laatste stukje in de bus altijd zingen voor iemand die jarig is. Hopelijk voelt Milan zich daardoor toch nog een beetje jarig vandaag.

Morgen en overmorgen zullen de jongens waarschijnlijk weer niet naar school gaan. Winterstorm “Quinn” staat namelijk voor de deur. Het gaat morgen de hele dag sneeuwen, de voorspellingen variëren tussen de 15 en 35cm. Daarnaast zal het ook hard gaan waaien en is de verwachting dat er weer bomen om zullen vallen. Aangezien alle elektriciteitskabels hier boven de grond hangen zal er weer veel stroomuitval zijn.
Twee weken geleden nog 25 graden en nu toch nog ineens een pak sneeuw. Ook als ik nu naar buiten kijk naar de strak blauwe lucht en een heerlijk zonnetje is het moeilijk te geloven.

IMG_6204

Zo zag een huis in de wijk van onze vrienden er uit na de storm van afgelopen weekend….

Nederlandse taal in het buitenland

Voordat we vertrokken naar Amerika hebben we de focus vooral gelegd op het leren van de Engelse taal. De jongens kregen Engelse les in Nederland zodat ze een beetje voorbereid waren. Eenmaal op school hebben ze de taal super snel opgepakt en zijn ze nu zelfs bijna niet te onderscheiden van hun klasgenoten waarbij Engels de moedertaal is.

Uiteraard is de Nederlandse taal ook erg belangrijk. Tijdens de voorbereidingen werd ons verteld dat het belangrijk is dat wij in onze moedertaal tegen de kinderen blijven praten. Voor ons is dat in beide gevallen Nederlands, dus dat is makkelijk. (ja sorry, ik reken Fries toch niet helemaal mee….)

Doordat de jongens op doordeweekse dagen toch het meeste Engels praten merk je wel dat er soms wat Engelse woorden worden gebruikt. Vooral bij Luka gebeurt dit het meeste. Hij leert natuurlijk als tweejarige veel nieuwe woorden en deze leert hij op school in het Engels. Kijk maar naar mijn face, de fles is te zwaar om te shaken en mama zullen we met de play-doh spelen zijn slechts een paar voorbeelden van zijn zinnen.
We reageren hier vaak op door het woord in het Nederlands te zeggen zonder dat we kritiek leveren. Ja ik zie je gezicht, ja ik wil wel met klei spelen. Kinderen leren zo snel dat ze het daardoor zo oppakken.

Milan gaat hier nu naar Kindergarten (groep 2) en Jevi zit in 3rd grade (groep 5). Voor hen is het ook belangrijk dat ze goed kunnen lezen en schrijven in het Nederlands. Zij volgen hiervoor een online lessysteem.

Philips heeft hiervoor de hulp ingeschakeld van Edufax. We konden kiezen tussen een Nederlandse school waar de kinderen na hun reguliere schooltijd naar toe kunnen gaan of een online lessysteem. De Nederlandse school is voor ons alleen te ver rijden, dus wij hebben voor het online systeem, ntconline.nl,  gekozen. Ze zitten hier in een online klas en kunnen op de computer zien welke kinderen er nog meer in de klas zitten.
Ook hebben ze gewoon een juf die reageert op het ingeleverde werk (vaak met een persoonlijke videoboodschap) en die we kunnen mailen of Skypen wanneer we vragen hebben. Elke les begint met een video van de juf waarin ze iets leuks vertelt of iets uitlegt over de taak van die week.

De jongens zitten in dezelfde groep waar ze normaal in Nederland ook in zouden zitten. Er is geen onderscheid binnen de groep. Om in de termen van juf Ank (De luizenmoeder op NPO 3) te blijven; geen sterren, manen of zonnetjes.
Iedereen volgt hetzelfde systeem. Tijdens het 10 minutengesprek wat je als ouder twee keer per schooljaar via Skype met de juf hebt wordt het niveau van je kind besproken. De juf heeft veel tips en kan aanvullend materiaal aandragen voor als je kind meer uitdaging of meer herhaling nodig heeft.

Elke week werken ze gemiddeld 1,5 uur aan de Nederlandse les. Voor Milan is dit nog heel speelsgewijs met veel filmpjes, plaatjes en nazeggen. Voor Jevi is het een stuk serieuzer met onderdelen als spelling, begrijpend lezen, woordenschat, cultuur, taal en schrijven. Toch zitten hier ook spelletjes tussendoor. Wat leuk is dat er vaak actuele thema’s toegepast worden. Zo krijgen de kinderen toch nog wat mee van sinterklaas en koningsdag.

Ik merk aan Jevi vooral dat hij moeite heeft met de typisch Nederlandse dingen als; ui, lange ij, korte ei, au, ou, enz. Dit wordt ook uitgebreid behandeld.

Jevi maakt de Cito toetsen via het online systeem. Dit is natuurlijk erg handig om te kijken op welk niveau hij zit in Nederland.
Bij het programma zit tevens een lidmaatschap van de Nederlandse bibliotheek. Jevi is dol op lezen en maakt hier erg veel gebruik van. Je kunt de e-boeken downloaden op een ereader of ipad en zo veel Nederlandse boeken lezen.

In het begin was het allemaal wel een beetje wennen. De nieuwe omgeving, school en Engelse taal kostte toch best veel energie en de schooldagen zijn hier lang. Om dan na school nog weer Nederlandse les te volgen heeft soms wel wat overtuigingskracht van mijn kant gekost. We proberen het nu vaak op een vaste dag in de week te doen. Dat geeft duidelijkheid voor de jongens en wat minder gedoe voor mij….

Voor Jevi en Milan werkt het online systeem perfect. Het is een ideale manier om de Nederlandse taal op het niveau van hun leeftijdsgenoten in Nederland te houden.

Deze blog is geschreven op verzoek van Edufax, maar de inhoud is alleen gebaseerd op mijn eigen ervaring. Wanneer je vragen hebt over dit onderwerp mag je me altijd een berichtje sturen.

Als je meer wilt weten over het afstandsonderwijs, kun je contact opnemen met de Front Office van Edufax via frontoffice@edufax.nl

Twee jaar in Amerika

1 maart 2016 is Bjorn begonnen met z’n nieuwe baan hier in Amerika. Alweer 2 jaar geleden. En dan sta je toch even stil bij wat er allemaal in de 2 jaar is gebeurd. Hoe de jongens zich ontwikkeld hebben. De vrienden die we hier gemaakt hebben. Hoe zowel ik als de jongens het helemaal naar onze zin hebben bij de nieuwe tennisclub. Toch is het moment nu daar dat we ook alweer toeleven naar de einddatum. 1 augustus 2018 loopt het contract van Bjorn voor zijn huidige functie af.

Dan komen er ineens heel veel vragen naar boven. Wat willen we hier nog gaan doen, wat gaan we vanaf 1 augustus doen. Is er een leuke functie voor Bjorn in Nederland? Of gaan we toch nog een keer op zoek naar een avontuur in het buitenland?
Uiteraard bedenk je ook wat er allemaal weer geregeld moet gaan worden. Het huurcontract opzeggen, wat moeten we regelen met de bank, wat moet er opgezegd worden, verhuisbedrijf inschakelen, wat moet er allemaal meeverhuizen, welke apparatuur moeten we gaan verkopen, nemen we de auto’s mee? Deze vragen houden ons op het moment aardig bezig. Kunnen mijn projectplanning skills weer ingezet worden.

Voor Bjorn is de zoektocht naar een nieuwe functie nu begonnen. Gelukkig is Philips erg groot en lijken er wel wat kansen voor Bjorn te liggen. De eerste opties zijn zelfs al genoemd. Dan is het als gezin bedenken of die plek bij ons past en voor Bjorn of het een geschikte functie is. Samen hebben we al veel gesproken over wat onze wensen zijn. Gelukkig zijn we allemaal erg flexibel en zien we overal wel voordelen van. De jongens willen heel graag weer terug naar Nederland, naar vrienden en familie, lekker brood en weer op hun fietsen rondcrossen. Maar ook zij zien het wel zitten om nog een keer naar het buitenland te gaan. Even afwachten nog, heel spannend!

De laatste vakantie vanuit Amerika is al wel helemaal gepland. We gaan zodra de zomervakantie begint een rondreis met een camper maken langs de westkust van Amerika: San Francisco, Los Angeles, Grand Canyon, Las Vegas, Yosemite park, enz. zullen we dan allemaal gaan bekijken. Heel bijzonder om ons avontuur hier op die manier af te sluiten. Nog maar 17 weken en dan is het al zo ver!

 

Engelse taal

Nu we bijna 2 jaar hier in Amerika wonen beheersen de jongens de Engelse taal al erg goed. Bij Jevi is zelfs niet meer te horen dat hij hier niet geboren is. Aan het begin van het schooljaar kon zijn leraar niet geloven dat wij hier op dat moment pas sinds 1,5 jaar woonden en dat hij daarvoor geen woord Engels sprak.

We leren wekelijks nieuwe uitdrukkingen van de jongens en de momenten waarop ze ons verbeteren lijken alleen maar vaker voor te komen….

Dat ondervond oma afgelopen week ook.
Milan had een boek meegenomen uit de bibliotheek van de school en wou graag dat oma dat voor zou lezen. Het boek was uiteraard in het Engels en oma deed haar uiterste best. Ze was stiekem zelfs best trots hoe goed het ging. Maar na een paar minuten vroeg Milan aan Jevi; “wil jij het boek voorlezen? Oma kan het niet zo goed”
Oma, een beetje teleurgesteld, vroeg aan Milan wat er dan niet goed was. Milan vertelde haar dat het niet “dis” is maar “this” Met daarbij heel overdreven de tong tussen de tanden om het goed voor te doen…. Oma keek een beetje sneu waarop Milan reageerde; “Maar oma, daar kun je niks aan doen, jij hebt het ook niet geleerd”

Ook Luka begint al behoorlijk goed Engels te praten en weet ook goed het onderscheid te maken met de Nederlandse taal. Vaak zegt hij dan bijvoorbeeld; “Miss Tanya (zijn juf) zegt Shark, maar mama zegt haai”
Je merkt wel dat hij de woorden die hij als eerste in het Engels heeft geleerd ook gebruikt wanneer hij Nederlands spreekt.

We zijn heel erg benieuwd hoe lang ze de taal nog vasthouden wanneer we weer terugkeren naar Nederland. Hopelijk gaat dat lukken. Al heb ik dan wel alvast medelijden met de leraar die Engelse les geeft op school….

Vliegen met kinderen

Afgelopen week heb ik mijn vuurdoop gehad. Voor het eerst ben ik alleen in het vliegtuig gestapt met onze drie kinderen. Bjorn kon helaas niet zo lang in Nederland blijven en was al eerder terug gevlogen naar Amerika.
IMG_4860

Op het moment dat we de vlucht boekten leek het een prima plan. Jevi stapt al voor de 41e keer in een vliegtuig, dus ik had een ervaren reiziger bij me. Milan vindt altijd alles goed, zeker wanneer hij onbeperkt filmpjes mag kijken. Alleen Luka was wellicht een kleine uitdaging. Vooral nog niet aan denken was m’n tactiek.

We hadden de reis goed voorbereid. Voor alle kinderen heeft Bjorn een toestemmingsformulier ondertekend waarin aangegeven is dat ik alleen met onze kinderen mag vliegen. Er werd overal gewaarschuwd dat er heel streng op gecontroleerd wordt. Daarnaast nog de extra papieren die we mee moeten nemen voor ons USA visum

Een aantal dagen voordat we vertrokken begon ik wel een klein beetje te twijfelen aan ons plan. Wat als we weer ruim 2,5 uur moeten wachten bij de douane in New York, wat als de schermpjes het niet doen in het vliegtuig. Vooral niet aan denken was weer mijn tactiek.

Donderdagochtend was het dan echt zo ver. Om 8:30 uur stond m’n moeder al voor de deur om ons naar Schiphol te brengen. We waren uiteraard nog niet vertrokken of er werd al om drinken en broodjes gevraagd, terwijl het ontbijt toch echt net op was.
Op Schiphol aangekomen mochten we eerst naar de gemeentebalie om ons nieuwe paspoort op te halen. We hadden een afspraak om 10:30, maar er stond een rij. Het aanvragen van het paspoort kan behoorlijk wat tijd in beslag nemen hebben we gemerkt toen we dat zelf hebben gedaan bij aankomst in Nederland, dus hopelijk was dat niet het geval bij de mensen voor ons. Er zaten twee vrouwen achter de balie, maar toen de rechter klaar was met haar klant (ja je betaalt toch, dus geloof dat je klant bent) riep ze helaas niet de volgende in de rij naar zich toe, maar besloot ze dat het tijd was voor een, gok ik, plaspauze. 10 minuten later kwam ze terug en met een doodnormale blik vroeg ze alsnog of de volgende in de rij naar voren kon komen. Ondertussen was de andere vrouw ook klaar, maar ook hier was niet de volgende aan de beurt. Er moest blijkbaar eerst nog leuke nieuwtjes gedeeld worden met een collega achter het muurtje. We zagen het senseo klepje ondertussen ook nog opnieuw sluiten. Helaas was het geen koffie voor de wachtende mensen in de rij. Ieder z’n ding uiteraard, maar wanneer je een afspraak hebt en alleen in de rij staat om een nieuw paspoort af te halen wekt het toch wat frustraties bij me op. Wellicht is het ook jaloezie van mijn kant dat er mensen bestaan die het talent hebben om zich totaal nergens druk om te maken….

Gelukkig na ruim een half uur hadden we de nieuwe paspoorten in onze hand en konden we door naar de volgende rij. De incheckbalie van KLM. We werden vriendelijk verzocht in te checken bij de self service palen, ik gaf al aan dat het met ons USA visum niet werkt, maar ik mocht het toch even proberen. 10 minuten verder en geen resultaat werden we alsnog doorgestuurd naar balie 16. Weer een rij…. Jevi vroeg ons of dit de dag van het wachten zou worden. Test-je-geduld-dag hebben we het maar genoemd.

De vriendelijke KLM mevrouw wist gelukkig van aanpakken en had ook de juiste kennis voor het inchecken met ons visum, zo geregeld!

We hebben de jongens nog even lekker laten spelen bij de speelhoek boven de vertrekhal en toen werd het toch echt tijd voor het laatste afscheid van ons bezoek aan Nederland. Nooit leuk, maar de gedachte dat we Bjorn/papa snel weer zouden zien hielp ons erdoorheen.

De bagagecheck ging gelukkig erg snel. Bij de paspoortcontrole kwam m’n talent voor het kiezen van de verkeerde rij helaas naar boven, dus dit duurde toch wel weer erg lang.
Het voordeel was dat we bij de gate aangekomen nog maar een paar minuten hoefden te wachten voordat we konden beginnen met boarden.

We hadden mooie plekken op rij 25, 4 stoelen naast elkaar. De schermpjes werden gelijk aangezet en er was enige teleurstelling toen bleek dat de film van Captain underpants er niet tussen zat. Gelukkig was er nog voldoende aanbod wat ze ook aansprak. Milan vroeg nog even aan de stewardess of hij misschien al een koptelefoon kon krijgen, helaas nog even geduld.

De eerste 2 uren gingen prima. Jevi en Milan zaten filmpjes te kijken en spelletjes te doen en Luka zat mij te vermaken met koptelefoons die niet om z’n oren bleven hangen, wisselen van filmpjes en zorgen dat hij niet tegen de stoel van de meneer voor ons zou schoppen.
Een hele korte paniekaanval kreeg ik toen ik zag dat er overal in het vliegtuig nog sigaretten asbakjes zaten. Hoe oud is dit ding…. Maar ja we vlogen al 2 uur, dus de overige 5,5 zullen dan ook wel goed gaan.
Toen kwam het eten…. 3 kinderen tegelijk laten eten, waarbij de ene nog wat hulp nodig heeft met waar je nou mee moet beginnen, de ander met het openmaken van al die verpakkingen en de jongste met hetzelfde en het eten ervan. Oh ja en dan krijg je zelf ook nog eten en ik hou niet van koud eten…. Toch slaagde ik er in en zag onze plek er nog erg netjes uit en de kinderen ook nog. Jevi werd alleen erg misselijk van de lucht van al dat eten en kreeg geen hap door z’n keel.
Het eten werd weer opgehaald en de “rust” keerde weer terug. Film nummer 3 werd ondertussen al aangezet bij Milan tot hij naar de wc moest. Luka zat eindelijk rustig een film te kijken, maar wanneer ik weg zou gaan zou die rust verstoord worden. Milan was al bij de wc geweest en deze zat een rij achter onze stoelen, dus dat kon hij prima alleen. Een paar minuten later was hij alleen nog niet terug, dus ik ging even kijken of het misschien heel druk was. Toen ik opstond hoorde ik al een heel angstig huiltje. Snel ontdekte ik in welke wc hij zat en kon hij met mijn aanwijzingen de deur alsnog openkrijgen. Met een hele lange knuffel kreeg ik Milan gelukkig weer snel rustig.
We zaten nog niet terug op onze plek of Jevi zei ineens dat hij wel heel misselijk was. Overal zakjes in het vliegtuig, dus voor de zekerheid gaf ik er eentje aan hem. Ik kon nog net ervoor zorgen dat het zakje goed openstond en toen kwam het al. Klein probleempje was alleen dat Luka op moment supreme het nodig vond om Jevi aan te stoten, waardoor de helft er langs ging en alles er onder zat. Met billendoekjes heb ik alles opgeruimd, maar ondertussen snakte ik ook naar frisse lucht, veroorzaakt door de combinatie van Jevi z’n bijdrage en de luier van Luka. Weer een uitdaging! Maar daar was een oplettende stewardess die me hielp met het afvoeren van de rotzooi en daarna bij Jevi bleef zitten zodat ik Luka kon verschonen. De stewardess zei nog dat ze me verbazingwekkend rustig vond, dat zagen ze weleens anders. Waarschijnlijk toch die nuchtere Friese genen. Jevi viel na dit avontuur gelijk in slaap. Milan zat zo in z’n film dat hij er helemaal niets van mee had gekregen. De rest van de vlucht verliep gelukkig weer heel goed, maar we waren alle vier blij dat we geland waren.
Na een tijdje wachten op de buggy gingen we op weg naar de douane. De borden met de geschatte wachttijd maakten me niet heel blij. More than 60 minutes….
Tijd voor m’n volgende tactiek. Met volle overtuiging zorgen dat je zo snel mogelijk aan de beurt komt, met als troef m’n 3 kinderen. Via de kortste (verkeerde, oeps blond) rij kwamen we snel aan bij de mevrouw die iedereen naar de juiste vervolg rij stuurt. Ze stuurde net een gezin met een kleine baby onder het lint door, dus daar maakte ik goed gebruik van. En ja hoor ik mocht ook mee, maar moest wel snel en onopvallend. Bij de volgende wegwijzer aangekomen antwoordde ik dat we op een L2 visum reizen. Dan stond ik in de verkeerde rij volgens deze meneer, maar toen ik naar de 3 jongens wees bracht hij me naar de volgende wegwijzer. Ook hier werd ik gewezen op de verkeerde rij, maar met een lieve glimlach mocht ik toch door en stond ik ineens vooraan bij de altijd gezellige douanehokjes. De koffers stonden ook nog eens voor ons klaar, dus binnen een uur na landing zag ik 3 mannetjes heel hard in de armen van hun papa rennen.

Bij thuiskomst was het voor ons eigenlijk al 1 uur ’s nachts. Luka was in de auto in slaap gevallen, maar Jevi en Milan hebben het keurig volgehouden. Bjorn had al pasta klaargemaakt, dus dat stond snel op tafel. Om half acht lagen de drie mannetjes in een coma. Helaas duurde deze maar tot 3 uur. Tot 5 uur hebben ze allemaal nog pogingen gedaan om in slaap te komen, maar dit is niet gelukt. Onze dag is dus wel heeeeel vroeg begonnen. Ik ben benieuwd hoe lang de jetlag dit keer duurt.