Vliegen met kinderen

Afgelopen week heb ik mijn vuurdoop gehad. Voor het eerst ben ik alleen in het vliegtuig gestapt met onze drie kinderen. Bjorn kon helaas niet zo lang in Nederland blijven en was al eerder terug gevlogen naar Amerika.
IMG_4860

Op het moment dat we de vlucht boekten leek het een prima plan. Jevi stapt al voor de 41e keer in een vliegtuig, dus ik had een ervaren reiziger bij me. Milan vindt altijd alles goed, zeker wanneer hij onbeperkt filmpjes mag kijken. Alleen Luka was wellicht een kleine uitdaging. Vooral nog niet aan denken was m’n tactiek.

We hadden de reis goed voorbereid. Voor alle kinderen heeft Bjorn een toestemmingsformulier ondertekend waarin aangegeven is dat ik alleen met onze kinderen mag vliegen. Er werd overal gewaarschuwd dat er heel streng op gecontroleerd wordt. Daarnaast nog de extra papieren die we mee moeten nemen voor ons USA visum

Een aantal dagen voordat we vertrokken begon ik wel een klein beetje te twijfelen aan ons plan. Wat als we weer ruim 2,5 uur moeten wachten bij de douane in New York, wat als de schermpjes het niet doen in het vliegtuig. Vooral niet aan denken was weer mijn tactiek.

Donderdagochtend was het dan echt zo ver. Om 8:30 uur stond m’n moeder al voor de deur om ons naar Schiphol te brengen. We waren uiteraard nog niet vertrokken of er werd al om drinken en broodjes gevraagd, terwijl het ontbijt toch echt net op was.
Op Schiphol aangekomen mochten we eerst naar de gemeentebalie om ons nieuwe paspoort op te halen. We hadden een afspraak om 10:30, maar er stond een rij. Het aanvragen van het paspoort kan behoorlijk wat tijd in beslag nemen hebben we gemerkt toen we dat zelf hebben gedaan bij aankomst in Nederland, dus hopelijk was dat niet het geval bij de mensen voor ons. Er zaten twee vrouwen achter de balie, maar toen de rechter klaar was met haar klant (ja je betaalt toch, dus geloof dat je klant bent) riep ze helaas niet de volgende in de rij naar zich toe, maar besloot ze dat het tijd was voor een, gok ik, plaspauze. 10 minuten later kwam ze terug en met een doodnormale blik vroeg ze alsnog of de volgende in de rij naar voren kon komen. Ondertussen was de andere vrouw ook klaar, maar ook hier was niet de volgende aan de beurt. Er moest blijkbaar eerst nog leuke nieuwtjes gedeeld worden met een collega achter het muurtje. We zagen het senseo klepje ondertussen ook nog opnieuw sluiten. Helaas was het geen koffie voor de wachtende mensen in de rij. Ieder z’n ding uiteraard, maar wanneer je een afspraak hebt en alleen in de rij staat om een nieuw paspoort af te halen wekt het toch wat frustraties bij me op. Wellicht is het ook jaloezie van mijn kant dat er mensen bestaan die het talent hebben om zich totaal nergens druk om te maken….

Gelukkig na ruim een half uur hadden we de nieuwe paspoorten in onze hand en konden we door naar de volgende rij. De incheckbalie van KLM. We werden vriendelijk verzocht in te checken bij de self service palen, ik gaf al aan dat het met ons USA visum niet werkt, maar ik mocht het toch even proberen. 10 minuten verder en geen resultaat werden we alsnog doorgestuurd naar balie 16. Weer een rij…. Jevi vroeg ons of dit de dag van het wachten zou worden. Test-je-geduld-dag hebben we het maar genoemd.

De vriendelijke KLM mevrouw wist gelukkig van aanpakken en had ook de juiste kennis voor het inchecken met ons visum, zo geregeld!

We hebben de jongens nog even lekker laten spelen bij de speelhoek boven de vertrekhal en toen werd het toch echt tijd voor het laatste afscheid van ons bezoek aan Nederland. Nooit leuk, maar de gedachte dat we Bjorn/papa snel weer zouden zien hielp ons erdoorheen.

De bagagecheck ging gelukkig erg snel. Bij de paspoortcontrole kwam m’n talent voor het kiezen van de verkeerde rij helaas naar boven, dus dit duurde toch wel weer erg lang.
Het voordeel was dat we bij de gate aangekomen nog maar een paar minuten hoefden te wachten voordat we konden beginnen met boarden.

We hadden mooie plekken op rij 25, 4 stoelen naast elkaar. De schermpjes werden gelijk aangezet en er was enige teleurstelling toen bleek dat de film van Captain underpants er niet tussen zat. Gelukkig was er nog voldoende aanbod wat ze ook aansprak. Milan vroeg nog even aan de stewardess of hij misschien al een koptelefoon kon krijgen, helaas nog even geduld.

De eerste 2 uren gingen prima. Jevi en Milan zaten filmpjes te kijken en spelletjes te doen en Luka zat mij te vermaken met koptelefoons die niet om z’n oren bleven hangen, wisselen van filmpjes en zorgen dat hij niet tegen de stoel van de meneer voor ons zou schoppen.
Een hele korte paniekaanval kreeg ik toen ik zag dat er overal in het vliegtuig nog sigaretten asbakjes zaten. Hoe oud is dit ding…. Maar ja we vlogen al 2 uur, dus de overige 5,5 zullen dan ook wel goed gaan.
Toen kwam het eten…. 3 kinderen tegelijk laten eten, waarbij de ene nog wat hulp nodig heeft met waar je nou mee moet beginnen, de ander met het openmaken van al die verpakkingen en de jongste met hetzelfde en het eten ervan. Oh ja en dan krijg je zelf ook nog eten en ik hou niet van koud eten…. Toch slaagde ik er in en zag onze plek er nog erg netjes uit en de kinderen ook nog. Jevi werd alleen erg misselijk van de lucht van al dat eten en kreeg geen hap door z’n keel.
Het eten werd weer opgehaald en de “rust” keerde weer terug. Film nummer 3 werd ondertussen al aangezet bij Milan tot hij naar de wc moest. Luka zat eindelijk rustig een film te kijken, maar wanneer ik weg zou gaan zou die rust verstoord worden. Milan was al bij de wc geweest en deze zat een rij achter onze stoelen, dus dat kon hij prima alleen. Een paar minuten later was hij alleen nog niet terug, dus ik ging even kijken of het misschien heel druk was. Toen ik opstond hoorde ik al een heel angstig huiltje. Snel ontdekte ik in welke wc hij zat en kon hij met mijn aanwijzingen de deur alsnog openkrijgen. Met een hele lange knuffel kreeg ik Milan gelukkig weer snel rustig.
We zaten nog niet terug op onze plek of Jevi zei ineens dat hij wel heel misselijk was. Overal zakjes in het vliegtuig, dus voor de zekerheid gaf ik er eentje aan hem. Ik kon nog net ervoor zorgen dat het zakje goed openstond en toen kwam het al. Klein probleempje was alleen dat Luka op moment supreme het nodig vond om Jevi aan te stoten, waardoor de helft er langs ging en alles er onder zat. Met billendoekjes heb ik alles opgeruimd, maar ondertussen snakte ik ook naar frisse lucht, veroorzaakt door de combinatie van Jevi z’n bijdrage en de luier van Luka. Weer een uitdaging! Maar daar was een oplettende stewardess die me hielp met het afvoeren van de rotzooi en daarna bij Jevi bleef zitten zodat ik Luka kon verschonen. De stewardess zei nog dat ze me verbazingwekkend rustig vond, dat zagen ze weleens anders. Waarschijnlijk toch die nuchtere Friese genen. Jevi viel na dit avontuur gelijk in slaap. Milan zat zo in z’n film dat hij er helemaal niets van mee had gekregen. De rest van de vlucht verliep gelukkig weer heel goed, maar we waren alle vier blij dat we geland waren.
Na een tijdje wachten op de buggy gingen we op weg naar de douane. De borden met de geschatte wachttijd maakten me niet heel blij. More than 60 minutes….
Tijd voor m’n volgende tactiek. Met volle overtuiging zorgen dat je zo snel mogelijk aan de beurt komt, met als troef m’n 3 kinderen. Via de kortste (verkeerde, oeps blond) rij kwamen we snel aan bij de mevrouw die iedereen naar de juiste vervolg rij stuurt. Ze stuurde net een gezin met een kleine baby onder het lint door, dus daar maakte ik goed gebruik van. En ja hoor ik mocht ook mee, maar moest wel snel en onopvallend. Bij de volgende wegwijzer aangekomen antwoordde ik dat we op een L2 visum reizen. Dan stond ik in de verkeerde rij volgens deze meneer, maar toen ik naar de 3 jongens wees bracht hij me naar de volgende wegwijzer. Ook hier werd ik gewezen op de verkeerde rij, maar met een lieve glimlach mocht ik toch door en stond ik ineens vooraan bij de altijd gezellige douanehokjes. De koffers stonden ook nog eens voor ons klaar, dus binnen een uur na landing zag ik 3 mannetjes heel hard in de armen van hun papa rennen.

Bij thuiskomst was het voor ons eigenlijk al 1 uur ’s nachts. Luka was in de auto in slaap gevallen, maar Jevi en Milan hebben het keurig volgehouden. Bjorn had al pasta klaargemaakt, dus dat stond snel op tafel. Om half acht lagen de drie mannetjes in een coma. Helaas duurde deze maar tot 3 uur. Tot 5 uur hebben ze allemaal nog pogingen gedaan om in slaap te komen, maar dit is niet gelukt. Onze dag is dus wel heeeeel vroeg begonnen. Ik ben benieuwd hoe lang de jetlag dit keer duurt.

Advertenties

Bezoek

Vorige week maandag zijn wij hier enorm verrast. Bjorn kwam aan het einde van de dag thuis, ik was aan het koken en de jongens zaten op de i-pad een spelletje te doen. Na een paar minuten vroeg Bjorn of we even richting de garage konden komen. In een flits dacht ik nog: heeft hij iets leuks voor de jongens gekocht wat hij wil laten zien? Ik liep richting de garage, de jongens hadden nog niks gehoord, want het gehoor werkt niet zo goed wanneer ze op de i-pad zitten.
Bjorn had z’n telefoon vast en ik keek nog even, maar kon ook niet zien wat hij daar nou precies mee aan het doen was. Toen ik de hoek om wou lopen zag ik daar ineens m’n moeder staan. Wanneer je dat totaal niet verwacht schrik je je blijkbaar echt een ongeluk. Ik kon het gewoon niet geloven. Door m’n gegil werden de jongens ook eindelijk wakker. Jevi zei heel rustig tegen Milan: Hey, daar is oma. Om vervolgens heel hard te roepen: Omaaaaa!
M’n vader was er live via de telefoon van Bjorn bij en heeft zich kostelijk vermaakt. Al was hij er vast het allerliefste gewoon bij geweest.
Bjorn zat al 6 weken in het complot, maar wij wisten allemaal van niets.

Super gezellig natuurlijk dat m’n moeder er nu eventjes is. Vooral nu Jevi en Luka deze week jarig zijn!

 

Uiteraard hebben Bjorn en ik hier ook even gebruik van gemaakt en zijn we samen naar New York gegaan. We zijn heerlijk uit eten geweest en zijn naar een Broadway show geweest. Zo fijn om er even met z’n tweetjes uit te gaan.

Afgelopen zondag was het prachtig weer. We hadden het plan om naar New York te gaan, en wat kun je op zo’n mooie dag nou beter doen dan fietsen!
De fietsen van Jevi en Milan konden mooi mee in de auto en voor ons hebben we fietsen gehuurd dichtbij Central Park. We zijn al een aantal keren in Central Park geweest, maar het is er zo groot, dat we nog lang niet alles hebben gezien. Op deze manier zijn we om het hele park gefietst (10 kilometer) en zijn we een aantal keren gestopt om te genieten van de zon, even te spelen of iets te eten. Een heerlijke relaxte dag!

Eén jaar in de US

Gisteren is het een jaar geleden dat we met z’n allen in het vliegtuig naar Amerika zijn gestapt. Op de verjaardag van Jevi zijn we vertrokken naar een nieuw avontuur.

Aan de ene kant lijkt het nog maar zo kort geleden, maar toch is er ook alweer een hele hoop gebeurd.

Het blijft geweldig om te zien hoe de jongens zich hebben ontwikkeld. Jevi die naar een (voor ons) enorm grote school werd gestuurd, waar hij niemand kende, niemand verstond en ook het hele schoolsysteem nieuw voor hem was. Nu is hij er als een vis in het water. Jevi spreekt accentloos Amerikaans, legt elke morgen de eed af aan de Amerikaanse vlag en zit op lacrosse.

Ook Milan spreekt vloeiend Engels, heeft allemaal vriendjes en voelt zich hier helemaal thuis.

Luka heeft in het afgelopen jaar een enorme ontwikkeling doorgemaakt. Het verlegen mannetje gaat nu met veel plezier naar de opvang en is elke dag zo vrolijk. Luka begint steeds meer te praten, Engels en Nederlands door elkaar.

Toch merk je ook dat ze Nederland nog echt niet zijn vergeten. Milan wil nog steeds elke keer met Bjorn mee naar Nederland. Dan kan hij weer met Ilene mee naar de paardjes zegt hij dan.
Jevi mist vooral z’n vriendjes nog steeds. Wanneer hij een kaartje of filmpje krijgt zie ik de tranen in z’n ogen.

Met m’n grootste jongen gaat het gelukkig ook allemaal goed. Hij heeft het enorm naar z’n zin en krijgt veel energie van z’n uitdaging en vooral de kansen hier.

Het eerste jaar ben ik vooral bezig geweest met m’n mannen. Nu het met hen allemaal goed gaat en alles niet meer zoveel tijd kost merk ik dat ik ook wel weer wat uitdaging kan gebruiken. Eind vorig jaar ben ik met een vervolgopleiding voor webdesign begonnen. Super leuk om daar weer mee bezig te gaan, maar helaas niet het niveau wat ik had gehoopt. Binnenkort kan ik dit afronden en dan kan ik weer op zoek naar iets anders.
Gelukkig is het alweer lente en kunnen we weer lekker gaan tennissen. Jevi en Milan kunnen ook niet wachten.
Ik ben door de plaatselijke tennisschool gevraagd om les te komen geven aan kinderen. Het certificaat Tennis Youth Coach is bijna binnen, dus dan kan ik gaan starten.

 

Gezin central park

Jongensmoeder

Als moeder van 3 jongens zijn er hier in huis nogal wat dingen die anders gaan dan in gezinnen met meiden.
Misschien komt het doordat ik zelf uit een gezin met 3 meiden kom, maar de volgende punten had ik toch niet helemaal aan zien komen voordat ik moeder werd.

Fysiek:
Een uur rustig aan tafel knutselen gebeurt hier zelden. Na 10 minuten hebben ze het papier wel vol en moet de volgende activiteit beginnen.
Vaak gaat dit gepaard met veel geluid; autogeluiden, schietgeluiden er klinkt hier van alles door het huis.
Regelmatig liggen er 2 (of 3) boven op elkaar te stoeien. Ik heb geleerd de grens te herkennen waarbij ik in moet grijpen. Deze grens ligt een stuk hoger dan de gemiddelde meidenmoeder vermoed ik….
Zelf ga ik allang niet meer op de grond liggen. Het is slechts een kwestie van seconden voordat ik als doelwit word gezien.

Energie:
Onze jongens hebben veel energie, maar dan ook echt heel veel energie.

Ik geloof niet dat ik een dag heb meegemaakt waarbij ze aan het einde van de dag echt gesloopt waren. Ze zijn van het soort Duracell batterij die je niet in de winkel kunt kopen. Wat je ook verzint, hoeveel activiteiten je ook met ze doet, ze worden nooit moe!

Eten:
Wanneer je zoveel energie verbruikt moet er ook weer brandstof in. De porties pasta die ze naar binnen kunnen werken zijn ondertussen al groter dan mijn bord. Om vervolgens doodleuk te beweren dat ze nog honger hebben. Wanneer ik al bluffend zeg dat ze dan maar een banaan moeten eten kijk ik vervolgens met grote ogen toe hoe zo’n hele banaan ook nog moeiteloos in dat kleine lijfje verdwijnt.

Speelgoed:
Poppen weten ze echt geen raad mee. Hier zijn het auto’s, auto’s, auto’s, ballen, lego en Nerf-guns. Wanneer ze alle auto’s op een rij hebben gestald weten ze ook nog exact welke er mist.

Meubels hebben een totaal andere functie gekregen. Ze zijn ideaal voor het bouwen van hutten of om een parcours met een autoracebaan doorheen te maken. Trapleuningen zijn niet alleen bedoeld om je aan vast te houden, ze zijn ook ideaal om mee naar beneden te glijden….

dsc_0577bijgesneden

Poep, scheet, plas:
Het maakt niet uit hoe oud ze zijn, grappen met dit onderwerp zijn altijd geslaagd. Ik heb me er maar bij neergelegd, ik vecht er ook niet meer tegen, ooit zal het wel overgaan….

Dat geldt ook voor de analyse die volgt na een toiletbezoek; letters die blijkbaar gemaakt zijn, grootte, kleur en samenstelling, dit moet op de één of andere manier altijd besproken worden. En het liefst ook nog getoond aan de overige bewoners.

Spinnen:
Echt super handig met 3 jongens in huis. Ik heb altijd iemand bij me die de spinnen voor me uit het huis verwijdert! Na het klusje voelen ze zich enorm cool en stoer, en ik ben allang blij dat ik m’n angst niet hoef te overwinnen.

Bos:
Een wandeling door het bos is de ideale manier om wat energie kwijt te raken. Het is alleen bizar met hoeveel stokken, ehmmm herstel wapens, je vervolgens weer naar huis gaat. Alles wordt aangezien voor een wapen.

Kleding:
Shoppen voor jongens is echt super makkelijk. Broek, shirt, trui en sneakers en klaar ben je. Gevechten elke ochtend over wat ze aan moeten trekken hebben wij hier nog nooit gehad. Ze trekken gewoon aan wat er klaar ligt en hebben nooit commentaar.

Bad:
Drie energieke jongens in bad doen vergt enige oefening voordat dit een beetje rustig verloopt. Doordat ze overal een wedstrijd in zien begint het ritueel met: Wie het eerst z’n pyjama uit heeft. Gevolgd door de meest rare posities en gekke bekken trekken voor de spiegel. Daarna komt de volgende uitdaging: tandenpoetsen. Volgens mij zijn dit de moeilijkste 2 minuten van de dag. Het is nu namelijk handig dat je stil blijft staan….
In bad zitten is er niet echt bij, je kunt namelijk veel meer dingen in bad. Een greep uit de fantasie van onze jongens: Hoe hoog kan het water opspatten als ik dit speeltje laat vallen, hoe lang durf jij met je hoofd onder water, kan deze auto het hele bad rondrijden als ik heel hard duw, ik kan zwemmen in bad, hoe kan ik zoveel mogelijk bubbels maken in een lege fles.
Dan is het tijd om af te drogen, alweer stil staan…. Dit wordt nog moeilijker gemaakt doordat ze 9 van de 10 keer spontaan moeten plassen als ze uit bad stappen.

Moeder liefde:
Hoe stoer en druk ze ook zijn, zodra er iets met mama is veranderen ze in de meest zorgzame lieve wezentjes op aarde. Wanneer Bjorn ook maar probeert om met me te gaan stoeien staan m’n hulptroepen al gelijk klaar.
Als ze bij me zitten aaien ze door m’n haar en als ik zeg dat ik ze lief vind ben ik nog altijd 1000x liever.
Gelukkig willen ze ook nog steeds met mama trouwen als ze later groot zijn….

DSC_0780