Een nieuw avontuur in….

Het contract van Bjorn in Amerika loopt 1 augustus 2018 af. Bjorn was al druk aan het onderzoeken wat de mogelijkheden binnen Philips zijn voor een vervolgstap. Wij hebben veel gesproken over wat voor ons als gezin en voor Bjorn zelf onze voorkeur zou hebben. We wisten uit ervaring dat het nog wel een tijd onzeker zou zijn welke kansen er zouden komen. Toen we in 2011 in India zaten en Bjorn z’n contract daar bijna afliep waren er op dat moment niet heel veel mogelijkheden. Een maand voor ons vertrek was er nog geen zekerheid over Bjorn z’n volgende functie. Nu zijn wij denk ik behoorlijk flexibel, maar het zou toch wel erg fijn zijn dat we deze keer iets meer voorbereidingstijd zouden hebben.

Daarom zijn we ook super blij dat Bjorn nu al een vervolg functie heeft gevonden. Wij zitten vanaf augustus in Shanghai, China!

We hadden stiekem toch wel weer een lichte voorkeur voor Azië. India was soms heel zwaar, maar we hebben er zoveel mooie herinneringen aan. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik niet als eerste aan China zat te denken. Toen Shanghai als mogelijkheid werd genoemd had ik geen idee wat ik ervan kon verwachten.
We hebben met collega’s gesproken die er al 4 jaar wonen en veel informatie op internet opgezocht. Via mijn site kwam ik op een blog van iemand die in Shanghai heeft gewoond en via een vriendin hier ben ik in contact gekomen met een vrouw die met haar gezin net terug is uit Shanghai. Allemaal zijn ze erg enthousiast en hebben ze vele vragen van ons kunnen beantwoorden. Uiteindelijk konden we alleen maar volmondig ja zeggen tegen het aanbod!

Het contract is nog maar net getekend, maar de trein is al gelijk in beweging gebracht. De visumaanvraag kan wel 3 tot 4 maanden duren, dus dit moet snel opgestart worden.
Bjorn en ik zullen eind mei naar Shanghai gaan voor een pre visit. We zullen dan scholen gaan bekijken en hopelijk kunnen we al een huis vinden. Een rechtstreekse vlucht van 15 uur, ik heb er nu al zin in….
Ilene zou eind mei al naar ons toekomen, maar nu mag zij dus op de jongens gaan passen. Wij zitten met 12 uur tijdsverschil aan de andere kant van de wereld, maar dat is haar wel toevertrouwd.

Dan komt opeens het besef dat we hier nog maar 14 weken zitten. Wanneer de schoolvakantie eind juni begint gaan we een rondreis maken langs de westkust. Nog maar even goed nadenken wat we hier verder nog willen gaan doen.

Shanghai skyline

Advertenties

Nederlandse taal in het buitenland

Voordat we vertrokken naar Amerika hebben we de focus vooral gelegd op het leren van de Engelse taal. De jongens kregen Engelse les in Nederland zodat ze een beetje voorbereid waren. Eenmaal op school hebben ze de taal super snel opgepakt en zijn ze nu zelfs bijna niet te onderscheiden van hun klasgenoten waarbij Engels de moedertaal is.

Uiteraard is de Nederlandse taal ook erg belangrijk. Tijdens de voorbereidingen werd ons verteld dat het belangrijk is dat wij in onze moedertaal tegen de kinderen blijven praten. Voor ons is dat in beide gevallen Nederlands, dus dat is makkelijk. (ja sorry, ik reken Fries toch niet helemaal mee….)

Doordat de jongens op doordeweekse dagen toch het meeste Engels praten merk je wel dat er soms wat Engelse woorden worden gebruikt. Vooral bij Luka gebeurt dit het meeste. Hij leert natuurlijk als tweejarige veel nieuwe woorden en deze leert hij op school in het Engels. Kijk maar naar mijn face, de fles is te zwaar om te shaken en mama zullen we met de play-doh spelen zijn slechts een paar voorbeelden van zijn zinnen.
We reageren hier vaak op door het woord in het Nederlands te zeggen zonder dat we kritiek leveren. Ja ik zie je gezicht, ja ik wil wel met klei spelen. Kinderen leren zo snel dat ze het daardoor zo oppakken.

Milan gaat hier nu naar Kindergarten (groep 2) en Jevi zit in 3rd grade (groep 5). Voor hen is het ook belangrijk dat ze goed kunnen lezen en schrijven in het Nederlands. Zij volgen hiervoor een online lessysteem.

Philips heeft hiervoor de hulp ingeschakeld van Edufax. We konden kiezen tussen een Nederlandse school waar de kinderen na hun reguliere schooltijd naar toe kunnen gaan of een online lessysteem. De Nederlandse school is voor ons alleen te ver rijden, dus wij hebben voor het online systeem, ntconline.nl,  gekozen. Ze zitten hier in een online klas en kunnen op de computer zien welke kinderen er nog meer in de klas zitten.
Ook hebben ze gewoon een juf die reageert op het ingeleverde werk (vaak met een persoonlijke videoboodschap) en die we kunnen mailen of Skypen wanneer we vragen hebben. Elke les begint met een video van de juf waarin ze iets leuks vertelt of iets uitlegt over de taak van die week.

De jongens zitten in dezelfde groep waar ze normaal in Nederland ook in zouden zitten. Er is geen onderscheid binnen de groep. Om in de termen van juf Ank (De luizenmoeder op NPO 3) te blijven; geen sterren, manen of zonnetjes.
Iedereen volgt hetzelfde systeem. Tijdens het 10 minutengesprek wat je als ouder twee keer per schooljaar via Skype met de juf hebt wordt het niveau van je kind besproken. De juf heeft veel tips en kan aanvullend materiaal aandragen voor als je kind meer uitdaging of meer herhaling nodig heeft.

Elke week werken ze gemiddeld 1,5 uur aan de Nederlandse les. Voor Milan is dit nog heel speelsgewijs met veel filmpjes, plaatjes en nazeggen. Voor Jevi is het een stuk serieuzer met onderdelen als spelling, begrijpend lezen, woordenschat, cultuur, taal en schrijven. Toch zitten hier ook spelletjes tussendoor. Wat leuk is dat er vaak actuele thema’s toegepast worden. Zo krijgen de kinderen toch nog wat mee van sinterklaas en koningsdag.

Ik merk aan Jevi vooral dat hij moeite heeft met de typisch Nederlandse dingen als; ui, lange ij, korte ei, au, ou, enz. Dit wordt ook uitgebreid behandeld.

Jevi maakt de Cito toetsen via het online systeem. Dit is natuurlijk erg handig om te kijken op welk niveau hij zit in Nederland.
Bij het programma zit tevens een lidmaatschap van de Nederlandse bibliotheek. Jevi is dol op lezen en maakt hier erg veel gebruik van. Je kunt de e-boeken downloaden op een ereader of ipad en zo veel Nederlandse boeken lezen.

In het begin was het allemaal wel een beetje wennen. De nieuwe omgeving, school en Engelse taal kostte toch best veel energie en de schooldagen zijn hier lang. Om dan na school nog weer Nederlandse les te volgen heeft soms wel wat overtuigingskracht van mijn kant gekost. We proberen het nu vaak op een vaste dag in de week te doen. Dat geeft duidelijkheid voor de jongens en wat minder gedoe voor mij….

Voor Jevi en Milan werkt het online systeem perfect. Het is een ideale manier om de Nederlandse taal op het niveau van hun leeftijdsgenoten in Nederland te houden.

Deze blog is geschreven op verzoek van Edufax, maar de inhoud is alleen gebaseerd op mijn eigen ervaring. Wanneer je vragen hebt over dit onderwerp mag je me altijd een berichtje sturen.

Als je meer wilt weten over het afstandsonderwijs, kun je contact opnemen met de Front Office van Edufax via frontoffice@edufax.nl

Amerika en regels

Amerikanen lijken dol op regels. Ik ben het er helaas niet altijd mee eens….

Ik kan tot nu toe maar één conclusie trekken; Amerikanen zijn dol op regels.

We liepen hier al tegen aan toen we net in Amerika waren aangekomen. Het inschrijven bij een school gaat wat minder makkelijk dan in Nederland. We hebben bijna een compleet dossier aan moeten maken voordat we Jevi in konden schrijven bij de basisschool. Je moet allereerst kunnen bewijzen dat je wel echt in deze plaats woont. Dit doe je door middel van je koop/huur contract en daarnaast nog een recente factuur van je energieleverancier. Beetje een uitdaging wanneer je nog niet in je huis getrokken bent, maar gelukkig is de energieleverancier deze regel gewend en stuurt je dan een brief met daarin de bevestiging dat je klant bij hun bent.
Daarnaast moet je bewijzen dat het wel echt de persoon is die je in gaat schrijven. Een kopie van je paspoort en het geboortecertificaat.
Vragenlijsten zijn ze hier ook dol op, dus uiteraard zit die er ook bij. Hoeveel broertjes/zusjes heb je, welke scholen heb je gezeten, wat voor afkomst heb je, enz.
Vragenlijst nummer twee gaat over de visie van de ouders op het kind. Kan hij al z’n veters strikken, is hij emotioneel stabiel, kan hij goed met andere kinderen spelen, wat zijn de sterke punten van het kind, wat wil ik dat mijn kind op school gaat leren (vooral bij de laatste vraag moet ik toch echt wel een paar keer tegen mezelf zeggen dat ik het maar beter serieus in kan vullen, maar alles in mij schreeuwt om een dom antwoord….)
Toestemmingsformulieren, nog zo’n favoriet hier. Daarop geef je toestemming aan de vorige school om informatie over je kind vrij te geven.
Als laatste nog het gezondheidsformulier. Dit moet ondertekend zijn door de huisarts, nadat je kind door een gezondheidscheck is gekomen en hierop staan ook alle inentingen die je kind heeft gehad. Wanneer je kind niet alle inentingen heeft gekregen wordt de inschrijving niet geaccepteerd. Dit blijf ik toch wel een hele rare regel vinden. Mogen ouders hier niet zelf bepalen welke inentingen ze wel of niet aan hun kind willen geven? Zelfs de inenting voor waterpokken is hier verplicht.

De griepprik is ook een verplichting voor kinderen onder de 6 jaar. Wanneer ze deze inenting niet jaarlijks krijgen mogen ze niet naar de kinderopvang of peuterspeelzaal.
Ik was het er absoluut niet mee eens dat Luka en Milan een griepprik moeten krijgen. Waarom zou je gezonde kinderen een griepprik geven en na een rondje google was ik er helemaal zeker van. Gelukkig was er een manier om er onder uit te komen, op religieuze gronden. Ik was ineens heel gelovig….

Komend schooljaar gaat Milan ook naar dezelfde basisschool. Dan zou je denken dat het bij een jonger broertje of zusje wel iets makkelijker gaat, maar helaas. We mochten dezelfde papierhandel weer meenemen voordat we Milan in konden schrijven bij de school.

Afgelopen week kwam ik erachter dat er in meerdere staten, waaronder Connecticut waar wij wonen, een wet is die voorschrijft dat je je kinderen niet alleen mag laten. Dit geldt bijvoorbeeld ook wanneer je je kinderen even alleen in de auto laat om bij het tankstation te gaan betalen. Weer die bemoeienis en het idee dat ouders niet zelf in kunnen schatten wat wel of niet goed is voor hun kind. Ik zou toch graag zelf de afweging willen maken of het verstandiger is om m’n kinderen heel even alleen in de auto te laten of dat ik drie kinderen meesleep over het terrein van het tankstation.

Als ik het goed begrepen heb geldt dit ook voor het alleen spelen in de tuin of op (een doodlopende) straat. Ik denk dat ze hier een hartverzakking krijgen als ze horen dat kinderen in Nederland zoveel op straat spelen en op de fiets naar vriendjes gaan.

In het zwembad zijn ze ook dol op regels. Naast de ingang van het zwembad hangt het volgende bord met regels:
IMG_4260

Die zwemlessen hier zijn al lekker duur, maar wanneer hij na het drinken van het overgeconcentreerde chloor water dan ook nog een keer gaat overgeven dan wordt het wel echt een duur grapje….

Helaas geen foto van, maar in het zwembad hangt een bord met: no breath holding. Ik zie een uitdaging bij het onderwater zwemmen.

Wat ik dan wel weer heel apart vind. Overal vind je hier dispenser met desinfectie zeep, maar in het zwembad mag je gewoon op normale schoenen en zelfs met kinderwagen naar binnen. Daar zou ik dan weer een regel voor bedenken.

Bij Jevi op school zijn de kinderen al een hele tijd bezig met een groentetuin. De groenten zijn bijna klaar en aan het einde van de week gaat de klas er salade van maken. Vanmorgen kreeg ik hierover een mail binnen van de school. In de regels van de school staat dat de school geen eten aan de kinderen mag geven en dat de salade voor de juf gemaakt zal worden. De kinderen moeten zelf allemaal een salade/groenten van thuis meenemen, zodat ze toch iets kunnen eten.
Ik ben heel benieuwd hoe Jevi hier op reageert, maar mijn mond viel open van verbazing. Je laat dus die kinderen weken intensief bezig zijn met het kweken van groenten om vervolgens te zeggen; je mag het niet opeten. Ik kan niet wachten op de uitleg van Jevi….

Ook hier vind ik het weer apart dat de schoolkantine de kinderen dan wel eten mag geven. En dan vooral wat voor eten. Daar zou ik dan weer een regel voor bedenken….
Breakfast for Lunch wordt overigens geserveerd met patat….IMG_3705

Maar gelukkig is het ook in de wet vastgelegd dat iedereen boven de 18 een wapen in huis mag hebben. Sterker nog je kunt het gewoon bij de supermarkt om de hoek kopen. Heel geruststellend die regel….

Ben ik toch te Nederlands?

Het mooie van een expat avontuur vind ik dat je echt in aanraking komt met een andere cultuur. In India was dit verschil natuurlijk enorm groot. En alhoewel we het daar soms echt wel zwaar hebben gehad, India heeft ons hart veroverd. Een enorm verschil met Nederland, maar echt een interessante land.

Van Amerika zou je wellicht denken dat het verschil niet zo groot is, maar toch heb ik al heel wat verschillen ontdekt. Doordat de verschillen minder groot zijn hier merk ik dat ik heel veel ga vergelijken met Nederland. Ik probeer er ook vaak achter te komen wat de reden is van het verschil.

Laat ik als voorbeeld “huiswerk” nemen. Het is de laatste tijd in Nederland vaak in het nieuws geweest: Nederlandse kinderen zijn de gelukkigste van de wereld. Eén van de redenen die genoemd werden is dat de kinderen in Nederland geen huiswerk hebben op de basisschool.
Hier hebben de kinderen vanaf groep 3 elke dag huiswerk. Elke dag komen er 2 boekjes mee naar huis die gelezen moeten worden en daarnaast altijd nog een andere taak. Dit varieert van rekensommen maken in een online programma tot een oefening maken op een A-4 wat de juf heeft meegegeven. De juf kan exact zien wat je online gedaan hebt en de A-4 tjes moeten de volgende dag weer ingeleverd worden. Wanneer je het per ongeluk vergeet mee te nemen krijgen de ouders gelijk een briefje mee dat het niet is ingeleverd.

Ik probeer al een jaar lang de voordelen van de methode hier te ontdekken, maar het is me nog niet gelukt. Waarom zou je een kind wat van 8:15 tot 16:00 uur van huis is nog huiswerk mee geven? Na zo’n lange schooldag neemt een kind volgens mij niet veel meer op en is het niet veel belangrijker om lekker te gaan spelen of sporten na schooltijd?
Is het dan om een kind de discipline bij te brengen?
Ik weet het antwoord echt niet.

Een ander groot verschil vind ik de zwemles.
De kinderen beginnen hier allemaal al op jonge leeftijd. Wellicht omdat zoveel huizen hier een zwembad in de tuin hebben. (Wat overigens altijd afgeschermd moet zijn met een hek, it’s the law!) Dus dan is het wel erg handig dat kinderen al snel kunnen zwemmen.

De lesmethode is alleen wel heel anders. In Nederland beginnen de kinderen met de schoolslag. Hier wordt helemaal geen schoolslag aangeleerd. Het doel lijkt hier om de kinderen zo snel mogelijk te leren drijven. Ze proberen de kinderen een borstcrawl te leren, maar wanneer je als een hondje naar de overkant zwemt is het ook prima. Het resultaat is dat Milan al na 12 lessen zonder bandjes kon zwemmen, maar wat mij betreft ziet het er niet uit.  Ik wil niet weten hoeveel liter water hij binnen krijgt tijdens een les, doordat hij de helft van de tijd onder water lijkt te zwemmen. Maar uiteraard zeg ik dat ik super trots op hem ben.
Ik denk dat een Nederlandse zwemjuf/meester spontaan begint te huilen als ze het zien.

Bij de tennisles zie ik dit ook wel deels terug. Het lijkt vooral belangrijk om de bal over het net te slaan. Dat het er niet uit ziet hoor je niemand over. In Nederland wordt veel meer op de techniek gelet en is het helemaal niet erg wanneer je die bal niet over het net krijgt, dat komt daarna vanzelf wel.
Ook hier weet ik nog niet wat nou beter is. Geen idee of ik ooit achter het antwoord ga komen, maar interessant is het zeker!

Nog een aantal verschillen met Nederland waar ik het voordeel (nog) niet van zie:

  • Voor plastic tassen hoef je hier niet te betalen. Je boodschappen worden voor je ingepakt (dat is dan wel weer een voordeel) in plastic tassen. Wat resulteert in enorme hoeveelheden plastic afval. Ik neem bijna altijd m’n Nederlandse shoppertassen mee en ik zie het wel eens vaker gebeuren, maar ik denk dat 90% alles in plastic zakjes laat stoppen.
  • Alle electra kabels hangen hier boven de grond. Bij elke boom die hier omwaait zit een hele buurt vervolgens zonder stroom. Ik probeer echt het voordeel te zien, maar kan het nog niet bedenken….
  • Het afval wordt hier niet door vuilniswagens van de gemeente opgehaald, maar dit gebeurt door allemaal verschillende bedrijven. Elk huishouden moet zelf op zoek gaan naar een bedrijf. In Wilton (18000 inwoners) zijn er minimaal 6 van deze bedrijven. Commercieel: ja maar ik zie geen voordeel voor de inwoners en of dit nou efficiënter is….
  • We betalen hier nog steeds heel veel met cheques. Ik moest bijna lachen toen de bank ons bij het openen van een bankrekening een doosje met cheques mee naar huis gaf. Maar tot m’n grote schrik hebben we het al heel vaak moeten gebruiken. Even geld overboeken naar iemand anders kan ook niet zomaar. Dit lukt alleen zonder kosten wanneer je bij dezelfde bank zit….
    Een factuur kun je soms online betalen, maar meestal moet je een cheque per post opsturen. Of je moet bellen en je creditcard nummer doorgeven.
  • Creditcards ook zoiets, die lijken ze hier te sparen. Wanneer je niet minimaal 5 verschillende creditcards in je portemonnee hebt hoor je er niet bij. Bijna elke winkel heeft ook z’n eigen creditcard. Daarmee krijg je dan extra korting als je daarmee betaalt. In plaats van die tientallen klantenpasjes die je in Nederland in huis hebt, zijn het hier creditcards….Of dit beter is? Geen idee, het lijkt me vooral dat het een enorme valkuil is voor veel mensen….

Sommige dingen wennen denk ik nooit

Ondertussen zitten we alweer 8 maanden in Amerika. We zijn al behoorlijk gewend aan ons leventje hier en hebben het nog steeds erg naar ons zin. De bladeren zijn ondertussen van de bomen en de winter staat nu echt voor de deur. Overal zie ik paaltjes opduiken die de rand van de weg aan moeten geven voor als er een dik pak sneeuw gaat vallen. Het schijnt hier heel gebruikelijk te zijn dat je ’s ochtends wakker wordt en er ineens een 40cm dikke laag sneeuw ligt! We kunnen niet wachten. De sleetjes liggen al klaar!

Ondanks dat we hier nu al een tijdje zitten zijn er nog steeds dingen die ons hier opvallen. De eetgewoontes is daar een goed voorbeeld van.
De kinderen eten hier, net zoals in Nederland, op school hun lunch. Ik geef de jongens, heel Nederlands, elke dag broodjes met wat drinken mee. Bij Jevi en ook bij Luka op de opvang kun je ook een lunch op school kopen. Het aanbod is alleen niet helemaal wat je voor kinderen onder de 10 jaar zou hopen. Bij Luka wordt de lunch verzorgd door de plaatselijke pizzeria. Op de school van Jevi is een kantine, maar daar worden ze denk ik gesponsord door een frituur leverancier….

Naast de lunch hebben ze in de ochtend nog een korte pauze. Tijdens deze pauze eten de kinderen een snack. Ja inderdaad, snack! Ik blijf stug elke dag fruit meegeven, maar ik krijg sinds kort commentaar van de jongens…. Alle andere kinderen krijgen snoep, cake, koekjes of chips mee van huis….

Deze snackgewoonte wordt overigens met de paplepel ingegoten:
chips

 

 

 

 

 

 

Tijdens kinderfeestjes wordt er standaard pizza gegeten. Het maakt niet uit hoe laat het feestje gehouden wordt. Pizza is er altijd! Overigens gevolgd door de taart, wat hier dan als een toetje gezien wordt. En niet te vergeten de “party bag” uiteraard tot de rand toe gevuld met….snoep.

Ik kan na Halloween überhaupt geen snoep meer zien. De bak die we daar aan overgehouden hebben heb ik “per ongeluk” vorige week in de prullenbak laten vallen.

Dat kinderen hier blijkbaar een enorme drang naar snoep hebben is ook niet zo raar. Ik weet nog niet of ik haar naam mag noemen in mijn blog, dus ik noem haar maar even onze lieve Nederlandse dorpsgenoot. Zij is zwanger van hun tweede kindje en was laatst aan het kijken naar het aanbod van flesvoeding hier in Amerika. Toen ze verschillende ingrediëntenlijsten van de babyvoeding uit de US naast die van de lijst uit Nederland had gelegd kwam ze tot de schokkende ontdekking dat er hier overal zoetstoffen in verwerkt zitten.

Waar ik me toch ook nog steeds over verbaas zijn die grote Starbucks bekers die overal opduiken. Serieus, hoe krijg je zo’n grote hoeveelheid naar binnen.
Milan zit sinds kort op zwemles. Elke maandagochtend een half uurtje. In Nederland klaagt iedereen over de prijzen voor zwemles, hier is het nog erger. Ik snap dan ook niet dat werkelijk de helft van het groepje er nog niet is wanneer de les om 10 uur start. De laatste moeder wandelt om 10:10 uur het zwembad binnen met haar kind EN een grote beker Starbucks in de andere hand…. Iets met prioriteiten stellen??

Oh en als laatste nog: Mac and Cheese. Wanneer dit je nationale trots is, is er toch echt iets mis met je eetgewoonte. De kaas die ervoor gebruikt wordt, mag je nog geen eens kaas noemen. Het ergste is dat dit gerecht ook nog eens overal opduikt. Zelfs in redelijke goede restaurants staat het nog op de menukaart en er gaat geen reclameblok voorbij op tv (ok, die zijn er ook wel heel veel) of je wordt ermee geconfronteerd. En nee, het ziet er echt niet uit! Er bestaat zelfs een Mac and Cheese day hier in de US. Die sla ik even over.

Het eerste schooljaar zit er al op

De zomervakantie is hier officieel begonnen. Jevi en Milan hebben het gelukkig beide super leuk gehad op school. Nu mogen ze gaan genieten van een hele lange zomervakantie en 6 september begint Jevi in Grade 2 en Milan in de 4’s.

Een aantal verschillen met school in Nederland heb ik al eerder genoemd, maar wat hier ook heel anders is, is dat je hier geen schoolplein hebt waar alle ouders aan het einde van de dag de kinderen ophalen. Er is dus ook zelden contact met de juf of meester. Alle kinderen krijgen elke dag een “huismap” mee. Hierin zitten de werkjes die ze gedaan hebben, het huiswerk, boekjes die gelezen moeten worden en dat is ook de manier om met de juf te communiceren kwamen we achter. Zo zat er een tijdje geleden dus ineens een briefje in van de juf.
IMG_0750

Er is hierdoor ook geen contact met andere ouders. Speelafspraakjes kunnen niet op het schoolplein gemaakt worden. Dit wordt allemaal via sms of email gedaan. Vervolgens moet de school natuurlijk wel weten dat je kind niet met z’n eigen bus mee naar huis gaat. Dit mag je dan aangeven in een online systeem.
Maia is een vriendinnetje van Jevi en zij kwam vorige week bij ons spelen. Haar moeder moet dan in het systeem aangeven dat Maia met Jevi mee naar huis gaat. Ik krijg dan vervolgens een mailtje om die aanvraag goed te keuren. Geen lastminute speelafspraakjes meer dus, maar alles moet vooruit gepland worden.

 

Afgelopen week had ik voor Jevi een pastasalade gemaakt voor de lunch op school. Jevi vindt het brood hier ook niet zo lekker. Het aanbod in de schoolkantine is volgens ons niet geschikt voor dagelijkse lunch, dus op deze manier brengen we er zelf wat variatie in. Er zat een klasgenootje naast Jevi tijdens de lunch en hij vond de pastasalade erg lekker ruiken. Ik vroeg aan Jevi of hij dan ook wat aan hem had gegeven. Neeeeee zei Jevi, dan krijg ik echt straf hoor. Je mag echt niet je eten met iemand anders delen.
Ze zijn hier doodsbenauwd dat diegene dan net een allergie ergens voor heeft en dat de ouders gaan klagen. De hele school hanteert bijvoorbeeld ook een “notenvrij” beleid.

2 maanden in de USA

We zitten ondertussen alweer 2 maanden in de USA. Ook hier vliegt de tijd voorbij.
Jevi en Milan hebben al bijna zomervakantie. Voor ons wel erg jammer dat de vakantie hier nu al begint. Bij beide jongens gaat het Engels de laatste week echt met sprongen vooruit. Milan praat al geen Nederlands meer in de klas en kan meestal wel duidelijk maken wat hij bedoelt. Ook snapt hij steeds vaker wat er tegen hem gezegd wordt.
Jevi verstaat ondertussen al bijna alles en praat zelf ook al met hele mooie zinnen. Hij begint zelfs al met het verbeteren van onze uitspraak!

De zomervakantie is hier ook nog eens enorm lang, 12 weken!
We hebben gelukkig al aardig wat dingen kunnen plannen, waardoor ze toch nog veel Engels zullen horen en moeten spreken. Ze gaan beide naar een tenniskamp en ook nog een week naar een zomerkamp. De kampen hier zijn overdag van 9 tot 15 uur en er worden allerlei leuke dingen georganiseerd. Ideale manier om hun Engels bij te houden. Daarnaast worden er door de bibliotheek veel dingen georganiseerd. Van voorleesuurtje tot knutselclubje tot minecraftclubje tot een demonstratie van een 3d printer. Aanbod genoeg dus.
In Wilton is een heel mooi parkje met een strandje en een speeltuin waar heel veel klasgenootjes ook vaak te vinden zullen zijn. Ook dat is dus een mooie gelegenheid om het Engels goed bij te houden.

Afgelopen week is Luka voor het eerst naar de kinderopvang gegaan. Luka is enorm eenkennig, dus voor hem ook wel goed om eens in een andere omgeving te zijn en met andere kinderen te spelen. Op die manier komt hij ook al in aanraking met het Engels en zal hij het hopelijk straks ook snel gaan leren.

Bij Jevi en Milan heb ik altijd een makkie gehad. Toen zij voor het eerst naar school gingen zeiden ze beide na een minuut al; “ja mama, je kunt nu wel gaan….”
Heel erg relaxed natuurlijk, maar ik dacht wel altijd; kunnen jullie niet één traantje laten als je moeder weggaat. Nou dat krijg ik nu met Luka dubbel en dwars terug. Hij is zo eenkennig dat er maar heel weinig mensen zijn die bij hem in de buurt mogen komen, laat staan optillen. Ik had dan ook verwacht dat het één groot drama zou worden om hem daar te laten wennen. Maar gelukkig blijkt het tegendeel waar.
Zodra ik wegging huilde hij wel heel hard (eindelijk iemand die huilt, is het weer niet goed), maar de leidsters kunnen hem snel troosten. Tijdens de tweede dag heeft hij zelfs al heel goed gegeten en kunnen slapen. Top! Dat geeft mij ook wat vrijheid. Nu nog bedenken wat ik daarmee kan gaan doen….

We zijn enorm blij dat de jongens het hier allemaal zo naar hun zin hebben. Elke keer komen ze blij uit school en ze genieten van alle leuke dingen die we hier kunnen ondernemen. Een genot om ze zo te zien