Amerika en regels

Amerikanen lijken dol op regels. Ik ben het er helaas niet altijd mee eens….

Advertenties

Ik kan tot nu toe maar één conclusie trekken; Amerikanen zijn dol op regels.

We liepen hier al tegen aan toen we net in Amerika waren aangekomen. Het inschrijven bij een school gaat wat minder makkelijk dan in Nederland. We hebben bijna een compleet dossier aan moeten maken voordat we Jevi in konden schrijven bij de basisschool. Je moet allereerst kunnen bewijzen dat je wel echt in deze plaats woont. Dit doe je door middel van je koop/huur contract en daarnaast nog een recente factuur van je energieleverancier. Beetje een uitdaging wanneer je nog niet in je huis getrokken bent, maar gelukkig is de energieleverancier deze regel gewend en stuurt je dan een brief met daarin de bevestiging dat je klant bij hun bent.
Daarnaast moet je bewijzen dat het wel echt de persoon is die je in gaat schrijven. Een kopie van je paspoort en het geboortecertificaat.
Vragenlijsten zijn ze hier ook dol op, dus uiteraard zit die er ook bij. Hoeveel broertjes/zusjes heb je, welke scholen heb je gezeten, wat voor afkomst heb je, enz.
Vragenlijst nummer twee gaat over de visie van de ouders op het kind. Kan hij al z’n veters strikken, is hij emotioneel stabiel, kan hij goed met andere kinderen spelen, wat zijn de sterke punten van het kind, wat wil ik dat mijn kind op school gaat leren (vooral bij de laatste vraag moet ik toch echt wel een paar keer tegen mezelf zeggen dat ik het maar beter serieus in kan vullen, maar alles in mij schreeuwt om een dom antwoord….)
Toestemmingsformulieren, nog zo’n favoriet hier. Daarop geef je toestemming aan de vorige school om informatie over je kind vrij te geven.
Als laatste nog het gezondheidsformulier. Dit moet ondertekend zijn door de huisarts, nadat je kind door een gezondheidscheck is gekomen en hierop staan ook alle inentingen die je kind heeft gehad. Wanneer je kind niet alle inentingen heeft gekregen wordt de inschrijving niet geaccepteerd. Dit blijf ik toch wel een hele rare regel vinden. Mogen ouders hier niet zelf bepalen welke inentingen ze wel of niet aan hun kind willen geven? Zelfs de inenting voor waterpokken is hier verplicht.

De griepprik is ook een verplichting voor kinderen onder de 6 jaar. Wanneer ze deze inenting niet jaarlijks krijgen mogen ze niet naar de kinderopvang of peuterspeelzaal.
Ik was het er absoluut niet mee eens dat Luka en Milan een griepprik moeten krijgen. Waarom zou je gezonde kinderen een griepprik geven en na een rondje google was ik er helemaal zeker van. Gelukkig was er een manier om er onder uit te komen, op religieuze gronden. Ik was ineens heel gelovig….

Komend schooljaar gaat Milan ook naar dezelfde basisschool. Dan zou je denken dat het bij een jonger broertje of zusje wel iets makkelijker gaat, maar helaas. We mochten dezelfde papierhandel weer meenemen voordat we Milan in konden schrijven bij de school.

Afgelopen week kwam ik erachter dat er in meerdere staten, waaronder Connecticut waar wij wonen, een wet is die voorschrijft dat je je kinderen niet alleen mag laten. Dit geldt bijvoorbeeld ook wanneer je je kinderen even alleen in de auto laat om bij het tankstation te gaan betalen. Weer die bemoeienis en het idee dat ouders niet zelf in kunnen schatten wat wel of niet goed is voor hun kind. Ik zou toch graag zelf de afweging willen maken of het verstandiger is om m’n kinderen heel even alleen in de auto te laten of dat ik drie kinderen meesleep over het terrein van het tankstation.

Als ik het goed begrepen heb geldt dit ook voor het alleen spelen in de tuin of op (een doodlopende) straat. Ik denk dat ze hier een hartverzakking krijgen als ze horen dat kinderen in Nederland zoveel op straat spelen en op de fiets naar vriendjes gaan.

In het zwembad zijn ze ook dol op regels. Naast de ingang van het zwembad hangt het volgende bord met regels:
IMG_4260

Die zwemlessen hier zijn al lekker duur, maar wanneer hij na het drinken van het overgeconcentreerde chloor water dan ook nog een keer gaat overgeven dan wordt het wel echt een duur grapje….

Helaas geen foto van, maar in het zwembad hangt een bord met: no breath holding. Ik zie een uitdaging bij het onderwater zwemmen.

Wat ik dan wel weer heel apart vind. Overal vind je hier dispenser met desinfectie zeep, maar in het zwembad mag je gewoon op normale schoenen en zelfs met kinderwagen naar binnen. Daar zou ik dan weer een regel voor bedenken.

Bij Jevi op school zijn de kinderen al een hele tijd bezig met een groentetuin. De groenten zijn bijna klaar en aan het einde van de week gaat de klas er salade van maken. Vanmorgen kreeg ik hierover een mail binnen van de school. In de regels van de school staat dat de school geen eten aan de kinderen mag geven en dat de salade voor de juf gemaakt zal worden. De kinderen moeten zelf allemaal een salade/groenten van thuis meenemen, zodat ze toch iets kunnen eten.
Ik ben heel benieuwd hoe Jevi hier op reageert, maar mijn mond viel open van verbazing. Je laat dus die kinderen weken intensief bezig zijn met het kweken van groenten om vervolgens te zeggen; je mag het niet opeten. Ik kan niet wachten op de uitleg van Jevi….

Ook hier vind ik het weer apart dat de schoolkantine de kinderen dan wel eten mag geven. En dan vooral wat voor eten. Daar zou ik dan weer een regel voor bedenken….
Breakfast for Lunch wordt overigens geserveerd met patat….IMG_3705

Maar gelukkig is het ook in de wet vastgelegd dat iedereen boven de 18 een wapen in huis mag hebben. Sterker nog je kunt het gewoon bij de supermarkt om de hoek kopen. Heel geruststellend die regel….

Ben ik toch te Nederlands?

Het mooie van een expat avontuur vind ik dat je echt in aanraking komt met een andere cultuur. In India was dit verschil natuurlijk enorm groot. En alhoewel we het daar soms echt wel zwaar hebben gehad, India heeft ons hart veroverd. Een enorm verschil met Nederland, maar echt een interessante land.

Van Amerika zou je wellicht denken dat het verschil niet zo groot is, maar toch heb ik al heel wat verschillen ontdekt. Doordat de verschillen minder groot zijn hier merk ik dat ik heel veel ga vergelijken met Nederland. Ik probeer er ook vaak achter te komen wat de reden is van het verschil.

Laat ik als voorbeeld “huiswerk” nemen. Het is de laatste tijd in Nederland vaak in het nieuws geweest: Nederlandse kinderen zijn de gelukkigste van de wereld. Eén van de redenen die genoemd werden is dat de kinderen in Nederland geen huiswerk hebben op de basisschool.
Hier hebben de kinderen vanaf groep 3 elke dag huiswerk. Elke dag komen er 2 boekjes mee naar huis die gelezen moeten worden en daarnaast altijd nog een andere taak. Dit varieert van rekensommen maken in een online programma tot een oefening maken op een A-4 wat de juf heeft meegegeven. De juf kan exact zien wat je online gedaan hebt en de A-4 tjes moeten de volgende dag weer ingeleverd worden. Wanneer je het per ongeluk vergeet mee te nemen krijgen de ouders gelijk een briefje mee dat het niet is ingeleverd.

Ik probeer al een jaar lang de voordelen van de methode hier te ontdekken, maar het is me nog niet gelukt. Waarom zou je een kind wat van 8:15 tot 16:00 uur van huis is nog huiswerk mee geven? Na zo’n lange schooldag neemt een kind volgens mij niet veel meer op en is het niet veel belangrijker om lekker te gaan spelen of sporten na schooltijd?
Is het dan om een kind de discipline bij te brengen?
Ik weet het antwoord echt niet.

Een ander groot verschil vind ik de zwemles.
De kinderen beginnen hier allemaal al op jonge leeftijd. Wellicht omdat zoveel huizen hier een zwembad in de tuin hebben. (Wat overigens altijd afgeschermd moet zijn met een hek, it’s the law!) Dus dan is het wel erg handig dat kinderen al snel kunnen zwemmen.

De lesmethode is alleen wel heel anders. In Nederland beginnen de kinderen met de schoolslag. Hier wordt helemaal geen schoolslag aangeleerd. Het doel lijkt hier om de kinderen zo snel mogelijk te leren drijven. Ze proberen de kinderen een borstcrawl te leren, maar wanneer je als een hondje naar de overkant zwemt is het ook prima. Het resultaat is dat Milan al na 12 lessen zonder bandjes kon zwemmen, maar wat mij betreft ziet het er niet uit.  Ik wil niet weten hoeveel liter water hij binnen krijgt tijdens een les, doordat hij de helft van de tijd onder water lijkt te zwemmen. Maar uiteraard zeg ik dat ik super trots op hem ben.
Ik denk dat een Nederlandse zwemjuf/meester spontaan begint te huilen als ze het zien.

Bij de tennisles zie ik dit ook wel deels terug. Het lijkt vooral belangrijk om de bal over het net te slaan. Dat het er niet uit ziet hoor je niemand over. In Nederland wordt veel meer op de techniek gelet en is het helemaal niet erg wanneer je die bal niet over het net krijgt, dat komt daarna vanzelf wel.
Ook hier weet ik nog niet wat nou beter is. Geen idee of ik ooit achter het antwoord ga komen, maar interessant is het zeker!

Nog een aantal verschillen met Nederland waar ik het voordeel (nog) niet van zie:

  • Voor plastic tassen hoef je hier niet te betalen. Je boodschappen worden voor je ingepakt (dat is dan wel weer een voordeel) in plastic tassen. Wat resulteert in enorme hoeveelheden plastic afval. Ik neem bijna altijd m’n Nederlandse shoppertassen mee en ik zie het wel eens vaker gebeuren, maar ik denk dat 90% alles in plastic zakjes laat stoppen.
  • Alle electra kabels hangen hier boven de grond. Bij elke boom die hier omwaait zit een hele buurt vervolgens zonder stroom. Ik probeer echt het voordeel te zien, maar kan het nog niet bedenken….
  • Het afval wordt hier niet door vuilniswagens van de gemeente opgehaald, maar dit gebeurt door allemaal verschillende bedrijven. Elk huishouden moet zelf op zoek gaan naar een bedrijf. In Wilton (18000 inwoners) zijn er minimaal 6 van deze bedrijven. Commercieel: ja maar ik zie geen voordeel voor de inwoners en of dit nou efficiënter is….
  • We betalen hier nog steeds heel veel met cheques. Ik moest bijna lachen toen de bank ons bij het openen van een bankrekening een doosje met cheques mee naar huis gaf. Maar tot m’n grote schrik hebben we het al heel vaak moeten gebruiken. Even geld overboeken naar iemand anders kan ook niet zomaar. Dit lukt alleen zonder kosten wanneer je bij dezelfde bank zit….
    Een factuur kun je soms online betalen, maar meestal moet je een cheque per post opsturen. Of je moet bellen en je creditcard nummer doorgeven.
  • Creditcards ook zoiets, die lijken ze hier te sparen. Wanneer je niet minimaal 5 verschillende creditcards in je portemonnee hebt hoor je er niet bij. Bijna elke winkel heeft ook z’n eigen creditcard. Daarmee krijg je dan extra korting als je daarmee betaalt. In plaats van die tientallen klantenpasjes die je in Nederland in huis hebt, zijn het hier creditcards….Of dit beter is? Geen idee, het lijkt me vooral dat het een enorme valkuil is voor veel mensen….

Sommige dingen wennen denk ik nooit

Ondertussen zitten we alweer 8 maanden in Amerika. We zijn al behoorlijk gewend aan ons leventje hier en hebben het nog steeds erg naar ons zin. De bladeren zijn ondertussen van de bomen en de winter staat nu echt voor de deur. Overal zie ik paaltjes opduiken die de rand van de weg aan moeten geven voor als er een dik pak sneeuw gaat vallen. Het schijnt hier heel gebruikelijk te zijn dat je ’s ochtends wakker wordt en er ineens een 40cm dikke laag sneeuw ligt! We kunnen niet wachten. De sleetjes liggen al klaar!

Ondanks dat we hier nu al een tijdje zitten zijn er nog steeds dingen die ons hier opvallen. De eetgewoontes is daar een goed voorbeeld van.
De kinderen eten hier, net zoals in Nederland, op school hun lunch. Ik geef de jongens, heel Nederlands, elke dag broodjes met wat drinken mee. Bij Jevi en ook bij Luka op de opvang kun je ook een lunch op school kopen. Het aanbod is alleen niet helemaal wat je voor kinderen onder de 10 jaar zou hopen. Bij Luka wordt de lunch verzorgd door de plaatselijke pizzeria. Op de school van Jevi is een kantine, maar daar worden ze denk ik gesponsord door een frituur leverancier….

Naast de lunch hebben ze in de ochtend nog een korte pauze. Tijdens deze pauze eten de kinderen een snack. Ja inderdaad, snack! Ik blijf stug elke dag fruit meegeven, maar ik krijg sinds kort commentaar van de jongens…. Alle andere kinderen krijgen snoep, cake, koekjes of chips mee van huis….

Deze snackgewoonte wordt overigens met de paplepel ingegoten:
chips

 

 

 

 

 

 

Tijdens kinderfeestjes wordt er standaard pizza gegeten. Het maakt niet uit hoe laat het feestje gehouden wordt. Pizza is er altijd! Overigens gevolgd door de taart, wat hier dan als een toetje gezien wordt. En niet te vergeten de “party bag” uiteraard tot de rand toe gevuld met….snoep.

Ik kan na Halloween überhaupt geen snoep meer zien. De bak die we daar aan overgehouden hebben heb ik “per ongeluk” vorige week in de prullenbak laten vallen.

Dat kinderen hier blijkbaar een enorme drang naar snoep hebben is ook niet zo raar. Ik weet nog niet of ik haar naam mag noemen in mijn blog, dus ik noem haar maar even onze lieve Nederlandse dorpsgenoot. Zij is zwanger van hun tweede kindje en was laatst aan het kijken naar het aanbod van flesvoeding hier in Amerika. Toen ze verschillende ingrediëntenlijsten van de babyvoeding uit de US naast die van de lijst uit Nederland had gelegd kwam ze tot de schokkende ontdekking dat er hier overal zoetstoffen in verwerkt zitten.

Waar ik me toch ook nog steeds over verbaas zijn die grote Starbucks bekers die overal opduiken. Serieus, hoe krijg je zo’n grote hoeveelheid naar binnen.
Milan zit sinds kort op zwemles. Elke maandagochtend een half uurtje. In Nederland klaagt iedereen over de prijzen voor zwemles, hier is het nog erger. Ik snap dan ook niet dat werkelijk de helft van het groepje er nog niet is wanneer de les om 10 uur start. De laatste moeder wandelt om 10:10 uur het zwembad binnen met haar kind EN een grote beker Starbucks in de andere hand…. Iets met prioriteiten stellen??

Oh en als laatste nog: Mac and Cheese. Wanneer dit je nationale trots is, is er toch echt iets mis met je eetgewoonte. De kaas die ervoor gebruikt wordt, mag je nog geen eens kaas noemen. Het ergste is dat dit gerecht ook nog eens overal opduikt. Zelfs in redelijke goede restaurants staat het nog op de menukaart en er gaat geen reclameblok voorbij op tv (ok, die zijn er ook wel heel veel) of je wordt ermee geconfronteerd. En nee, het ziet er echt niet uit! Er bestaat zelfs een Mac and Cheese day hier in de US. Die sla ik even over.

Het eerste schooljaar zit er al op

De zomervakantie is hier officieel begonnen. Jevi en Milan hebben het gelukkig beide super leuk gehad op school. Nu mogen ze gaan genieten van een hele lange zomervakantie en 6 september begint Jevi in Grade 2 en Milan in de 4’s.

Een aantal verschillen met school in Nederland heb ik al eerder genoemd, maar wat hier ook heel anders is, is dat je hier geen schoolplein hebt waar alle ouders aan het einde van de dag de kinderen ophalen. Er is dus ook zelden contact met de juf of meester. Alle kinderen krijgen elke dag een “huismap” mee. Hierin zitten de werkjes die ze gedaan hebben, het huiswerk, boekjes die gelezen moeten worden en dat is ook de manier om met de juf te communiceren kwamen we achter. Zo zat er een tijdje geleden dus ineens een briefje in van de juf.
IMG_0750

Er is hierdoor ook geen contact met andere ouders. Speelafspraakjes kunnen niet op het schoolplein gemaakt worden. Dit wordt allemaal via sms of email gedaan. Vervolgens moet de school natuurlijk wel weten dat je kind niet met z’n eigen bus mee naar huis gaat. Dit mag je dan aangeven in een online systeem.
Maia is een vriendinnetje van Jevi en zij kwam vorige week bij ons spelen. Haar moeder moet dan in het systeem aangeven dat Maia met Jevi mee naar huis gaat. Ik krijg dan vervolgens een mailtje om die aanvraag goed te keuren. Geen lastminute speelafspraakjes meer dus, maar alles moet vooruit gepland worden.

 

Afgelopen week had ik voor Jevi een pastasalade gemaakt voor de lunch op school. Jevi vindt het brood hier ook niet zo lekker. Het aanbod in de schoolkantine is volgens ons niet geschikt voor dagelijkse lunch, dus op deze manier brengen we er zelf wat variatie in. Er zat een klasgenootje naast Jevi tijdens de lunch en hij vond de pastasalade erg lekker ruiken. Ik vroeg aan Jevi of hij dan ook wat aan hem had gegeven. Neeeeee zei Jevi, dan krijg ik echt straf hoor. Je mag echt niet je eten met iemand anders delen.
Ze zijn hier doodsbenauwd dat diegene dan net een allergie ergens voor heeft en dat de ouders gaan klagen. De hele school hanteert bijvoorbeeld ook een “notenvrij” beleid.

2 maanden in de USA

We zitten ondertussen alweer 2 maanden in de USA. Ook hier vliegt de tijd voorbij.
Jevi en Milan hebben al bijna zomervakantie. Voor ons wel erg jammer dat de vakantie hier nu al begint. Bij beide jongens gaat het Engels de laatste week echt met sprongen vooruit. Milan praat al geen Nederlands meer in de klas en kan meestal wel duidelijk maken wat hij bedoelt. Ook snapt hij steeds vaker wat er tegen hem gezegd wordt.
Jevi verstaat ondertussen al bijna alles en praat zelf ook al met hele mooie zinnen. Hij begint zelfs al met het verbeteren van onze uitspraak!

De zomervakantie is hier ook nog eens enorm lang, 12 weken!
We hebben gelukkig al aardig wat dingen kunnen plannen, waardoor ze toch nog veel Engels zullen horen en moeten spreken. Ze gaan beide naar een tenniskamp en ook nog een week naar een zomerkamp. De kampen hier zijn overdag van 9 tot 15 uur en er worden allerlei leuke dingen georganiseerd. Ideale manier om hun Engels bij te houden. Daarnaast worden er door de bibliotheek veel dingen georganiseerd. Van voorleesuurtje tot knutselclubje tot minecraftclubje tot een demonstratie van een 3d printer. Aanbod genoeg dus.
In Wilton is een heel mooi parkje met een strandje en een speeltuin waar heel veel klasgenootjes ook vaak te vinden zullen zijn. Ook dat is dus een mooie gelegenheid om het Engels goed bij te houden.

Afgelopen week is Luka voor het eerst naar de kinderopvang gegaan. Luka is enorm eenkennig, dus voor hem ook wel goed om eens in een andere omgeving te zijn en met andere kinderen te spelen. Op die manier komt hij ook al in aanraking met het Engels en zal hij het hopelijk straks ook snel gaan leren.

Bij Jevi en Milan heb ik altijd een makkie gehad. Toen zij voor het eerst naar school gingen zeiden ze beide na een minuut al; “ja mama, je kunt nu wel gaan….”
Heel erg relaxed natuurlijk, maar ik dacht wel altijd; kunnen jullie niet één traantje laten als je moeder weggaat. Nou dat krijg ik nu met Luka dubbel en dwars terug. Hij is zo eenkennig dat er maar heel weinig mensen zijn die bij hem in de buurt mogen komen, laat staan optillen. Ik had dan ook verwacht dat het één groot drama zou worden om hem daar te laten wennen. Maar gelukkig blijkt het tegendeel waar.
Zodra ik wegging huilde hij wel heel hard (eindelijk iemand die huilt, is het weer niet goed), maar de leidsters kunnen hem snel troosten. Tijdens de tweede dag heeft hij zelfs al heel goed gegeten en kunnen slapen. Top! Dat geeft mij ook wat vrijheid. Nu nog bedenken wat ik daarmee kan gaan doen….

We zijn enorm blij dat de jongens het hier allemaal zo naar hun zin hebben. Elke keer komen ze blij uit school en ze genieten van alle leuke dingen die we hier kunnen ondernemen. Een genot om ze zo te zien

 

Opmerkelijk

Wanneer je net in een nieuwe omgeving bent zijn er veel dingen die opmerkelijk zijn, omdat ze anders zijn dan je gewend bent. Zolang je er maar vaak genoeg mee geconfronteerd wordt, zullen ze steeds minder op gaan vallen.

Ik schrijf ze dan ook maar snel op, voordat het mij ook al niet meer op gaat vallen.

Zoals ik al eerder heb geschreven wordt hier bijna alles met de auto gedaan. Voor de kortste ritjes wordt de auto gepakt en ook voor een bezoekje aan de pinautomaat hoef je niet eens je auto uit te stappen….
MACU, WVC-ATM-800x600

De presidentsverkiezingen zijn hier uiteraard een hot item. Afgelopen week konden de mensen bij ons in de staat stemmen. De echte die-hard Amerikaan laat dit dan ook graag merken door vlaggen met VOTE erop te plaatsen in hun tuin.
img_0749

Dat Amerikanen erg patriottisch zijn is wel algemeen bekend. Toch hebben we met verbazing geluisterd naar het verhaal waar Jevi vorige week mee thuis kwam. Elke ochtend voordat de les begint moeten alle kinderen naast hun tafeltje gaan staan met hun hand op het hart en wordt het volkslied uit volle borst meegezongen. Blijkbaar was Jevi er na drie weken al aan gewend, want hij maakte er helemaal geen punt van. Hij kan zelfs al een heel groot deel meezingen….
Om dan vervolgens van Jevi te horen dat de kinderen in z’n klas allemaal nog niet kunnen klokkijken. Toch net iets andere prioriteiten.

Twee weken geleden had Milan opeens een erg rood oog. We dachten dat het door het zand kwam na ons bezoekje aan het strand. Maar 2 dagen later was het bij Luka ook raak. Weer een dag later waren mijn ogen ook ontstoken.
In Amerika heb je niet een huisarts waar alle gezinsleden terecht kunnen. Voor de kinderen zijn er speciale kinderartsen en volwassenen gaan naar een soort algemene arts. Voor de kinderen hebben we dit al geregeld voordat we hier kwamen, maar voor onszelf nog niet. Gelukkig vond ik snel een arts waar ik terecht kon. Ook hier mocht ik eerst een complete papierwinkel invullen voordat ik ingeschreven kon worden en werd er een soort algemeen onderzoek gedaan. De arts schreef een recept voor een paar oogdruppels, die ik bij de apotheek in de supermarkt vervolgens op kon halen (ideaal). Voordat ik vertrok mocht ik nog wel even deze registratie afrekenen….303 dollar!
Bij de apotheek gaf de medewerker aan dat ze eerst even ging checken met mijn verzekering of de kosten van de oogdruppels vergoed zouden worden, dit was het geval en ik kreeg de oogdruppels mee. Om vervolgens op het etiket te lezen dat zo’n ieniemienie potje 187 dollar kost!
Dat is bijna 500 dollar in een uurtje tijd.
In Nederland had dit grapje mij € 28 (consult) + € 12 (exact dezelfde oogdruppels) gekost.
En maar klagen over de zorg in Nederland….

Alle huizen hebben een brievenbus langs de weg. Aan de zijkant zit een soort rode vlag. Het heeft even geduurd voordat we doorhadden waar deze vlag voor is. Wanneer je de vlag omhoog zet, weet de postbode dat je uitgaande post hebt en zal deze voor je meenemen naar het postkantoor. In Nederland lopen we naar de brievenbus, maar dat is hier natuurlijk geen optie….
mailboxflag

 

School in de USA

Jevi en Milan zijn nu twee volledige weken naar school geweest en we hadden niet kunnen dromen dat het al zo goed zou gaan. Verbazingwekkend hoe flexibel kinderen zijn.
Ik moet er zelf niet aan denken dat ik elke dag ergens naar toe zou moeten gaan waar ik niemand ken en nog lang niet alles kan verstaan, laat staan zelf dingen kan vertellen.

Bizar hoe goed de jongens hier opgevangen worden, zowel door de leraren als door de klasgenootjes. De juf van Jevi belt elke week om te bespreken hoe het gaat. Zij was ook verbaasd hoe goed het gaat. Ze zei letterlijk: ik zou er om 10 uur al helemaal klaar mee zijn als ik in zijn schoenen zou staan. Hij moet zo z’n best doen om te begrijpen wat hij moet doen, maar blijft gewoon de hele dag goed opletten en doet overal aan mee.

De juf van Milan spreek ik elke keer als ik Milan ophaal. Milan voelt zich ook al helemaal op z’n gemak op school. Hij blijft alleen stug Nederlands praten. De juf vond het zielig, omdat ze hem niet begrijpt. Ze heeft nu een app op haar telefoon geïnstalleerd waardoor Milan Nederlands kan praten en de telefoon zijn verhaal vertaalt naar het Engels. Wanneer ze hem echt niet begrijpen kunnen ze dat gebruiken.

De klasgenootjes vinden het allemaal reuze interessant dat er midden in het schooljaar een nieuw kindje bij hun in de klas is gekomen en dan ook nog iemand helemaal uit Nederland. Ze staan blijkbaar in de rij om de jongens te helpen.
Jevi zit naast een meisje, Maya, die hem ook bij alles helpt. Afgelopen week viel Jevi z’n losse tand eruit en in plaats van dat hij dan even naar de wc kan gaan voor een bekertje water, word je hier gelijk naar de schoolnurse gestuurd. Een speciale kamer waar alle kinderen naar toe komen die zich niet lekker voelen of bijvoorbeeld zijn gevallen. Maya ging uiteraard met Jevi mee. Jevi kon daar z’n mond even spoelen en kreeg een mooi bakje waar hij z’n tand in kon doen.

Jevi wou deze week toch graag weer een keer op school lunchen. Hij had elke dag goed opgelet hoe de andere kinderen hun lunch daar bestellen en wist nu wel hoe het moest. Voor de zekerheid had ik de juf een mail gestuurd en zij zou James (een jongen uit zijn klas) aanwijzen om Jevi daarbij te helpen. Jevi vertelde ’s avonds dat James nergens te bekennen was, maar gelukkig was Maya er weer. Bij binnenkomst in de kantine hangt een groot bord met postvakjes van alle leraren. Hierin zitten de prepaid lunch kaarten van de leerlingen. Wanneer je je lunch hebt uitgezocht leg je de kaart in het juiste bakje (lunch+drinken, of alleen drinken) De kaart van Jevi was alleen nergens te vinden. Maar daar wist Maya wel een oplossing voor: gewoon doorlopen, dan komt het wel goed. En inderdaad Jevi pakte z’n lunch en liep door naar de eettafels.
Jevi zou dan de volgende keer wel 2 keer betalen had hij zelf bedacht.
Gisteren wou hij weer op school lunchen en weer was zijn kaart er niet. Dat doorlopen vond hij niet zo’n fijn idee en dus heeft hij Maya aan de kantinejuffrouw uit laten leggen dat Jevi net nieuw is en dat zijn ouders wel geld op zijn kaart hebben gezet. De mevrouw zei dat het goed was en dat ze het wel zou regelen….

Jevi gaat nu iedere dag met de schoolbus naar school en vindt het geweldig. Je kunt hier niet met de fiets naar school, dus dit is ook wel de perfecte oplossing. Wanneer alle ouders de kinderen met de auto naar school moeten brengen zou het één grote chaos worden. De binnenkomst van de bussen is wel geweldig om te zien. Ik denk dat er zo’n 40 bussen naar de school rijden. Bij de school staan begeleiders die afvinken welke busnummers er zijn. Zij krijgen een lijst van de buschauffeur welke kinderen er in de bus zitten. De kinderen lopen vervolgens zelf naar hun lokaal. Ook dit was toch wel lastig zei Jevi. De eerste keer had hij heel wat rondjes door de school gelopen voordat hij zijn lokaal had gevonden….
Wanneer je wel je kind zelf naar school wilt brengen is hier een speciale ingang voor met een eigen oprijlaan. Bij de ingang staat ook weer een begeleider die de naam van het kind op een lijst schrijft.
De eerste paar dagen heb ik Jevi zelf naar binnen gebracht. Dit moest dan via de hoofdingang en ik moest mij hier zelf dan ook inschrijven. Niemand komt zomaar de school binnen.

Doordat bijna alle kinderen met de schoolbus naar school en huis gaan heb je hier geen schoolplein waar alle speelafspraken gemaakt worden. Dit moet dus allemaal vooraf bedacht en geregeld worden. De ouder moet dan een briefje meegeven naar school, waarop staat met wie het kind gaat spelen en dat het oké is dat hij dus met een andere bus meegaat.

Een voordeel van zo’n grote school is dat er ook veel faciliteiten zijn en wat meer mogelijkheden. Zo is er een speciale leraar voor gym, muziek, Spaans en handenarbeid.
Jevi heeft ook een speciale leraar die alle kinderen begeleid waarvan Engels niet hun moedertaal is.

Het bijhouden van de Nederlandse taal is uiteraard ook erg belangrijk. Jevi volgt hiervoor een online lesprogramma. Zo’n 3 uur per week leest en schrijft hij Nederlands en ook de citotoetsen worden op deze manier nog steeds gemaakt.
IMG_0574

Milan gaat naar een hele kleine school waar geen schoolbus naar toe gaat. Ook hier komt er niemand op de fiets en hebben ze een oplossing bedacht voor alle auto’s die s’ochtends binnenkomen. Er is een lange oprit gemaakt waarvan 1 baan langs de ingang van de school komt, de andere baan gaat naar de parkeerplaats. Bij de ingang van de school staan 2 begeleiders. De begeleider opent de rechter achterportier en tilt Milan uit de auto. Vervolgens loopt de begeleider samen met Milan naar binnen en gaat weer terug om het volgende kindje op te halen.

Ook bij Milan in de klas vindt iedereen het wel interessant zo’n nieuw jongetje. Vooral Caley bekommert zich heel erg over Milan. Ze lopen hand in hand. Milan helpt haar met het aantrekken van haar schoenen. En als ze elkaar gedag zeggen aaien ze elkaar even. Erg schattig.
Milan vroeg gisteren aan Caley: want to play? Bij me? Toch begrijpen ze elkaar uiteindelijk.
Beide jongens pikken elke dag weer nieuwe woorden op. Erg leuk om te zien die ontwikkeling.

De zomervakantie start hier 15 juni al. 6 september begint dan pas het nieuwe schooljaar. Een hele lange vakantie dus…. Bijna alle kinderen gaan hier dan ook naar schoolkampen. Elke week is er weer een ander thema. Daar moeten we ons misschien maar even in gaan verdiepen.