Twee jaar in Amerika

1 maart 2016 is Bjorn begonnen met z’n nieuwe baan hier in Amerika. Alweer 2 jaar geleden. En dan sta je toch even stil bij wat er allemaal in de 2 jaar is gebeurd. Hoe de jongens zich ontwikkeld hebben. De vrienden die we hier gemaakt hebben. Hoe zowel ik als de jongens het helemaal naar onze zin hebben bij de nieuwe tennisclub. Toch is het moment nu daar dat we ook alweer toeleven naar de einddatum. 1 augustus 2018 loopt het contract van Bjorn voor zijn huidige functie af.

Dan komen er ineens heel veel vragen naar boven. Wat willen we hier nog gaan doen, wat gaan we vanaf 1 augustus doen. Is er een leuke functie voor Bjorn in Nederland? Of gaan we toch nog een keer op zoek naar een avontuur in het buitenland?
Uiteraard bedenk je ook wat er allemaal weer geregeld moet gaan worden. Het huurcontract opzeggen, wat moeten we regelen met de bank, wat moet er opgezegd worden, verhuisbedrijf inschakelen, wat moet er allemaal meeverhuizen, welke apparatuur moeten we gaan verkopen, nemen we de auto’s mee? Deze vragen houden ons op het moment aardig bezig. Kunnen mijn projectplanning skills weer ingezet worden.

Voor Bjorn is de zoektocht naar een nieuwe functie nu begonnen. Gelukkig is Philips erg groot en lijken er wel wat kansen voor Bjorn te liggen. De eerste opties zijn zelfs al genoemd. Dan is het als gezin bedenken of die plek bij ons past en voor Bjorn of het een geschikte functie is. Samen hebben we al veel gesproken over wat onze wensen zijn. Gelukkig zijn we allemaal erg flexibel en zien we overal wel voordelen van. De jongens willen heel graag weer terug naar Nederland, naar vrienden en familie, lekker brood en weer op hun fietsen rondcrossen. Maar ook zij zien het wel zitten om nog een keer naar het buitenland te gaan. Even afwachten nog, heel spannend!

De laatste vakantie vanuit Amerika is al wel helemaal gepland. We gaan zodra de zomervakantie begint een rondreis met een camper maken langs de westkust van Amerika: San Francisco, Los Angeles, Grand Canyon, Las Vegas, Yosemite park, enz. zullen we dan allemaal gaan bekijken. Heel bijzonder om ons avontuur hier op die manier af te sluiten. Nog maar 17 weken en dan is het al zo ver!

 

Advertenties

Engelse taal

Nu we bijna 2 jaar hier in Amerika wonen beheersen de jongens de Engelse taal al erg goed. Bij Jevi is zelfs niet meer te horen dat hij hier niet geboren is. Aan het begin van het schooljaar kon zijn leraar niet geloven dat wij hier op dat moment pas sinds 1,5 jaar woonden en dat hij daarvoor geen woord Engels sprak.

We leren wekelijks nieuwe uitdrukkingen van de jongens en de momenten waarop ze ons verbeteren lijken alleen maar vaker voor te komen….

Dat ondervond oma afgelopen week ook.
Milan had een boek meegenomen uit de bibliotheek van de school en wou graag dat oma dat voor zou lezen. Het boek was uiteraard in het Engels en oma deed haar uiterste best. Ze was stiekem zelfs best trots hoe goed het ging. Maar na een paar minuten vroeg Milan aan Jevi; “wil jij het boek voorlezen? Oma kan het niet zo goed”
Oma, een beetje teleurgesteld, vroeg aan Milan wat er dan niet goed was. Milan vertelde haar dat het niet “dis” is maar “this” Met daarbij heel overdreven de tong tussen de tanden om het goed voor te doen…. Oma keek een beetje sneu waarop Milan reageerde; “Maar oma, daar kun je niks aan doen, jij hebt het ook niet geleerd”

Ook Luka begint al behoorlijk goed Engels te praten en weet ook goed het onderscheid te maken met de Nederlandse taal. Vaak zegt hij dan bijvoorbeeld; “Miss Tanya (zijn juf) zegt Shark, maar mama zegt haai”
Je merkt wel dat hij de woorden die hij als eerste in het Engels heeft geleerd ook gebruikt wanneer hij Nederlands spreekt.

We zijn heel erg benieuwd hoe lang ze de taal nog vasthouden wanneer we weer terugkeren naar Nederland. Hopelijk gaat dat lukken. Al heb ik dan wel alvast medelijden met de leraar die Engelse les geeft op school….

Opladen in Nederland

Een aantal maanden geleden begon voor mij een moeilijke periode tijdens ons expat avontuur. Onrust, verveling, onvrede misschien zelfs wel heimwee. Ik weet nog niet hoe ik het zal noemen. Het is een opeenstapeling van gevoelens.
De online opleiding die erg tegenvalt, totaal geen uitdaging en het geeft me niet de kennis waarop ik had gehoopt.
Het starten als tennistrainer viel ook erg tegen. Er was totaal geen begeleiding vanuit de tennisschool. Ik kreeg een tennisbaan en een aantal kinderen toegewezen, maar geen support of visie vanuit de tennisschool.
Ook het tennissen voor de jongens valt tegen. Van te voren had ik verwacht dat we hier naar het sportwalhalla zouden gaan en de jongens super goed opgeleid zouden worden. Helaas tot nu toe verre van dat.
We wonen hier in een prachtig huis, we hebben er alleen hele eigenaardige huiseigenaren bijgekregen die ons het leven soms behoorlijk zuur maken.
Het maken van nieuwe contacten blijkt in een omgeving waar je echt tussen de lokale bevolking woont toch een stuk lastiger dan wanneer je in een expat omgeving terecht komt. In een omgeving waar veel expats bij elkaar zitten merk je toch dat mensen elkaar sneller opzoeken en je eerder opgenomen wordt. Hier reageert iedereen heel enthousiast, maar de echte afspraakjes blijven achterwege.
Een ander nadeel van het wonen tussen de lokale bevolking vind ik ook dat ik de enige ben die niet haar moedertaal spreekt. Mijn Engels is prima, maar ik merk toch dat ik soms de clou mis. Het voelt ook alsof ik minder spontaan ben doordat ik weet dat ik fouten maak, en daarmee de enige in de groep ben.
Waar ik denk ik nog wel het meeste last van had is hoe de meeste Amerikanen met hun kinderen omgaan. Maar dan vooral dat ze mij veroordelen, omdat wij het anders doen. Ik word regelmatig aangesproken omdat Milan 10 meter voor me loopt op de stoep. Hier worden alle kinderen bij de hand vastgehouden en snappen ze niet dat wij onze kinderen geleerd hebben om te stoppen voordat ze een weg oversteken.
Wanneer Luka gaat staan in de winkelwagen komt er 100% zeker iemand naar me toe om te vertellen dat het gevaarlijk is. Als de jongens over de rand van een verhoging lopen word ik toch echt verzocht de kinderen daar weg te halen, want stel je voor dat ze vallen. Als Jevi vanaf de bushalte (in een doodlopende straat) alleen naar huis loopt hangt de buurvrouw al aan de telefoon. Ik moet ze toch eens die reclame van Sire laten zien die momenteel in Nederland overal te zien is “Laat jongens jongens zijn” Ik verwacht dat ze een hartaanval krijgen hier.

Alle dingen los van elkaar zijn zo te weerleggen en zou je zo overheen kunnen stappen, maar voor mij was alles bij elkaar toch even te veel. Daarom kwam de vakantie naar Nederland ook echt op een perfect moment. Even heerlijk opladen. Familie en vrienden om ons heen. Gewoon ongecompliceerd Nederlands kunnen praten. Lekker eten. En vooral heel veel leuke dingen doen met mensen die ons heel goed kennen.

We zijn bijna 4 weken in Nederland geweest en hebben echt genoten van alle voordelen die Nederland biedt. Jevi en Milan vonden het geweldig om weer alles op de fiets te kunnen doen. Jevi stapt zelfs alleen op de fiets om naar vriendjes toe te gaan. Die vrijheid vonden ze zo ongelooflijk fijn. Op de camping hebben ze daar ook van genoten. Aan alle activiteiten hebben ze bijna meegedaan. Ook daar lekker op de fiets overal naar toe. Het was natuurlijk voor iedereen vakantie, dus het was ook één grote gezellige boel, wat niet helemaal een reëel beeld geeft. Wanneer iedereen weer naar school en naar het werk gaat is het daar ook wel weer anders.

Toch keek ik met gemengde gevoelens naar de terugkeer naar Amerika. De jongens en ook Bjorn hebben het hier enorm naar hun zin, maar voor mij voelt dat anders. Gelukkig heb ik er in Nederland veel over kunnen praten en weet ik dat ik er zelf gewoon weer tegen aan moet. Na nog wat bemoedigende woorden van myn leave heit net voor vertrek ging in het vliegtuig, tussen al het kots opruimen, luiers verschonen en orde houden door de knop gelukkig om en ben ik nu ook wel weer blij dat we hier zijn.
Vanmorgen heb ik gelijk met de jongens een nieuwe tennisschool iets verderop bezocht, waarvan we hebben gehoord dat ze een hele andere aanpak hebben. Dit voelt een heel stuk beter. Een tennisschool met een beleid, visie en structuur en veel kinderen met talent voor het geweldige spel. Volgende week mogen Jevi en Milan voorspelen en horen we of ze toegelaten worden. Na een tijdje gesproken te hebben met de eigenaar werd mij gelijk gevraagd of ik daar niet les wou geven. Dit gebeurt daar dan onder de vleugels van de hoofdtrainer, exact zoals ik het in gedachten had. Dus de eerste positieve draai lijk ik al gevonden te hebben. Nu alle andere irritaties nog even ombuigen, of gewoon maar accepteren….

Komende zondag gaan we met z’n allen naar de US Open, weer een van de grote voordelen van het wonen dichtbij New York.
“Het leven is een feestje, je moet alleen zelf de slingers ophangen” lijkt op dit moment erg van toepassing op mij. Dat ga ik dan ook doen, dan zullen er vast snel meer positieve berichten volgen!

En gelukkig heb ik Wendy hier nog, die godzijdank haar nieuwe visum heeft gekregen, waar ik soms even lekker tegen aan kan zeuren om vervolgens overal ook weer erg hard om kunnen lachen.
En met FaceTime voelt Nederland soms ook heel dichtbij.

ps: Voor alle Amerikanen die dit lezen: ik bedoel jullie vast niet….

Vliegen met kinderen

Afgelopen week heb ik mijn vuurdoop gehad. Voor het eerst ben ik alleen in het vliegtuig gestapt met onze drie kinderen. Bjorn kon helaas niet zo lang in Nederland blijven en was al eerder terug gevlogen naar Amerika.
IMG_4860

Op het moment dat we de vlucht boekten leek het een prima plan. Jevi stapt al voor de 41e keer in een vliegtuig, dus ik had een ervaren reiziger bij me. Milan vindt altijd alles goed, zeker wanneer hij onbeperkt filmpjes mag kijken. Alleen Luka was wellicht een kleine uitdaging. Vooral nog niet aan denken was m’n tactiek.

We hadden de reis goed voorbereid. Voor alle kinderen heeft Bjorn een toestemmingsformulier ondertekend waarin aangegeven is dat ik alleen met onze kinderen mag vliegen. Er werd overal gewaarschuwd dat er heel streng op gecontroleerd wordt. Daarnaast nog de extra papieren die we mee moeten nemen voor ons USA visum

Een aantal dagen voordat we vertrokken begon ik wel een klein beetje te twijfelen aan ons plan. Wat als we weer ruim 2,5 uur moeten wachten bij de douane in New York, wat als de schermpjes het niet doen in het vliegtuig. Vooral niet aan denken was weer mijn tactiek.

Donderdagochtend was het dan echt zo ver. Om 8:30 uur stond m’n moeder al voor de deur om ons naar Schiphol te brengen. We waren uiteraard nog niet vertrokken of er werd al om drinken en broodjes gevraagd, terwijl het ontbijt toch echt net op was.
Op Schiphol aangekomen mochten we eerst naar de gemeentebalie om ons nieuwe paspoort op te halen. We hadden een afspraak om 10:30, maar er stond een rij. Het aanvragen van het paspoort kan behoorlijk wat tijd in beslag nemen hebben we gemerkt toen we dat zelf hebben gedaan bij aankomst in Nederland, dus hopelijk was dat niet het geval bij de mensen voor ons. Er zaten twee vrouwen achter de balie, maar toen de rechter klaar was met haar klant (ja je betaalt toch, dus geloof dat je klant bent) riep ze helaas niet de volgende in de rij naar zich toe, maar besloot ze dat het tijd was voor een, gok ik, plaspauze. 10 minuten later kwam ze terug en met een doodnormale blik vroeg ze alsnog of de volgende in de rij naar voren kon komen. Ondertussen was de andere vrouw ook klaar, maar ook hier was niet de volgende aan de beurt. Er moest blijkbaar eerst nog leuke nieuwtjes gedeeld worden met een collega achter het muurtje. We zagen het senseo klepje ondertussen ook nog opnieuw sluiten. Helaas was het geen koffie voor de wachtende mensen in de rij. Ieder z’n ding uiteraard, maar wanneer je een afspraak hebt en alleen in de rij staat om een nieuw paspoort af te halen wekt het toch wat frustraties bij me op. Wellicht is het ook jaloezie van mijn kant dat er mensen bestaan die het talent hebben om zich totaal nergens druk om te maken….

Gelukkig na ruim een half uur hadden we de nieuwe paspoorten in onze hand en konden we door naar de volgende rij. De incheckbalie van KLM. We werden vriendelijk verzocht in te checken bij de self service palen, ik gaf al aan dat het met ons USA visum niet werkt, maar ik mocht het toch even proberen. 10 minuten verder en geen resultaat werden we alsnog doorgestuurd naar balie 16. Weer een rij…. Jevi vroeg ons of dit de dag van het wachten zou worden. Test-je-geduld-dag hebben we het maar genoemd.

De vriendelijke KLM mevrouw wist gelukkig van aanpakken en had ook de juiste kennis voor het inchecken met ons visum, zo geregeld!

We hebben de jongens nog even lekker laten spelen bij de speelhoek boven de vertrekhal en toen werd het toch echt tijd voor het laatste afscheid van ons bezoek aan Nederland. Nooit leuk, maar de gedachte dat we Bjorn/papa snel weer zouden zien hielp ons erdoorheen.

De bagagecheck ging gelukkig erg snel. Bij de paspoortcontrole kwam m’n talent voor het kiezen van de verkeerde rij helaas naar boven, dus dit duurde toch wel weer erg lang.
Het voordeel was dat we bij de gate aangekomen nog maar een paar minuten hoefden te wachten voordat we konden beginnen met boarden.

We hadden mooie plekken op rij 25, 4 stoelen naast elkaar. De schermpjes werden gelijk aangezet en er was enige teleurstelling toen bleek dat de film van Captain underpants er niet tussen zat. Gelukkig was er nog voldoende aanbod wat ze ook aansprak. Milan vroeg nog even aan de stewardess of hij misschien al een koptelefoon kon krijgen, helaas nog even geduld.

De eerste 2 uren gingen prima. Jevi en Milan zaten filmpjes te kijken en spelletjes te doen en Luka zat mij te vermaken met koptelefoons die niet om z’n oren bleven hangen, wisselen van filmpjes en zorgen dat hij niet tegen de stoel van de meneer voor ons zou schoppen.
Een hele korte paniekaanval kreeg ik toen ik zag dat er overal in het vliegtuig nog sigaretten asbakjes zaten. Hoe oud is dit ding…. Maar ja we vlogen al 2 uur, dus de overige 5,5 zullen dan ook wel goed gaan.
Toen kwam het eten…. 3 kinderen tegelijk laten eten, waarbij de ene nog wat hulp nodig heeft met waar je nou mee moet beginnen, de ander met het openmaken van al die verpakkingen en de jongste met hetzelfde en het eten ervan. Oh ja en dan krijg je zelf ook nog eten en ik hou niet van koud eten…. Toch slaagde ik er in en zag onze plek er nog erg netjes uit en de kinderen ook nog. Jevi werd alleen erg misselijk van de lucht van al dat eten en kreeg geen hap door z’n keel.
Het eten werd weer opgehaald en de “rust” keerde weer terug. Film nummer 3 werd ondertussen al aangezet bij Milan tot hij naar de wc moest. Luka zat eindelijk rustig een film te kijken, maar wanneer ik weg zou gaan zou die rust verstoord worden. Milan was al bij de wc geweest en deze zat een rij achter onze stoelen, dus dat kon hij prima alleen. Een paar minuten later was hij alleen nog niet terug, dus ik ging even kijken of het misschien heel druk was. Toen ik opstond hoorde ik al een heel angstig huiltje. Snel ontdekte ik in welke wc hij zat en kon hij met mijn aanwijzingen de deur alsnog openkrijgen. Met een hele lange knuffel kreeg ik Milan gelukkig weer snel rustig.
We zaten nog niet terug op onze plek of Jevi zei ineens dat hij wel heel misselijk was. Overal zakjes in het vliegtuig, dus voor de zekerheid gaf ik er eentje aan hem. Ik kon nog net ervoor zorgen dat het zakje goed openstond en toen kwam het al. Klein probleempje was alleen dat Luka op moment supreme het nodig vond om Jevi aan te stoten, waardoor de helft er langs ging en alles er onder zat. Met billendoekjes heb ik alles opgeruimd, maar ondertussen snakte ik ook naar frisse lucht, veroorzaakt door de combinatie van Jevi z’n bijdrage en de luier van Luka. Weer een uitdaging! Maar daar was een oplettende stewardess die me hielp met het afvoeren van de rotzooi en daarna bij Jevi bleef zitten zodat ik Luka kon verschonen. De stewardess zei nog dat ze me verbazingwekkend rustig vond, dat zagen ze weleens anders. Waarschijnlijk toch die nuchtere Friese genen. Jevi viel na dit avontuur gelijk in slaap. Milan zat zo in z’n film dat hij er helemaal niets van mee had gekregen. De rest van de vlucht verliep gelukkig weer heel goed, maar we waren alle vier blij dat we geland waren.
Na een tijdje wachten op de buggy gingen we op weg naar de douane. De borden met de geschatte wachttijd maakten me niet heel blij. More than 60 minutes….
Tijd voor m’n volgende tactiek. Met volle overtuiging zorgen dat je zo snel mogelijk aan de beurt komt, met als troef m’n 3 kinderen. Via de kortste (verkeerde, oeps blond) rij kwamen we snel aan bij de mevrouw die iedereen naar de juiste vervolg rij stuurt. Ze stuurde net een gezin met een kleine baby onder het lint door, dus daar maakte ik goed gebruik van. En ja hoor ik mocht ook mee, maar moest wel snel en onopvallend. Bij de volgende wegwijzer aangekomen antwoordde ik dat we op een L2 visum reizen. Dan stond ik in de verkeerde rij volgens deze meneer, maar toen ik naar de 3 jongens wees bracht hij me naar de volgende wegwijzer. Ook hier werd ik gewezen op de verkeerde rij, maar met een lieve glimlach mocht ik toch door en stond ik ineens vooraan bij de altijd gezellige douanehokjes. De koffers stonden ook nog eens voor ons klaar, dus binnen een uur na landing zag ik 3 mannetjes heel hard in de armen van hun papa rennen.

Bij thuiskomst was het voor ons eigenlijk al 1 uur ’s nachts. Luka was in de auto in slaap gevallen, maar Jevi en Milan hebben het keurig volgehouden. Bjorn had al pasta klaargemaakt, dus dat stond snel op tafel. Om half acht lagen de drie mannetjes in een coma. Helaas duurde deze maar tot 3 uur. Tot 5 uur hebben ze allemaal nog pogingen gedaan om in slaap te komen, maar dit is niet gelukt. Onze dag is dus wel heeeeel vroeg begonnen. Ik ben benieuwd hoe lang de jetlag dit keer duurt.

Expats en bezoek

De afgelopen weken was het een grote gezellige boel in ons huis. Wat begon met het verrassingsbezoek van m’n moeder, gevolgd door Rob & Leatitia met hun (grote) kids Eva & David en afgelopen 2 weken m’n zusje Sandra met haar gezin.

Binnen de expat wereld is het gezegde: “Bezoek en vis blijven 3 dagen fris” een veel gebruikte zin. Blijkbaar zijn onze gasten niet te vergelijken met vis, want hier gaat het gelukkig tot nu toe altijd goed.

Wellicht komt het doordat we van tevoren de verwachtingen proberen te managen door duidelijk te zijn.
Als we een hotel hadden willen beginnen hadden we dat wel gedaan, dus verwacht geen opgemaakte bedden en geserveerd ontbijt elke ochtend.
We kunnen heel goed uitleggen waar de supermarkt is, want helaas vult de koelkast zichzelf niet automatisch bij.
We vinden het superleuk om samen de toerist uit te hangen, maar op een gegeven moment hebben wij het vrijheidsbeeld toch ook echt vaak genoeg gezien.
Wat veel mensen zich niet beseffen is dat we hier niks zonder auto kunnen. Ik kan dus niet mijn auto even uitlenen aan het bezoek, want dan kan ik nog geen kind van school halen en geen boodschap doen. Een taxibedrijf is niet een van m’n persoonlijke ambities, maar gelukkig weten we waar de verhuurbedrijven zitten….
De schoolvakanties lopen hier vaak niet synchroon met de vakanties in Nederland. Vaak moeten onze kinderen dus gewoon naar school en ook Bjorn heeft niet oneindig veel vakantiedagen. Het is voor ons dus gewoon vroeg opstaan en op tijd naar bed.

Dit laatste blijkt toch wel erg lastig te zijn. De kinderen vinden het zo gezellig en regelmatig gaan ze toch later naar bed. De ochtenden beginnen ook steeds eerder. Deels doordat het bezoek de eerste dagen in een jetlag zit en al om 5 uur wakker is. En ja als de jongens dan iets horen zoeken ze de gezelligheid weer op.
Ook de sportactiviteiten worden toch nog wel eens verschoven of zelf geannuleerd, want het is toch ook wel heel leuk om met z’n allen ergens naar toe te gaan en dan komt die ene sportactiviteit even niet zo goed uit.

Afscheid nemen went voor de jongens nog steeds niet echt. Zelf had ik het er nu niet heel moeilijk mee, maar dat komt waarschijnlijk doordat ik weet dat we iedereen over 2 maanden alweer gaan zien wanneer we in Nederland zijn.
Milan en Jevi hebben wel veel last van de overgang naar veel gezelligheid en extra speelmogelijkheden in huis naar weer terug naar de rust. Toch zie ik er vooral veel voordelen in. De intensieve periode die je samen met je bezoek hebt zou je in Nederland nooit samen meegemaakt hebben. Daar zie je elkaar hooguit een dag, soms een keer een weekendje. En afscheid nemen is ook weer een onderdeel waar je toch mee om moet leren gaan in je leven.

Om heel eerlijk te zijn vind ik het ook wel weer heel fijn om nu weer met ons eigen gezin te zijn. Iedereen slaapt weer goed en we pakken weer helemaal ons eigen ritme op. Bjorn en ik hebben onze vaste sportmomenten weer opgepakt en de jongens gaan weer op ingeplande tijden naar voetbal, tennis en lacrosse.
M’n opladers zijn niet meer ineens verdwenen, ik kan weer in m’n nakie door het huis rennen mocht ik die behoefte hebben, de vaatwasser draait niet meer elke dag en de besteklade en keukenkastjes zijn weer precies zo ingericht zoals ik het zelf altijd neerzet.
De rust is weer terug in huize Folkers.

 

Lente!

Spring break is net achter de rug, een weekje vakantie voor de jongens. De timing was perfect, want het was heerlijk weer. We hebben een aantal heerlijk warme dagen gehad en zijn alweer een paar keer op ons favoriete plekje in Wilton geweest, het strandje.IMG_3860

De omgeving hier staat bekend om de Indian Summer. De verkleuring van de bladeren in de herfst. Dit is inderdaad echt super mooi om te zien. Maar het ontstaan van de kleuren in de lente vind ik net zo bijzonder.

DSC_0840IMG_8983

De natuur is hier helemaal prachtig er zijn enorm veel prachtige wandelgebieden. We proberen zo vaak mogelijk weer een nieuw gebied uit. Hier een paar voorbeelden:

Kent Falls:

Quarry Head Park:

Trout Brook Valley in Easton:

Maisdoolhof en appels plukken bij Lyman orchards in Middlefield:

Merwin Meadows in Wilton:

Devil’s Den in Weston:

En er zijn nog veel meer gebieden te ontdekken, dus wordt vervolgd!

Ben ik toch te Nederlands?

Het mooie van een expat avontuur vind ik dat je echt in aanraking komt met een andere cultuur. In India was dit verschil natuurlijk enorm groot. En alhoewel we het daar soms echt wel zwaar hebben gehad, India heeft ons hart veroverd. Een enorm verschil met Nederland, maar echt een interessante land.

Van Amerika zou je wellicht denken dat het verschil niet zo groot is, maar toch heb ik al heel wat verschillen ontdekt. Doordat de verschillen minder groot zijn hier merk ik dat ik heel veel ga vergelijken met Nederland. Ik probeer er ook vaak achter te komen wat de reden is van het verschil.

Laat ik als voorbeeld “huiswerk” nemen. Het is de laatste tijd in Nederland vaak in het nieuws geweest: Nederlandse kinderen zijn de gelukkigste van de wereld. Eén van de redenen die genoemd werden is dat de kinderen in Nederland geen huiswerk hebben op de basisschool.
Hier hebben de kinderen vanaf groep 3 elke dag huiswerk. Elke dag komen er 2 boekjes mee naar huis die gelezen moeten worden en daarnaast altijd nog een andere taak. Dit varieert van rekensommen maken in een online programma tot een oefening maken op een A-4 wat de juf heeft meegegeven. De juf kan exact zien wat je online gedaan hebt en de A-4 tjes moeten de volgende dag weer ingeleverd worden. Wanneer je het per ongeluk vergeet mee te nemen krijgen de ouders gelijk een briefje mee dat het niet is ingeleverd.

Ik probeer al een jaar lang de voordelen van de methode hier te ontdekken, maar het is me nog niet gelukt. Waarom zou je een kind wat van 8:15 tot 16:00 uur van huis is nog huiswerk mee geven? Na zo’n lange schooldag neemt een kind volgens mij niet veel meer op en is het niet veel belangrijker om lekker te gaan spelen of sporten na schooltijd?
Is het dan om een kind de discipline bij te brengen?
Ik weet het antwoord echt niet.

Een ander groot verschil vind ik de zwemles.
De kinderen beginnen hier allemaal al op jonge leeftijd. Wellicht omdat zoveel huizen hier een zwembad in de tuin hebben. (Wat overigens altijd afgeschermd moet zijn met een hek, it’s the law!) Dus dan is het wel erg handig dat kinderen al snel kunnen zwemmen.

De lesmethode is alleen wel heel anders. In Nederland beginnen de kinderen met de schoolslag. Hier wordt helemaal geen schoolslag aangeleerd. Het doel lijkt hier om de kinderen zo snel mogelijk te leren drijven. Ze proberen de kinderen een borstcrawl te leren, maar wanneer je als een hondje naar de overkant zwemt is het ook prima. Het resultaat is dat Milan al na 12 lessen zonder bandjes kon zwemmen, maar wat mij betreft ziet het er niet uit.  Ik wil niet weten hoeveel liter water hij binnen krijgt tijdens een les, doordat hij de helft van de tijd onder water lijkt te zwemmen. Maar uiteraard zeg ik dat ik super trots op hem ben.
Ik denk dat een Nederlandse zwemjuf/meester spontaan begint te huilen als ze het zien.

Bij de tennisles zie ik dit ook wel deels terug. Het lijkt vooral belangrijk om de bal over het net te slaan. Dat het er niet uit ziet hoor je niemand over. In Nederland wordt veel meer op de techniek gelet en is het helemaal niet erg wanneer je die bal niet over het net krijgt, dat komt daarna vanzelf wel.
Ook hier weet ik nog niet wat nou beter is. Geen idee of ik ooit achter het antwoord ga komen, maar interessant is het zeker!

Nog een aantal verschillen met Nederland waar ik het voordeel (nog) niet van zie:

  • Voor plastic tassen hoef je hier niet te betalen. Je boodschappen worden voor je ingepakt (dat is dan wel weer een voordeel) in plastic tassen. Wat resulteert in enorme hoeveelheden plastic afval. Ik neem bijna altijd m’n Nederlandse shoppertassen mee en ik zie het wel eens vaker gebeuren, maar ik denk dat 90% alles in plastic zakjes laat stoppen.
  • Alle electra kabels hangen hier boven de grond. Bij elke boom die hier omwaait zit een hele buurt vervolgens zonder stroom. Ik probeer echt het voordeel te zien, maar kan het nog niet bedenken….
  • Het afval wordt hier niet door vuilniswagens van de gemeente opgehaald, maar dit gebeurt door allemaal verschillende bedrijven. Elk huishouden moet zelf op zoek gaan naar een bedrijf. In Wilton (18000 inwoners) zijn er minimaal 6 van deze bedrijven. Commercieel: ja maar ik zie geen voordeel voor de inwoners en of dit nou efficiënter is….
  • We betalen hier nog steeds heel veel met cheques. Ik moest bijna lachen toen de bank ons bij het openen van een bankrekening een doosje met cheques mee naar huis gaf. Maar tot m’n grote schrik hebben we het al heel vaak moeten gebruiken. Even geld overboeken naar iemand anders kan ook niet zomaar. Dit lukt alleen zonder kosten wanneer je bij dezelfde bank zit….
    Een factuur kun je soms online betalen, maar meestal moet je een cheque per post opsturen. Of je moet bellen en je creditcard nummer doorgeven.
  • Creditcards ook zoiets, die lijken ze hier te sparen. Wanneer je niet minimaal 5 verschillende creditcards in je portemonnee hebt hoor je er niet bij. Bijna elke winkel heeft ook z’n eigen creditcard. Daarmee krijg je dan extra korting als je daarmee betaalt. In plaats van die tientallen klantenpasjes die je in Nederland in huis hebt, zijn het hier creditcards….Of dit beter is? Geen idee, het lijkt me vooral dat het een enorme valkuil is voor veel mensen….