De laatste week in Connecticut

En toen was het ineens al zo ver. Onze laatste week in Wilton. De dagen, weken eigenlijk, vliegen hier voorbij.

Gisteren hebben we afscheid genomen van ons laatste bezoek hier. Op de valreep is de moeder van Bjorn nog bij ons geweest. Super leuk dat ze alles toch nog even met eigen ogen heeft kunnen zien en echt een goed beeld heeft van hoe ons leventje hier is. Ongelooflijk stoer dat ze toch de stap heeft gezet om langs te komen. Het was een hoge drempel om alleen in het vliegtuig te stappen, maar dat heeft ze toch maar even mooi gedaan!

Deze laatste weken staan sowieso in het teken van afscheid nemen. Bijna elke dag is er wel een “laatste keer”. De laatste zwemles in de Y, de laatste keer naar de tennisbaan in Norwalk rijden, enz. De jongens zitten de laatste week helemaal volgepland met speelafspraakjes, want iedereen wil nog één keertje met ze spelen.

Jevi vindt het nu het allemaal dichterbij komt toch wel spannend. Hij zegt nu vaak dat hij het nog niet helemaal kan geloven dat we hier over een week niet meer wonen. Met de vakantie naar de westkust, een paar weken Nederland en dan het vertrek naar Shanghai voor de boeg is het ook wel moeilijk te bevatten allemaal. Toch heeft hij er heel veel zin in. Op school heeft jevi best wel wat pech gehad met de leerkrachten die hij had, dus dat zal hij niet gaan missen.

Milan flierefluit gewoon nog lekker door. Hij weet wel wat er allemaal gaat gebeuren, maar of hij het ook helemaal beseft weet ik niet. Hij wordt vooral ook heel blij van het feit dat we weer even in Nederland zijn.

Luka vertelt aan iedereen dat we naar Shanghai en China gaan verhuizen. Hij vindt het allemaal wel prima. Zolang z’n dinosaurussen maar mee gaan….

Deze week komt er ook een einde aan de ritjes in de echte Amerikaanse schoolbus. De jongens hebben al sinds dat we hier kwamen wonen dezelfde buschauffeuse, Liza. Elke ochtend begroet ze iedereen vriendelijk en ze is altijd vrolijk. Het leek me zo leuk om deze herinnering vast te leggen, maar een foto maken met Liza langs de kant van de weg is natuurlijk heen optie. Ik besloot de stoute schoenen aan te trekken en heb haar een briefje geschreven. Tot mijn grote verbazing kreeg ik diezelfde middag al een sms’je dat ze heel graag met de jongens op de foto wil en dat ik wel naar de busdepot mocht komen. Dat liet ik me geen twee keer zeggen:

Komende woensdag staat het verhuisbedrijf voor de deur. In twee dagen pakken ze al onze spullen in en laden ze het in een vrachtauto. Helaas kan er geen grote vrachtauto bij ons de oprit opkomen, dus de spullen zullen vervolgens nog in de zeecontainer geplaatst worden. Als alles goed gaat komen de spullen begin augustus dan aan in Shanghai.

Vrijdag leveren we de sleutels van het huis in en ook de auto’s. Die avond rijden we met een huurauto naar het vliegveld en na een nachtje in een hotel stappen we zaterdagochtend in het vliegtuig naar San Francisco. Drie weken vakantie. Ik kan niet wachten!

Advertenties

De voorbereiding op een cross posting

Jawel, onze verhuizing wordt heel chique een cross posting genoemd. Klinkt wel heel leuk, maar het is ook echt wel weer anders dan wanneer je vanuit je thuisland vertrekt of juist weer terugkeert naar je thuisland.

Verhuizen staat al heel lang in de top 3 van meest stressvolle gebeurtenissen in een mensenleven. Een internationale verhuizing is nog iets ingewikkelder, maar een cross posting is denk ik wel de overtreffende trap. Nu heb ik het geluk behoorlijk stress bestendig te zijn en laat ik ook nog eens projectmanager zijn, maar zelfs ik heb nu een planningsschema nodig om alle gedachten op een rijtje te krijgen.

Voordat we met het hele gezin naar Shanghai vertrekken is het de bedoeling dat Bjorn en ik daar samen 5 dagen naar toe gaan om scholen en huizen te gaan bekijken, zodat dat hopelijk allemaal geregeld is wanneer we daar in augustus met z’n vijven aankomen. Vanuit Nederland was dit met de hulp van familie om ons heen vrij makkelijk geregeld en konden de kinderen gewoon doorgaan met hun normale leventje, terwijl wij er even een klein weekje tussenuit gingen. Maar hoe doe je dat wanneer je al in het buitenland zit en familie op 6000km afstand zit?
Gelukkig was daar reddende engel zusje/tante Ilene die toch al van plan was om in mei langs te komen en het geen probleem vindt om dan in haar eentje op 3 jongens te passen.

Het idee was dat we de auto’s die we hier rijden mee zouden nemen naar Nederland. Maar wat gaan we daar nu mee doen nu we ons nog niet in Nederland gaan vestigen. Na heel wat uitzoekwerk blijkt dat we daar niet langer over na hoeven te denken. Wanneer je niet minimaal een jaar lang ingeschreven blijft staan in Nederland is het niet mogelijk om de auto’s zonder extreem hoge kosten in te voeren in Nederland. Weer een onderdeel van m’n lijstje afgewerkt.

Dan is er nog de vakantie naar de Westkust die we al helemaal gepland hadden. Wanneer moeten we ons huis dan opzeggen en wanneer gaan onze spullen verscheept worden. Ook dat is weer zo’n lekkere hersenspinsel, want wat gaat er rechtstreeks naar Shanghai, wat hebben we op vakantie en in Nederland nodig en wat hebben we nodig in Shanghai totdat onze container daar aankomt.
Moet alles wel mee naar Shanghai? Alle apparatuur moeten we sowieso hier verkopen want dat heeft een 110V aansluiting. Dan staat er nog allemaal apparatuur in Nederland wat we niet mee hebben genomen naar Amerika omdat het hier niet werkt, maar in Shanghai wel weer van pas zal komen.
Zullen we in Shanghai wel een huis met een tuin vinden? Wel zo handig als je een trampoline, loungeset en tuintafel mee wil nemen. Dit zullen we pas weten na de pre-visit.
Gelukkig is dit allemaal voor het grootste gedeelte uit m’n hoofd nu alle onderdelen verdeeld zijn op m’n lijstjes. Komende week komt het verhuisbedrijf al langs en die gaan ons vast verder helpen met hoe we dit logistiek op kunnen lossen.
Het huis is ondertussen al opgezegd en de vlucht vanaf ons vakantieadres is aangepast. We vliegen nu rechtstreeks vanuit San Francisco naar Nederland. Dat was nog een heel gedoe om dit aan te passen, maar dankzij de super service van KLM via Whatsapp (ja echt heel modern) is het toch gelukt. 15 juli kom ik met de jongens aan in Nederland. Hopelijk lukt het Bjorn om dan al mee te vliegen en anders volgt hij hopelijk snel daarna.

De voorbereidingen voor de visumaanvraag zijn al in volle gang. Het kan wel 3 tot 4 maanden duren voordat het visum rond is. We hebben een lijst gekregen met wat er allemaal nodig is voor de aanvraag. Een aantal papieren moeten door de Chinese ambassade goedgekeurd en ondertekend worden voordat je het in kunt dienen, dus ook daar zit wel weer wat werk en tijd in.

Met nog iets meer dan 11 weken in Wilton te gaan ben ik al begonnen met een aantal dingen die opgezegd moeten worden. Met onder andere alle klantenkaarten die hier gelijk ook een creditcard zijn is die lijst na ruim 2 jaar toch behoorlijk groot.

Ondertussen probeer ik ook al wat contacten te leggen in Shanghai. Ik heb al contact gehad met iemand die een aantal jaren daar heeft gewoond en nu ook met iemand die er nog steeds woont. Dat is toch wel heel prettig om op dit manier wat vragen beantwoord te krijgen.

Een groot voordeel van verhuizen vind ik wel dat je weer even kritisch naar al je spullen gaat kijken en je beseft dat er wel heel veel spullen weg kunnen. De eerste ritjes naar de kledingbak heb ik al gedaan, dingen op marktplaats gezet en de container zit elke week lekker vol. Dus iedereen die zich afvraagt; wat doe je de hele dag als expat vrouw…. Genoeg! Die blog komt nog wel een keer 😉

Op de valreep komt er zelfs nog wat bezoek langs. Harold & Monique hadden toch nog niet genoeg van New York en ons gezien en komen nog een keer langs. Twee dagen daarna komt Ilene en een weekje daarna komt de moeder van Bjorn langs. Super stoer dat ze toch de stap gaat zetten en wij kunnen niet wachten om oma hier alles te laten zien!

Verder genieten we vooral van onze tijd hier en proberen we nog zoveel mogelijk leuke dingen te doen. Eén ding weet ik in ieder geval zeker de komende 11 weken zullen voorbij vliegen!

Reactie kinderen op verhuizing

We zijn altijd heel open geweest tegen de jongens over ons expat avontuur. Wij hebben vaak met ze besproken dat we terug gaan naar Nederland, maar dat we nog niet weten wanneer. Toen we wisten dat het contract hier in Amerika deze zomer zou eindigen hebben we aangegeven dat we misschien terug gaan naar Nederland, maar wanneer Bjorn een functie in een ander land zou vinden het ook mogelijk is dat we nog een keer gaan verhuizen. Gelukkig stonden de jongens overal voor open. We hebben een aantal keer samen op de wereldkaart gekeken naar de landen waar we wellicht naar toe zouden gaan en veel gefantaseerd over waar we het liefste zouden willen wonen.

Toen bekend werd dat we vanaf augustus in Shanghai gaan wonen hebben we dat de jongens gelijk verteld. Jevi z’n eerste vraag was: hebben ze daar wel lekker brood? Jevi vindt het brood hier echt niet te eten, dat zit blijkbaar behoorlijk hoog bij hem. Verder vroeg hij wat voor taal ze er spreken. Milan leek vooral alles in zich op te nemen en luisterde aandachtig naar wat wij er allemaal over vertelden.

We hebben de jongens wat filmpjes van Shanghai laten zien op YouTube en we hebben de website laten zien van één van de potentiële scholen. Daarop kon je een virtuele tour doen door de school. Ze hebben samen wel een half uur alle ruimtes van de school doorlopen.

Vorige week haalde ik Milan samen met een vriendje van de schoolbus. Ik liep een stukje achter ze en kon mooi horen hoe Milan, met z’n heerlijke Amerikaanse accent, vertelde aan z’n vriendje over onze verhuizing. Guess what; when school is over I will move to China and go to a new school. You know what; they eat weird things like fried spiders over there, pretty crazy right?
Toch wel heel grappig dat zo’n klein detail uit ons hele verhaal is blijven hangen.

Jevi stelt zo nu en dan wel wat vragen aan ons, maar over het algemeen lijkt hij heel relaxed over wat er allemaal gaat komen.

Luka krijgt er nog niet heel veel van mee, maar lijkt wel heel goed te luisteren naar wat we allemaal vertellen.

Een paar dagen geleden was ik met Nienke aan het bellen in de auto. Jevi zat achterin en op een gegeven moment vroeg Nienke aan hem wat hij van de verhuizing vindt. Hij vertelde dat hij het allemaal wel erg spannend vindt. Vooral het onbekende maakt het spannend voor hem. Hoe ziet het huis er uit, wat voor soort school gaat hij naar toe, zullen er ook Nederlandse kinderen in de buurt wonen, en ja hoor; zal er wel lekker brood zijn. Dan merk je toch wel dat er heel veel in zo’n hoofdje om gaat.

Natuurlijk zullen ze hun vriendjes hier gaan missen, maar ze zijn er gelukkig van overtuigd dat ze daar weer nieuwe vriendjes gaan maken. En ze hopen heel erg dat er buiten school meer gespeeld kan worden met elkaar.

In Nederland was er bij vrienden en familie wel wat teleurstelling dat we niet terugkomen naar Nederland, maar gelukkig is iedereen ook erg trots op de kans die we weer krijgen.
Het beste vriendje van Jevi in Nederland had het even erg zwaar met het nieuws dat wij naar China gaan verhuizen in plaats van gezellig terug komen naar Nederland. Zijn moeder vond onderstaand briefje:

ca51bfb2-4b8c-4a0d-92cc-857567b6df83

Jevi heeft het briefje ook gelezen en vond het super lief, maar ook wel heel erg zielig. Hij heeft Tjardo gebeld en kon hem gelukkig opvrolijken met het nieuws dat we deze zomer 4 weken naar Nederland komen.

We kijken er allemaal erg naar uit om weer even in Joure te zijn. De jongens kunnen misschien zelfs nog even een weekje naar hun school voordat ze zomervakantie gaan vieren met hun vriendjes. Hopelijk lukt het Bjorn ook nog om een paar weekjes naar Nederland te komen voordat hij gaat starten in Shanghai.

 

Wat zal ik gaan missen aan Amerika

Nu het einde van ons expat avontuur hier in Amerika in zicht komt sta ik steeds vaker stil bij wat ik zal gaan missen. Maar ook wat vooral niet.

De ruimte zal ik absoluut gaan missen. En dat is in vele opzichten. Niemand woont hier te dicht op elkaar, huizen zijn ruim, parken zijn ruim opgezet, speeltuinen zijn ruim, winkels zijn groot en ook de gangpaden zijn ruimer, de parkeergelegenheid is groot en de parkeerplekken ruim (zelfs voor die grote auto’s hier). Wat een gek woord is ruim eigenlijk….

Ons huis, zal ik dat gaan missen…. Gek genoeg na alle ellende die we ermee gehad hebben (die ellende heb ik jullie allemaal bespaard, wellicht ga ik nog eens een boek uitbrengen) zal ik het toch gaan missen. De locatie zo boven op een heuvel met het bijbehorende fantastische uitzicht ga ik echt wel missen. Met de slee van de heuvel af in de winter. De herten, vossen, eekhoorns en vele vogels in de tuin ook zeker weten. Het allermeeste toch wel de tennisbaan, want dat was toch wel uniek.

Wat ik niet zal missen van het huis is vooral de niet warm te krijgen badkamer in de winter. Dat het überhaupt totaal niet geïsoleerd is. De tikkende verwarmingsbuizen (noem het gerust bonkende). De factuur van de olieleveringen ga ik ook niet missen, want heel efficient is dat stoken op olie in een slecht geïsoleerd huis niet. De Amerikaanse stofzuiger en wasmachine neem ik ook graag afscheid van. De ouderwetse schuif ramen die onmogelijk zijn om even snel open te zetten en die je als het ook maar een beetje regent dicht moet doen, omdat anders alles naar binnen regent.

De schoolbussen gaan we absoluut missen. Ook al zijn we dol op fietsen en hebben we het echt gemist om alles op de fiets te doen. De schoolbussen hebben toch iets magisch. Wanneer je op school alle 40 bussen rond ziet rijden die als een geoliede machine alle kinderen weer op tijd naar huis weten te brengen, de coördinatoren die op school ervoor zorgen dat alle kinderen in de juiste bus komen, krijg je er toch wel respect voor.

De drop off en pick up op school is ook zo goed georganiseerd. Niks geen gedoe met het vinden van een parkeerplek. Je rijdt gewoon door een lus, alle kinderen staan klaar, springen in de auto en je rijdt zo weer door.

Autorijden ga ik ook missen. En dan niet alleen die grote auto met z’n vele pk’s. Het autorijden is hier zo relaxed. Iedereen houdt rekening met elkaar in het verkeer, geen agressief rijgedrag. Hier weten ze wel hoe je moet “ritsen”.
Sinds we hier wonen sta ik lachend m’n auto te tanken. Voor een volle tank betaal ik hier $35,-. Wegenbelasting kennen ze niet en de auto’s zijn veel goedkoper….
In Shanghai kunnen we niet zelf autorijden, dus dat zal wel even wennen worden.

Het betuttelende gedrag ga ik zeker niet missen. De opmerkingen die ik op straat krijg als de jongens even over een muurtje van 20cm hoog lopen of meer dan een meter van me verwijderd zijn. Leer je kind gewoon wat de risico’s zijn en geef ze wat verantwoordelijkheid.
Dat geldt ook voor de badmeesters in het zwembad. Je mag hier helemaal niks. Te dicht bij elkaar zwemmen wordt al als gevaar gezien en er wordt dan ook gelijk iets van gezegd. Ik denk serieus dat een Amerikaanse badmeester een hartverlamming krijgt in een Nederlands zwembad.

Alle risico’s vermijden. Dat ga ik ook niet missen. Hoeveel waivers ik in de afgelopen 2 jaar al heb moeten tekenen. Wanneer je naar een binnenspeeltuin gaat moet je eerst je handtekening zetten waarmee je verklaart dat je de speeltuin niet aansprakelijk stelt als er iets met je kind gebeurt.
Het gaat zelfs zo ver dat trainers blijkbaar niet alles tegen de ouders kunnen zeggen. In mijn tennisklas zit een meisje van 6 jaar wat atletisch erg goed is, maar toch slaat zij vaak de bal compleet mis. Ik kreeg het gevoel dat het wellicht aan haar ogen ligt. Toen ik het met een andere trainer besprak beaamde ze mijn gedachten. Maar toch wordt dit niet met de ouders besproken. Want stel je voor dat de ouders naar een oogarts gaan, 250 dollar voor een oogtest betalen, en vervolgens blijkt er niks aan de hand te zijn. Ja hoor dan komen de ouders er bij de tennisschool op terug. Dus daarom laten we dat meisje maar lekker aanklooien en hopen we dat de ouders er ooit zelf achter komen. Daar kan ik echt nooit aan wennen….

Dingen zeggen, maar het blijkbaar niet menen. Hier kan ik na 2 jaar ook nog steeds niet aan wennen. Ik ga je deze week smsen om een afspraak te maken. Ik stuur je een mailtje wanneer we een play date kunnen regelen voor de kinderen. Ik laat je weten wanneer ik komende week tijd heb om af te spreken. Ik wacht nog steeds….
Jevi zit elke dag met de buurjongen in de schoolbus. Jevi vroeg laatst of hij bij ons wou komen spelen. De jongen zei ja en liep (ja waarempel hij wou meelopen) met ons mee naar boven. Toen we langs hun oprit kwamen zei hij dat hij nog even iets moest doen thuis, maar dat hij daarna naar ons huis zou komen. Ook Jevi zit nog steeds te wachten.
Nederlanders staan bekend om hun directheid, maar ik ben ook echt van mening dat het allemaal een stuk duidelijker is. Wanneer je iets niet meent zeg het dan ook niet. Wanneer je iets niet wil, beloof het dan ook niet.
Ik las laatst een blog van een Amerikaanse expat die in Nederland woont. Zij worstelt juist met het omgekeerde. Ze stuurde een sms naar 2 vriendinnen. De ene is een Nederlandse de andere een Amerikaanse.
Hoi, ben je vrij op zaterdag? Wil je koffiedrinken?
De Nederlandse antwoord: Nee, kan niet.
De Amerikaanse antwoord:  Hey! How are you? I have plans on Saturday, shame! But I’d love te meet up, how about Thursday? xxxx
Het antwoord van de Amerikaanse klinkt natuurlijk veel aardiger. Maar toch denk ik dat er sneller een afspraak komt met de Nederlandse….

Waar ik verder geen heimwee naar zal krijgen:
– De strakke sportleggings terwijl ze niet gaan sporten
– De mega grote koffiebekers in het openbaar
– De vieze chocolade. Zelfs de chocomelk is smakeloos.
– Het brood (iets wat er na 3 weken nog steeds hetzelfde uitziet mag je volgens mij geen brood noemen)
– De reclame op de radio en tv. Altijd dezelfde en dan vooral die irritante reclame’s voor medicijnen, waarbij de complete lijst met mogelijke bijwerkingen opgenoemd wordt.
– De fooi die je hier moet (ja het is echt een soort ongeschreven wet) geven. Zelfs bij de kapper moet je 20% van je totaalbedrag aan fooi geven.
– De sneeuwdagen. En dan vooral omdat je daarvoor om 5 uur uit je bed wordt gebeld. En de dagen moeten aan het einde van het schooljaar ook nog ingehaald worden.
– De cheques die ze hier nog steeds gebruiken.

Wat we wel gaan missen:
– Een tennisbaan in de tuin
– Het weer! Warme zomer, heerlijk weer in de lente en de herfst met prachtige natuur en winter met sneeuw!
– De vrienden die we hier hebben gemaakt. En dan wil ik in het bijzonder Wendy even noemen. Hoeveel tijd wij samen hebben doorgebracht; in de sportschool, op zoek naar leuke koffietentjes, musical in New York, wandelingen, enz enz.
Heel veel steun heb ik aan haar gehad wanneer ik er even doorheen zat en wat hebben we ongelooflijk gelachen samen om de verschillen tussen Nederlanders en Amerikanen. Toch weet ik zeker dat we elkaar nog zullen zien. Al is het op de bruiloft van onze kinderen 😉
– De complimenten die je hier vaak krijgt
– En natuurlijk vooral New York!

collageUSAcollageseizoenenUSA

Een nieuw avontuur in….

Het contract van Bjorn in Amerika loopt 1 augustus 2018 af. Bjorn was al druk aan het onderzoeken wat de mogelijkheden binnen Philips zijn voor een vervolgstap. Wij hebben veel gesproken over wat voor ons als gezin en voor Bjorn zelf onze voorkeur zou hebben. We wisten uit ervaring dat het nog wel een tijd onzeker zou zijn welke kansen er zouden komen. Toen we in 2011 in India zaten en Bjorn z’n contract daar bijna afliep waren er op dat moment niet heel veel mogelijkheden. Een maand voor ons vertrek was er nog geen zekerheid over Bjorn z’n volgende functie. Nu zijn wij denk ik behoorlijk flexibel, maar het zou toch wel erg fijn zijn dat we deze keer iets meer voorbereidingstijd zouden hebben.

Daarom zijn we ook super blij dat Bjorn nu al een vervolg functie heeft gevonden. Wij zitten vanaf augustus in Shanghai, China!

We hadden stiekem toch wel weer een lichte voorkeur voor Azië. India was soms heel zwaar, maar we hebben er zoveel mooie herinneringen aan. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik niet als eerste aan China zat te denken. Toen Shanghai als mogelijkheid werd genoemd had ik geen idee wat ik ervan kon verwachten.
We hebben met collega’s gesproken die er al 4 jaar wonen en veel informatie op internet opgezocht. Via mijn site kwam ik op een blog van iemand die in Shanghai heeft gewoond en via een vriendin hier ben ik in contact gekomen met een vrouw die met haar gezin net terug is uit Shanghai. Allemaal zijn ze erg enthousiast en hebben ze vele vragen van ons kunnen beantwoorden. Uiteindelijk konden we alleen maar volmondig ja zeggen tegen het aanbod!

Het contract is nog maar net getekend, maar de trein is al gelijk in beweging gebracht. De visumaanvraag kan wel 3 tot 4 maanden duren, dus dit moet snel opgestart worden.
Bjorn en ik zullen eind mei naar Shanghai gaan voor een pre visit. We zullen dan scholen gaan bekijken en hopelijk kunnen we al een huis vinden. Een rechtstreekse vlucht van 15 uur, ik heb er nu al zin in….
Ilene zou eind mei al naar ons toekomen, maar nu mag zij dus op de jongens gaan passen. Wij zitten met 12 uur tijdsverschil aan de andere kant van de wereld, maar dat is haar wel toevertrouwd.

Dan komt opeens het besef dat we hier nog maar 14 weken zitten. Wanneer de schoolvakantie eind juni begint gaan we een rondreis maken langs de westkust. Nog maar even goed nadenken wat we hier verder nog willen gaan doen.

Shanghai skyline

Twee jaar in Amerika

1 maart 2016 is Bjorn begonnen met z’n nieuwe baan hier in Amerika. Alweer 2 jaar geleden. En dan sta je toch even stil bij wat er allemaal in de 2 jaar is gebeurd. Hoe de jongens zich ontwikkeld hebben. De vrienden die we hier gemaakt hebben. Hoe zowel ik als de jongens het helemaal naar onze zin hebben bij de nieuwe tennisclub. Toch is het moment nu daar dat we ook alweer toeleven naar de einddatum. 1 augustus 2018 loopt het contract van Bjorn voor zijn huidige functie af.

Dan komen er ineens heel veel vragen naar boven. Wat willen we hier nog gaan doen, wat gaan we vanaf 1 augustus doen. Is er een leuke functie voor Bjorn in Nederland? Of gaan we toch nog een keer op zoek naar een avontuur in het buitenland?
Uiteraard bedenk je ook wat er allemaal weer geregeld moet gaan worden. Het huurcontract opzeggen, wat moeten we regelen met de bank, wat moet er opgezegd worden, verhuisbedrijf inschakelen, wat moet er allemaal meeverhuizen, welke apparatuur moeten we gaan verkopen, nemen we de auto’s mee? Deze vragen houden ons op het moment aardig bezig. Kunnen mijn projectplanning skills weer ingezet worden.

Voor Bjorn is de zoektocht naar een nieuwe functie nu begonnen. Gelukkig is Philips erg groot en lijken er wel wat kansen voor Bjorn te liggen. De eerste opties zijn zelfs al genoemd. Dan is het als gezin bedenken of die plek bij ons past en voor Bjorn of het een geschikte functie is. Samen hebben we al veel gesproken over wat onze wensen zijn. Gelukkig zijn we allemaal erg flexibel en zien we overal wel voordelen van. De jongens willen heel graag weer terug naar Nederland, naar vrienden en familie, lekker brood en weer op hun fietsen rondcrossen. Maar ook zij zien het wel zitten om nog een keer naar het buitenland te gaan. Even afwachten nog, heel spannend!

De laatste vakantie vanuit Amerika is al wel helemaal gepland. We gaan zodra de zomervakantie begint een rondreis met een camper maken langs de westkust van Amerika: San Francisco, Los Angeles, Grand Canyon, Las Vegas, Yosemite park, enz. zullen we dan allemaal gaan bekijken. Heel bijzonder om ons avontuur hier op die manier af te sluiten. Nog maar 17 weken en dan is het al zo ver!