Opmerkelijk

Wanneer je net in een nieuwe omgeving bent zijn er veel dingen die opmerkelijk zijn, omdat ze anders zijn dan je gewend bent. Zolang je er maar vaak genoeg mee geconfronteerd wordt, zullen ze steeds minder op gaan vallen.

Ik schrijf ze dan ook maar snel op, voordat het mij ook al niet meer op gaat vallen.

Zoals ik al eerder heb geschreven wordt hier bijna alles met de auto gedaan. Voor de kortste ritjes wordt de auto gepakt en ook voor een bezoekje aan de pinautomaat hoef je niet eens je auto uit te stappen….
MACU, WVC-ATM-800x600

De presidentsverkiezingen zijn hier uiteraard een hot item. Afgelopen week konden de mensen bij ons in de staat stemmen. De echte die-hard Amerikaan laat dit dan ook graag merken door vlaggen met VOTE erop te plaatsen in hun tuin.
img_0749

Dat Amerikanen erg patriottisch zijn is wel algemeen bekend. Toch hebben we met verbazing geluisterd naar het verhaal waar Jevi vorige week mee thuis kwam. Elke ochtend voordat de les begint moeten alle kinderen naast hun tafeltje gaan staan met hun hand op het hart en wordt het volkslied uit volle borst meegezongen. Blijkbaar was Jevi er na drie weken al aan gewend, want hij maakte er helemaal geen punt van. Hij kan zelfs al een heel groot deel meezingen….
Om dan vervolgens van Jevi te horen dat de kinderen in z’n klas allemaal nog niet kunnen klokkijken. Toch net iets andere prioriteiten.

Twee weken geleden had Milan opeens een erg rood oog. We dachten dat het door het zand kwam na ons bezoekje aan het strand. Maar 2 dagen later was het bij Luka ook raak. Weer een dag later waren mijn ogen ook ontstoken.
In Amerika heb je niet een huisarts waar alle gezinsleden terecht kunnen. Voor de kinderen zijn er speciale kinderartsen en volwassenen gaan naar een soort algemene arts. Voor de kinderen hebben we dit al geregeld voordat we hier kwamen, maar voor onszelf nog niet. Gelukkig vond ik snel een arts waar ik terecht kon. Ook hier mocht ik eerst een complete papierwinkel invullen voordat ik ingeschreven kon worden en werd er een soort algemeen onderzoek gedaan. De arts schreef een recept voor een paar oogdruppels, die ik bij de apotheek in de supermarkt vervolgens op kon halen (ideaal). Voordat ik vertrok mocht ik nog wel even deze registratie afrekenen….303 dollar!
Bij de apotheek gaf de medewerker aan dat ze eerst even ging checken met mijn verzekering of de kosten van de oogdruppels vergoed zouden worden, dit was het geval en ik kreeg de oogdruppels mee. Om vervolgens op het etiket te lezen dat zo’n ieniemienie potje 187 dollar kost!
Dat is bijna 500 dollar in een uurtje tijd.
In Nederland had dit grapje mij € 28 (consult) + € 12 (exact dezelfde oogdruppels) gekost.
En maar klagen over de zorg in Nederland….

Alle huizen hebben een brievenbus langs de weg. Aan de zijkant zit een soort rode vlag. Het heeft even geduurd voordat we doorhadden waar deze vlag voor is. Wanneer je de vlag omhoog zet, weet de postbode dat je uitgaande post hebt en zal deze voor je meenemen naar het postkantoor. In Nederland lopen we naar de brievenbus, maar dat is hier natuurlijk geen optie….
mailboxflag

 

Advertenties

Vakantiegevoel is voorbij

De eerste weken in een nieuw land voelen eigenlijk alsof je op vakantie bent. Alles is nieuw en er is heel veel te ontdekken. Na een tijdje komt dan het besef dat dit nu je thuis is en dat we hier ook nog wel een tijdje zitten.

Bij Milan is dat besef er blijkbaar nog niet helemaal. Hij vroeg me vanmorgen: wanneer gaan we nu weer naar Nederland? Ik zei dat het nog wel even duurt. Milan: “maar we zitten hier toch al heel lang?”

Dat besef begint bij mij al wel te komen. Gelukkig zijn onze ervaringen tot nu toe allemaal erg positief. De scholen zijn geweldig en de jongens zijn ook heel enthousiast. We wonen in een prachtige omgeving en de mensen zijn overal super aardig. Het strand op 20 minuten afstand, in een uurtje staan we midden in New York en nog heel veel andere leuke dingen in de buurt die we kunnen gaan ontdekken.

Onze buren zijn gelukkig ook super leuk. Het buurjongetje is 8 en Jevi heeft al vaak met hem gespeeld.

In de supermarkt blijft het nog zoeken naar de juiste producten en kost dit nog veel tijd. Het helpt ook niet dat die supermarkten zoooo groot zijn. Dat je spullen voor je ingepakt worden kan ik dan weer wel snel aan wennen 😉

Aan de andere kant voelen heel veel dingen ook al heel vertrouwd. In de auto kan ik met de meeste muziek gewoon meezingen, omdat de liedjes in Nederland ook bekend zijn. Nu weet ik niet of dit voor de overige passagiers een voordeel is, maar dat terzijde….

Maar dat je niet zomaar even bij je vrienden of familie langs kan gaan dat blijft een dingetje. Gelukkig maakt skype/facetime een hoop goed. En maandag komen Hester en René met de meiden al hier, dus kunnen we wat family time inhalen!

School in de USA

Jevi en Milan zijn nu twee volledige weken naar school geweest en we hadden niet kunnen dromen dat het al zo goed zou gaan. Verbazingwekkend hoe flexibel kinderen zijn.
Ik moet er zelf niet aan denken dat ik elke dag ergens naar toe zou moeten gaan waar ik niemand ken en nog lang niet alles kan verstaan, laat staan zelf dingen kan vertellen.

Bizar hoe goed de jongens hier opgevangen worden, zowel door de leraren als door de klasgenootjes. De juf van Jevi belt elke week om te bespreken hoe het gaat. Zij was ook verbaasd hoe goed het gaat. Ze zei letterlijk: ik zou er om 10 uur al helemaal klaar mee zijn als ik in zijn schoenen zou staan. Hij moet zo z’n best doen om te begrijpen wat hij moet doen, maar blijft gewoon de hele dag goed opletten en doet overal aan mee.

De juf van Milan spreek ik elke keer als ik Milan ophaal. Milan voelt zich ook al helemaal op z’n gemak op school. Hij blijft alleen stug Nederlands praten. De juf vond het zielig, omdat ze hem niet begrijpt. Ze heeft nu een app op haar telefoon geïnstalleerd waardoor Milan Nederlands kan praten en de telefoon zijn verhaal vertaalt naar het Engels. Wanneer ze hem echt niet begrijpen kunnen ze dat gebruiken.

De klasgenootjes vinden het allemaal reuze interessant dat er midden in het schooljaar een nieuw kindje bij hun in de klas is gekomen en dan ook nog iemand helemaal uit Nederland. Ze staan blijkbaar in de rij om de jongens te helpen.
Jevi zit naast een meisje, Maya, die hem ook bij alles helpt. Afgelopen week viel Jevi z’n losse tand eruit en in plaats van dat hij dan even naar de wc kan gaan voor een bekertje water, word je hier gelijk naar de schoolnurse gestuurd. Een speciale kamer waar alle kinderen naar toe komen die zich niet lekker voelen of bijvoorbeeld zijn gevallen. Maya ging uiteraard met Jevi mee. Jevi kon daar z’n mond even spoelen en kreeg een mooi bakje waar hij z’n tand in kon doen.

Jevi wou deze week toch graag weer een keer op school lunchen. Hij had elke dag goed opgelet hoe de andere kinderen hun lunch daar bestellen en wist nu wel hoe het moest. Voor de zekerheid had ik de juf een mail gestuurd en zij zou James (een jongen uit zijn klas) aanwijzen om Jevi daarbij te helpen. Jevi vertelde ’s avonds dat James nergens te bekennen was, maar gelukkig was Maya er weer. Bij binnenkomst in de kantine hangt een groot bord met postvakjes van alle leraren. Hierin zitten de prepaid lunch kaarten van de leerlingen. Wanneer je je lunch hebt uitgezocht leg je de kaart in het juiste bakje (lunch+drinken, of alleen drinken) De kaart van Jevi was alleen nergens te vinden. Maar daar wist Maya wel een oplossing voor: gewoon doorlopen, dan komt het wel goed. En inderdaad Jevi pakte z’n lunch en liep door naar de eettafels.
Jevi zou dan de volgende keer wel 2 keer betalen had hij zelf bedacht.
Gisteren wou hij weer op school lunchen en weer was zijn kaart er niet. Dat doorlopen vond hij niet zo’n fijn idee en dus heeft hij Maya aan de kantinejuffrouw uit laten leggen dat Jevi net nieuw is en dat zijn ouders wel geld op zijn kaart hebben gezet. De mevrouw zei dat het goed was en dat ze het wel zou regelen….

Jevi gaat nu iedere dag met de schoolbus naar school en vindt het geweldig. Je kunt hier niet met de fiets naar school, dus dit is ook wel de perfecte oplossing. Wanneer alle ouders de kinderen met de auto naar school moeten brengen zou het één grote chaos worden. De binnenkomst van de bussen is wel geweldig om te zien. Ik denk dat er zo’n 40 bussen naar de school rijden. Bij de school staan begeleiders die afvinken welke busnummers er zijn. Zij krijgen een lijst van de buschauffeur welke kinderen er in de bus zitten. De kinderen lopen vervolgens zelf naar hun lokaal. Ook dit was toch wel lastig zei Jevi. De eerste keer had hij heel wat rondjes door de school gelopen voordat hij zijn lokaal had gevonden….
Wanneer je wel je kind zelf naar school wilt brengen is hier een speciale ingang voor met een eigen oprijlaan. Bij de ingang staat ook weer een begeleider die de naam van het kind op een lijst schrijft.
De eerste paar dagen heb ik Jevi zelf naar binnen gebracht. Dit moest dan via de hoofdingang en ik moest mij hier zelf dan ook inschrijven. Niemand komt zomaar de school binnen.

Doordat bijna alle kinderen met de schoolbus naar school en huis gaan heb je hier geen schoolplein waar alle speelafspraken gemaakt worden. Dit moet dus allemaal vooraf bedacht en geregeld worden. De ouder moet dan een briefje meegeven naar school, waarop staat met wie het kind gaat spelen en dat het oké is dat hij dus met een andere bus meegaat.

Een voordeel van zo’n grote school is dat er ook veel faciliteiten zijn en wat meer mogelijkheden. Zo is er een speciale leraar voor gym, muziek, Spaans en handenarbeid.
Jevi heeft ook een speciale leraar die alle kinderen begeleid waarvan Engels niet hun moedertaal is.

Het bijhouden van de Nederlandse taal is uiteraard ook erg belangrijk. Jevi volgt hiervoor een online lesprogramma. Zo’n 3 uur per week leest en schrijft hij Nederlands en ook de citotoetsen worden op deze manier nog steeds gemaakt.
IMG_0574

Milan gaat naar een hele kleine school waar geen schoolbus naar toe gaat. Ook hier komt er niemand op de fiets en hebben ze een oplossing bedacht voor alle auto’s die s’ochtends binnenkomen. Er is een lange oprit gemaakt waarvan 1 baan langs de ingang van de school komt, de andere baan gaat naar de parkeerplaats. Bij de ingang van de school staan 2 begeleiders. De begeleider opent de rechter achterportier en tilt Milan uit de auto. Vervolgens loopt de begeleider samen met Milan naar binnen en gaat weer terug om het volgende kindje op te halen.

Ook bij Milan in de klas vindt iedereen het wel interessant zo’n nieuw jongetje. Vooral Caley bekommert zich heel erg over Milan. Ze lopen hand in hand. Milan helpt haar met het aantrekken van haar schoenen. En als ze elkaar gedag zeggen aaien ze elkaar even. Erg schattig.
Milan vroeg gisteren aan Caley: want to play? Bij me? Toch begrijpen ze elkaar uiteindelijk.
Beide jongens pikken elke dag weer nieuwe woorden op. Erg leuk om te zien die ontwikkeling.

De zomervakantie start hier 15 juni al. 6 september begint dan pas het nieuwe schooljaar. Een hele lange vakantie dus…. Bijna alle kinderen gaan hier dan ook naar schoolkampen. Elke week is er weer een ander thema. Daar moeten we ons misschien maar even in gaan verdiepen.

Eerste twee weken

De eerste twee weken in ons nieuwe land zitten er alweer op. Uiteraard vallen de verschillen in het begin erg op. En verschillen zijn er zeker. Als ik alleen al naar de veranderingen voor de jongens kijk zijn het er veel. Zo gaat Jevi vanaf deze week elke dag met de schoolbus naar school en komt hij pas rond 4 uur weer thuis. Op school spreekt niemand Nederlands. Gaan ze rond 11:30 al lunchen in een grote kantine met hele lange tafels. Kunnen de kinderen als ze willen zelf een lunch kopen. Zijn er 14! groepen 3 in zijn school.
Ook voor Milan gaan de dingen nu anders. Ik breng hem om 9 uur naar school. Daar moeten we met de auto aansluiten in een rij, iedere auto moet voor de ingang van de school langs rijden. Daar staat de juf te wachten en opent de rechter achterdeur van de auto, en helpt het kind met uitstappen. Milan was in Nederland net gewend om elke dag naar school te gaan. Hier gaat hij nog maar 3 dagen per week naar school en eindigt de schooldag al om 12:30.

Dat alles in Amerika groot is dat is algemeen bekend. Toch valt het wel erg op. De ene auto is nog groter dan de andere. De supermarkten zijn groot. Net zoals de verpakkingen. Wat dan wel weer tegenvalt is dat ik nergens een grote pot gel kan vinden. En dat kunnen we met 4 jongens in huis nou net wel gebruiken.

Waar ik ook erg aan moet wennen is dat ze hier echt alles met de auto doen. Mijn fiets hebben we ook niet meegenomen, want fietspaden zijn hier niet en fietsen langs de weg is levensgevaarlijk. Dus ook ik doe de boodschappen nu met de auto en breng Milan met de auto naar school. Wanneer we naar de speeltuin gaan, gaan we met de auto.
De buren brengen ook de kinderen met de auto naar de bushalte, maar dat weiger ik. Ik loop elke ochtend naar beneden om Jevi bij de bushalte te brengen en haal hem daar s’middags weer op. Vanmorgen werd ik al aangesproken door de buurvrouw, of ik het niet handiger vind dat zij Jevi meeneemt naar de bushalte….

De post wordt hier elke dag met een, vinden wij erg grappig, autootje rondgebracht. De eerste kaarten uit Nederland zijn al aangekomen, echt super leuk!
Blijkbaar kennen ze ons na een week al. Mijn nieuwe Sim kaart was namelijk naar een verkeerd huisnummer gestuurd, maar werd een dag later alsnog bij ons bezorgd. Wanneer er een pakketje komt is het hier heel normaal dat dit gewoon voor de deur wordt neergelegd. Ze bellen niet eens aan.
us post

 

Ondanks dat Jevi en Milan het heel erg naar hun zin hebben op hun nieuwe school, hebben ze het ook nog vaak over hun vriendjes in Nederland. De boekjes die ze tijdens hun laatste schooldag hebben gekregen worden dan ook nog vaak bekeken. Het blijft verbazingwekkend hoe kinderen hiermee omgaan. Het ene moment lijken ze oprecht verdrietig hierdoor, om vervolgens twee tellen later weer vrolijk te gaan spelen.

Bizar om te zien hoe snel de jongens hun nieuwe leventje hier oppakken. Jevi speelt al met het buurjongetje, waar hij ook altijd in de bus naast zit. Milan wil al bij een vriendinnetje thuis spelen. We zijn dan ook ongelooflijk trots op ze en blij dat het tot nu toe allemaal zo makkelijk gaat. Dat geeft ons alleen maar meer vertrouwen dat we hier een prachtige tijd zullen hebben.

 

De spullen zijn er!

Twee weken eerder dan verwacht krijgen we een telefoontje van het verhuisbedrijf dat ze onze container al hebben ontvangen. De douane heeft het na 1 dag al vrijgegeven en het verhuisbedrijf kon het gelijk al ophalen. Zaterdag 9 april komen ze onze spullen al brengen. Dat betekent dat we nog 2 dagen de tijd hebben om hier alles op orde te krijgen. Het huis staat nu namelijk nog vol met de meubels van de huiseigenaar. Een deel van die meubels blijven we gebruiken een ander deel wordt opgehaald door de kringloop en een derde deel moet beneden in de kelder opgeslagen worden. Doordat we onze spullen nog niet zo snel hadden verwacht lukt het de kringloop niet om de spullen op tijd op te halen en moeten die spullen ook nog ergens in het huis opgeslagen worden. Gelukkig zit er een grote serre achter het huis, dus daar zetten we die spullen allemaal klaar. Toen wisten we alleen nog niet dat die meubels hier niet te huffen zijn. Ongelooflijk, wie stopt er nou ook marmer in al die kasten. Maar na een paar uur sjouwen is het ons gelukt om alle meubels op de juiste plek te krijgen en zijn we klaar voor de komst van onze eigen spulletjes.

Het verhuisbedrijf zou zaterdag tussen 8 en 10 uur hier zijn. Ik was om half acht al beneden en hoor ineens al een vrachtauto aankomen. Daar zijn ze al! De vrachtauto waar de container op zit kan bij ons de draai op de oprit niet maken, dus alle spullen zijn van te voren al overgeheveld naar kleinere vrachtauto’s.

De mannen gingen gelijk aan de slag en ik mocht bij de deur staan om alle doosnummers af te vinken en te vertellen waar het naar toe mocht. Op m’n lijf geschreven die functie 😉
Ondertussen kon ik al wat dozen gaan uitpakken, was Bjorn alle dozen die in de garage binnenkwamen aan het sorteren en kon m’n moeder alle dozen in de keuken uitpakken.
Jevi heeft nog even één van de mannen ongelooflijk laten schrikken. Hij was met Milan verstoppertje aan het spelen en zat in een doos met allemaal papier over zich heen. De verhuisman dacht dat het een doos met afval was en wou de doos meenemen naar de vrachtauto. Ik zei nog: dit is wel wat een vreemde doos. Net voordat hij de doos wou pakken bewoog Jevi en de arme man schrok zich kapot. Z’n collega’s hebben er ook enorm om gelachen.

Om drie uur waren alle dozen binnen en stonden alle meubels op hun nieuwe plek. Twee uur later hadden we de slaapkamers van de jongens helemaal ingericht en de bedden opgemaakt.

Weer een dag later begint het al echt als ons huis te voelen. Nog niet alle dozen zijn uitgepakt, maar het begint er nu echt op te lijken.

Morgen vertrekt m’n moeder weer naar Nederland. Wat was het gezellig dat ze de afgelopen week bij ons was en daarnaast ook nog eens super handig. Zij is vaak bij Luka gebleven, zodat wij met de andere jongens naar school of dokter konden gaan. Tijdens de verhuizing waren de extra paar handen ook ongelooflijk fijn.
Wat zal het wennen zijn als ze er morgenavond niet meer is en ik er overdag weer alleen voor sta. Maar gelukkig komt ze over 2 maandjes alweer samen met m’n vader langs. En over 3 weken staan Hester en René met de kinderen al op de stoep!

Eerste schooldag

Jevi en Milan hebben beide in Nederland ter voorbereiding drie keer per week Engelse les gehad. Juf Esther kwam speciaal hiervoor naar ons toe om de jongens les te geven. Super leuk om te zien hoe snel ze het oppakken en het gaf hun ook wat zelfvertrouwen om hier naar school te gaan. Ondanks dat was het toch wel erg spannend de eerste schooldag. Zelf vond ik het toch ook wel een dingetje…. Je kind achterlaten op een school waar ze niemand kennen en de taal nauwelijks spreken. Jevi liet het allemaal maar gebeuren, ging gewoon achter z’n tafeltje zitten wat al netjes klaar stond en vond het prima dat Bjorn en ik weer weggingen. We hadden afgesproken dat ik Jevi na de lunch al op zou halen. De schooldag is hier normaal tot 15:30, maar het leek ons verstandig om het even rustig op te bouwen. Ik stond om 12:30 weer op school en Jevi werd door z’n juf bij me gebracht. De scholen hier zijn allemaal goed beveiligd, dus ik kan niet bij zijn lokaal komen en moet bij de ingang wachten. Jevi was enorm enthousiast en vond eigenlijk dat de dag te kort was. Hij gaf aan dat hij vrijdag graag de hele dag wou en dat hij dan ook wel met de schoolbus weer naar huis kon! Geweldig!

De klasgenootjes zijn echt allemaal super lief en vinden het erg interessant een nieuw kindje in de klas en dan ook nog uit een ander land.

Nadat we Jevi op school hadden gebracht zijn we naar de school van Milan gereden. Het meisje, Calley, wat op de eerste dag gelijk naar Milan toe kwam stond hem al op te wachten en reageerde heel enthousiast toen ze Milan zag. Milan vindt het allemaal toch wel erg spannend en wou toch wel heel graag dat ik nog wat langer bij hem bleef. Maar al snel kwam Calley vragen of Milan met haar wou spelen en dat was een mooi moment voor mij om ook weg te gaan. Toen ik Milan aan het einde van de ochtend op kwam halen had hij ook een super leuke eerste schooldag gehad. De juf zei dat hij overal goed aan mee had gedaan en ook zelf had gevraagd of hij naar de wc mocht.
Ook de vrijdag ging bij Milan super goed. Snacktime vindt hij vooral interessant, ze krijgen elke keer weer andere lekkere dingen.

Jevi kwam vrijdagmiddag om 4 uur met de schoolbus thuis. Voor ons allemaal een nieuwe ervaring. Alle kinderen worden met verschillende busnummers thuis gebracht. Jevi gaat met bus nummer 12. Gelukkig zitten daar ook een paar andere kinderen uit zijn klas in, dus dan kent hij in ieder geval iemand in zijn bus. De buschauffeur heeft een lijstje met de adressen van de kinderen en weet dus precies waar ze iedereen af moet leveren. Doordat wij in een doodlopende straat wonen, moeten wij Jevi aan het begin van de straat ophalen. We stonden mooi op tijd klaar en waren natuurlijk reuze benieuwd hoe Jevi het allemaal vond. Om 5 over vier zagen we de bus aankomen en stapte ons kleine grote mannetje uit.
IMG-20160408-WA0011
Jevi was weer heel erg enthousiast. Hij had aan het begin van de dag een presentatie gegeven die hij samen met juf Esther had gemaakt. Hierin vertelt hij wie hij is, waar hij vandaan komt en wat zijn hobby’s zijn. Dit werd zo leuk ontvangen dat we zelfs een kaartje van de juf hebben gekregen met een bedankje erop. De juf zei ook dat ze erg onder de indruk is hoe goed Jevi al Engels kan lezen. Hierbij dan ook een bedankje aan juf Esther!!

Zijn klasgenootjes zijn allemaal erg lief en stellen heel veel vragen. Hij weet alleen niet altijd wat ze zeggen….
Een iets minder leuke ervaring was de lunch…. Tijdens de lunchpauze eten de kinderen in de kantine van de school. Je kunt zelf een lunch meenemen, maar je kunt ook je lunch in de keuken naast kantine kopen. Alle kinderen hebben een pasje waarmee ze daar kunnen betalen. Jevi wist dat er vrijdag kipnuggets op het menu stonden, dus hij wou dit keer graag daar de lunch halen. ’s ochtends hadden we nog gecontroleerd met de juf of het geld al op Jevi z’n pasje stond, dat was gelukkig allemaal geregeld. Jevi kwam alleen thuis en zei dat hij de hele dag nog niks had gegeten…. Tijdens de lunch kon hij de keuken niet vinden en de kinderen die bij hem in de kantine zaten begrepen hem niet toen hij vroeg waar hij eten kon halen. Zijn juf is er tijdens de lunch niet bij, er zijn dan andere begeleiders. Volgens Jevi was het een hele domme man die hem helemaal niet ging helpen. Uiteraard brak mijn hart toen ik dit allemaal hoorde. Dat arme mannetje had van half 9 tot vier alleen een banaan gegeten. Gelukkig was Jevi het nadat hij 3 boterhammen naar binnen had gewerkt alweer snel vergeten. Ik ben het alleen nog niet vergeten, na de vakantie (ze hebben nu een weekje vrij) maar even met juf bespreken hoe we dit kunnen voorkomen.

Even wennen

De maandag begon voor mij al erg vroeg. Om 3 uur ’s nachts was Luka al klaar wakker en niet meer in slaap te krijgen. Ook Jevi kwam om half vier al beneden, omdat hij niet meer kon slapen. Daar zaten we dan midden in de nacht in ons nieuwe huis met autootjes te spelen. Jevi besefte zich ineens dat hij het huis nog helemaal niet goed had bekeken en ook de speelkamer nog helemaal niet had gezien. Samen hebben we alle kamers beneden eens goed bekeken en natuurlijk ook de speelkamer. Onder het huis zit nog een complete verdieping die ingericht is als speelkamer. Jevi keek z’n ogen uit. Uiteraard moest de pooltafel en tafeltennistafel gelijk getest worden. Tegen de tijd dat het licht werd hadden wij al heel wat gedaan.

Rond 9 uur konden we eindelijk met de luchthaven bellen of onze koffer al door de douane was gekomen. Gelukkig was alles goed en konden we het ophalen. Even 1,5 uur heen en weer terug. Maar we waren allang blij dat we de spullen weer hadden. Kon Jevi ook weer schone kleren aantrekken. Op de terugweg heb ik voor het eerst in m’n auto gereden. Wel even wennen zo groot, maar gelukkig zijn de wegen en parkeervakken dat ook….

Maandagmiddag stond de afspraak met de dokter gepland voor Jevi en Milan. Voordat ze naar school mogen moeten ze eerst goedgekeurd worden door een arts. Alle vaccinaties worden bekeken en er worden wat testjes gedaan. Luka bleef met oma even thuis, konden wij even mooi de 240 paarden in Bjorn z’n auto uitlaten…. Ook leuk!
Gelukkig werden de jongens al snel goedgekeurd. Ze hadden alleen nog wel een aantal extra vaccinaties nodig, anders mogen ze niet starten op school…. Jevi kreeg 4 prikken en Milan 3. Wat een welkomstkado…. Het was ondertussen al einde van de middag, de jongens waren helemaal gesloopt, maar gelukkig ging het allemaal prima. Tijdens het eten kon iedereen met moeite de ogen openhouden en daarna lagen ze al snel te slapen.

De dinsdag begon al ietsje later, half vijf, er zit verbetering in. Vandaag mogen we voor het eerst een kijkje nemen op de school van Milan. Bjorn heeft begin maart een aantal scholen bezocht en heeft de Children’s day school uitgekozen voor Milan. We werden heel hartelijk ontvangen en de juffen zijn ook ontzettend aardig. Milan heeft nog een uurtje meegedaan voordat we weer naar huis gingen. Donderdag mag hij echt gaan starten.

De school van Jevi hebben we woensdag voor het eerst bezocht. Op deze school hadden we nog geen rondleiding gekregen, dit kan hier pas als je een getekend huurcontract hebt. Tijdens onze pre-visit in januari hadden we dit uiteraard nog niet, maar we wisten al wel dat dit een hele goede school is. En dit werd bevestigd tijdens de rondleiding. Allemaal super aardige mensen en een hele mooie school. “Ietsje” groter dan de school in Joure. Er zijn hier 14!! groepen 3 (Grade 1). Groep 5 en hoger zit alleen in een ander gebouw een stuk verderop, dus daardoor is het wel te overzien. Ook Jevi mag donderdag voor het eerst echt naar school.