Eén jaar in de US

Gisteren is het een jaar geleden dat we met z’n allen in het vliegtuig naar Amerika zijn gestapt. Op de verjaardag van Jevi zijn we vertrokken naar een nieuw avontuur.

Aan de ene kant lijkt het nog maar zo kort geleden, maar toch is er ook alweer een hele hoop gebeurd.

Het blijft geweldig om te zien hoe de jongens zich hebben ontwikkeld. Jevi die naar een (voor ons) enorm grote school werd gestuurd, waar hij niemand kende, niemand verstond en ook het hele schoolsysteem nieuw voor hem was. Nu is hij er als een vis in het water. Jevi spreekt accentloos Amerikaans, legt elke morgen de eed af aan de Amerikaanse vlag en zit op lacrosse.

Ook Milan spreekt vloeiend Engels, heeft allemaal vriendjes en voelt zich hier helemaal thuis.

Luka heeft in het afgelopen jaar een enorme ontwikkeling doorgemaakt. Het verlegen mannetje gaat nu met veel plezier naar de opvang en is elke dag zo vrolijk. Luka begint steeds meer te praten, Engels en Nederlands door elkaar.

Toch merk je ook dat ze Nederland nog echt niet zijn vergeten. Milan wil nog steeds elke keer met Bjorn mee naar Nederland. Dan kan hij weer met Ilene mee naar de paardjes zegt hij dan.
Jevi mist vooral z’n vriendjes nog steeds. Wanneer hij een kaartje of filmpje krijgt zie ik de tranen in z’n ogen.

Met m’n grootste jongen gaat het gelukkig ook allemaal goed. Hij heeft het enorm naar z’n zin en krijgt veel energie van z’n uitdaging en vooral de kansen hier.

Het eerste jaar ben ik vooral bezig geweest met m’n mannen. Nu het met hen allemaal goed gaat en alles niet meer zoveel tijd kost merk ik dat ik ook wel weer wat uitdaging kan gebruiken. Eind vorig jaar ben ik met een vervolgopleiding voor webdesign begonnen. Super leuk om daar weer mee bezig te gaan, maar helaas niet het niveau wat ik had gehoopt. Binnenkort kan ik dit afronden en dan kan ik weer op zoek naar iets anders.
Gelukkig is het alweer lente en kunnen we weer lekker gaan tennissen. Jevi en Milan kunnen ook niet wachten.
Ik ben door de plaatselijke tennisschool gevraagd om les te komen geven aan kinderen. Het certificaat Tennis Youth Coach is bijna binnen, dus dan kan ik gaan starten.

 

Gezin central park

Advertenties

Jongensmoeder

Als moeder van 3 jongens zijn er hier in huis nogal wat dingen die anders gaan dan in gezinnen met meiden.
Misschien komt het doordat ik zelf uit een gezin met 3 meiden kom, maar de volgende punten had ik toch niet helemaal aan zien komen voordat ik moeder werd.

Fysiek:
Een uur rustig aan tafel knutselen gebeurt hier zelden. Na 10 minuten hebben ze het papier wel vol en moet de volgende activiteit beginnen.
Vaak gaat dit gepaard met veel geluid; autogeluiden, schietgeluiden er klinkt hier van alles door het huis.
Regelmatig liggen er 2 (of 3) boven op elkaar te stoeien. Ik heb geleerd de grens te herkennen waarbij ik in moet grijpen. Deze grens ligt een stuk hoger dan de gemiddelde meidenmoeder vermoed ik….
Zelf ga ik allang niet meer op de grond liggen. Het is slechts een kwestie van seconden voordat ik als doelwit word gezien.

Energie:
Onze jongens hebben veel energie, maar dan ook echt heel veel energie.

Ik geloof niet dat ik een dag heb meegemaakt waarbij ze aan het einde van de dag echt gesloopt waren. Ze zijn van het soort Duracell batterij die je niet in de winkel kunt kopen. Wat je ook verzint, hoeveel activiteiten je ook met ze doet, ze worden nooit moe!

Eten:
Wanneer je zoveel energie verbruikt moet er ook weer brandstof in. De porties pasta die ze naar binnen kunnen werken zijn ondertussen al groter dan mijn bord. Om vervolgens doodleuk te beweren dat ze nog honger hebben. Wanneer ik al bluffend zeg dat ze dan maar een banaan moeten eten kijk ik vervolgens met grote ogen toe hoe zo’n hele banaan ook nog moeiteloos in dat kleine lijfje verdwijnt.

Speelgoed:
Poppen weten ze echt geen raad mee. Hier zijn het auto’s, auto’s, auto’s, ballen, lego en Nerf-guns. Wanneer ze alle auto’s op een rij hebben gestald weten ze ook nog exact welke er mist.

Meubels hebben een totaal andere functie gekregen. Ze zijn ideaal voor het bouwen van hutten of om een parcours met een autoracebaan doorheen te maken. Trapleuningen zijn niet alleen bedoeld om je aan vast te houden, ze zijn ook ideaal om mee naar beneden te glijden….

dsc_0577bijgesneden

Poep, scheet, plas:
Het maakt niet uit hoe oud ze zijn, grappen met dit onderwerp zijn altijd geslaagd. Ik heb me er maar bij neergelegd, ik vecht er ook niet meer tegen, ooit zal het wel overgaan….

Dat geldt ook voor de analyse die volgt na een toiletbezoek; letters die blijkbaar gemaakt zijn, grootte, kleur en samenstelling, dit moet op de één of andere manier altijd besproken worden. En het liefst ook nog getoond aan de overige bewoners.

Spinnen:
Echt super handig met 3 jongens in huis. Ik heb altijd iemand bij me die de spinnen voor me uit het huis verwijdert! Na het klusje voelen ze zich enorm cool en stoer, en ik ben allang blij dat ik m’n angst niet hoef te overwinnen.

Bos:
Een wandeling door het bos is de ideale manier om wat energie kwijt te raken. Het is alleen bizar met hoeveel stokken, ehmmm herstel wapens, je vervolgens weer naar huis gaat. Alles wordt aangezien voor een wapen.

Kleding:
Shoppen voor jongens is echt super makkelijk. Broek, shirt, trui en sneakers en klaar ben je. Gevechten elke ochtend over wat ze aan moeten trekken hebben wij hier nog nooit gehad. Ze trekken gewoon aan wat er klaar ligt en hebben nooit commentaar.

Bad:
Drie energieke jongens in bad doen vergt enige oefening voordat dit een beetje rustig verloopt. Doordat ze overal een wedstrijd in zien begint het ritueel met: Wie het eerst z’n pyjama uit heeft. Gevolgd door de meest rare posities en gekke bekken trekken voor de spiegel. Daarna komt de volgende uitdaging: tandenpoetsen. Volgens mij zijn dit de moeilijkste 2 minuten van de dag. Het is nu namelijk handig dat je stil blijft staan….
In bad zitten is er niet echt bij, je kunt namelijk veel meer dingen in bad. Een greep uit de fantasie van onze jongens: Hoe hoog kan het water opspatten als ik dit speeltje laat vallen, hoe lang durf jij met je hoofd onder water, kan deze auto het hele bad rondrijden als ik heel hard duw, ik kan zwemmen in bad, hoe kan ik zoveel mogelijk bubbels maken in een lege fles.
Dan is het tijd om af te drogen, alweer stil staan…. Dit wordt nog moeilijker gemaakt doordat ze 9 van de 10 keer spontaan moeten plassen als ze uit bad stappen.

Moeder liefde:
Hoe stoer en druk ze ook zijn, zodra er iets met mama is veranderen ze in de meest zorgzame lieve wezentjes op aarde. Wanneer Bjorn ook maar probeert om met me te gaan stoeien staan m’n hulptroepen al gelijk klaar.
Als ze bij me zitten aaien ze door m’n haar en als ik zeg dat ik ze lief vind ben ik nog altijd 1000x liever.
Gelukkig willen ze ook nog steeds met mama trouwen als ze later groot zijn….

DSC_0780

Het leed dat rijbewijs heet

En dan bedoel ik niet het autorijden zelf, want dat is geweldig. Zeker in de auto’s hier 😉 Beetje jammer alleen dat de maximale snelheid op 55 mile ligt (nog geen 90 km/uur)

We mogen hier maximaal een jaar op ons Nederlandse rijbewijs rijden. Daarna is het toch echt tijd voor een Amerikaans rijbewijs. Helaas is dat niet een kwestie van even omzetten, maar hiervoor moet je gewoon helemaal opnieuw je rijbewijs halen.

Dit begint met de theorietest. In Nederlands was dit zo’n beetje het enige examen waar ik niet in één keer voor ben geslaagd, dus de spanning begon al wat op te lopen. Het theorie examen moet je hier afleggen bij een DMV kantoor (een soort RDW)
Dit is zo’n beetje het toppunt van bureaucratie en wanneer je er binnen loopt denk je dat je in een soort tijdsmachine bent gestapt.

Wanneer je geen Amerikaans paspoort hebt moet je een hele zooi papieren meenemen om aan te tonen dat je hier wel woont. Energierekening, doktersrekening, bankafschrift, huurcontract, social security card (BSN nummer) enzovoort. Een hele klus om dit bij elkaar te zoeken, omdat alles hier bijna op Bjorn z’n naam staat. Maar na wat telefoontjes heb ik het voor elkaar gekregen om alles te verzamelen.
Daarnaast heb je nog je paspoort nodig met daarin je visum en een I-94 formulier. Hierop staat wanneer je voor het laatst het land binnen bent gekomen. Eind januari had ik dit formulier al opgevraagd, maar daarop stond niet de meest recente datum. Ik heb gelijk een mail verstuurd naar die organisatie met de vraag of en hoe ik dit aan kon passen. Via een automatische antwoord kreeg ik gelijk te horen dat vanwege de drukte het wel 3 weken kon duren voordat ik antwoord zou krijgen. Altijd leuk. Gelukkig was m’n theorie examen pas 4 weken later, daar was het blijkbaar ook druk.

Op de dag van m’n examen had ik nog steeds niets gehoord van die organisatie. Bellen leverde ook niks op, ze pakken simpelweg de telefoon nooit op. Met m’n foutieve I-94, het hele pak andere papieren en het idee dat het hun vast niet uitmaakt wanneer ik nou exact het land ben binnen gekomen ben ik toch maar naar de DMV gegaan. Bij de eerste balie wordt al een screening gedaan van je papieren. Alles zag er goed uit dus ik mocht door naar stap 2. Hier moest ik een foto laten maken. Door naar stap 3; alle papieren werden grondig bekeken en ik mocht door naar stap 4. Hier moest ik een oogtest doen. Deze was zo simpel dat zelfs een blinde er volgens mij nog voor zou slagen. Stap 5, hier werden alle gegevens in het systeem gezet en alle papieren ingescand. Toen ze eindelijk klaar was zei ze heel rustig: ik heb alles in het systeem gezet, maar je kunt vandaag niet de test doen. Ik vroeg nog of ze een grapje maakte, maar ze bleek heel serieus. Wanneer alle gegevens zijn ingevoerd krijgt ze normaal gesproken akkoord om me door te sturen naar de test. Er kwam nu alleen een foutmelding in het systeem. Immigrations gaf geen goedkeuring….
Ik dacht meteen aan Trump….

Heel vrolijk en totaal niet gefrustreerd door het feit dat ik dat, van zeer hoog niveau (lees: te triest), lesboek voor niks heb bestudeerd stapte ik weer gewoon in de auto.
Dezelfde dag nog ontving ik een mail van de organisatie achter de I-94 (toeval bestaat niet?) Of ik m’n paspoortgegevens even door kon geven, zodat ze voor me uit kunnen zoeken wat er aan de hand is.
Een week later kreeg ik alweer antwoord…. Ze konden zien dat ik op 2 januari het land in ben gekomen, maar er is op dat moment een storing geweest in het systeem, waardoor er bij heel veel mensen geen registratie is geweest. Of ik even naar het dichtstbijzijnde port of entry kon gaan om het weer recht te zetten. In ons geval is dat het vliegveld wat zonder files ander half uur rijden is…. Oh en btw dit kan alleen op maandag – donderdag tussen 9 uur en 14 uur
Ik kreeg gelijk een deja vu naar India. Waarom moeten sommige dingen toch altijd zo moeilijk zijn. Zij hebben een fout gemaakt en ik mag het oplossen.

Blijkbaar konden ze wel in het systeem zien dat ik op 2 januari het land binnen was gekomen, dus ik besloot er op te gokken dat immigrations dit ook zou zien wanneer ze mijn papieren beter gingen bestuderen. En warempel een week later kreeg ik inderdaad een telefoontje dat alles nu is goedgekeurd en dat ik een nieuwe afspraak mag maken voor m’n theorietest.

Deel 2 van het halen van je rijbewijs is het volgen van een 8 uur durende cursus over drank en drugs gebruik in het verkeer. Twee avonden 4 uur lang luisteren naar verhalen hierover terwijl je zelf niet drinkt en al 15 jaar je rijbewijs hebt klinkt echt als de ideale tijdsbesteding.
Ik had me ingeschreven voor de volwassenen cursus. Uiteindelijk bleek dit exact dezelfde cursus te zijn, het enige verschil is dat ik in dat hok zonder ramen zat met alleen maar Mexicanen en Indiërs.
Dat deze cursus verplicht is voor 16-17 jarigen om hun een beetje verantwoordelijkheidsgevoel bij te brengen kan ik nog begrijpen. Maar voor volwassenen die al jaren rijden slaat dit echt nergens op.
Gelukkig heb ik de avonden overleefd, dat papiertje is binnen, al waren het wel de meest saaie avonden ooit.

Over 3 weken mag ik opnieuw naar de DMV om hopelijk m’n theorie examen te doen. Daarna kan het praktijk examen ingepland worden, dat zal ook nog wel een leuk verhaal worden. Groot voordeel is dat wanneer ik zak ik gewoon weer in m’n auto stap en naar huis kan rijden….

 

Anders

Tijdens de voorbereiding van ons avontuur in India hebben we een cultuur training gevolgd. Hierin hebben we onder andere geleerd dat de dingen in een ander land niet raar of vreemd zijn, maar bekijk het gewoon als “anders”.

Dit is een les geweest waar ik nog vaak aan terug heb gedacht. Zowel in India, maar ook hier in Amerika. Het is een hele goede manier om niet gelijk een oordeel over iets te hebben, maar het echt te bekijken als iets wat anders gaat dan je gewend bent.

Toch merk ik dat je vaak een periode hebt wanneer je in het buitenland zit waarin je de dingen toch gewoon even raar wilt noemen. Je gaat ineens weer alles vergelijken met Nederland en verlangt terug naar gewoon kunnen zeggen wat je denkt, zonder overal eerst over na te hoeven denken of dat hier wel gepast is.

In deze periode vallen er ook ineens weer heel veel dingen op.
Zo weet iedereen vast wel dat je in Amerika zo ongeveer om de 5 minuten een reclameblok op televisie hebt. Deze blokken zitten vol met reclame’s over medicijnen. Dat zie je in Nederland al niet heel veel, maar opvallend hier is vooral dat 90% van het spotje bestaat uit waarschuwingen over de bijwerkingen van dit medicijn. Ik kan niet geloven dat iemand na het horen van al die enge bijwerkingen überhaupt nog dat medicijn gaat kopen. Maar denk vooral elke keer: wat is er mis met “lees voor gebruik de bijsluiter, en raadpleeg een arts”

Afgelopen weekend had Jevi weer een kinderfeestje. Kinderfeestjes worden hier nooit thuis gevierd, maar altijd in een speelparadijs of sportclub. Bij binnenkomt mag je eerst een waiver tekenen. Waarbij je belooft geen claims in te dienen als je kind gewond raakt en je alle schade die je kind gaat maken zult vergoeden. Fijne binnenkomer….
Je kado mag je ergens op een tafel of bak in de hoek neerzetten en wordt niet eens aangeraakt of gezien door de jarige. Dan wordt er standaard een uur gespeeld, om vervolgens binnen een half uur pizza en taart naar binnen te werken.
Het mooiste van dit alles vind ik nog wel het gesprek met Jevi na afloop in de auto. Waarbij ik me echt afvraag of we wel bij hetzelfde kinderfeestje zijn geweest. Hij is vol lof en heeft een geweldige tijd gehad. Ik denk alleen maar; wat een ongezellige bedoeling en dan te bedenken hoe veel geld (500 dollar is niks) de ouders hiervoor hebben betaald.

Trakteren op school wanneer je jarig bent wordt hier zelden gedaan. Iedereen is doodsbang dat een kind een allergische reactie krijgt. Natuurlijk zijn er vast kinderen in de klas die echt een allergie hebben, maar in Nederland krijgt hij of zij dan gewoon een aangepaste traktatie.
Wanneer je kind ergens gaat spelen is de eerste vraag die je krijgt: is hij ergens allergisch voor. Alsof je een uitzondering bent wanneer je geen allergie hebt. Ik heb er ondertussen wel eentje ontwikkeld: allergie voor overbezorgdheid.

De winterperiode is hier nu echt begonnen. De temperatuur is behoorlijk gedaald en de eerste sneeuw is gevallen. Vorige week kreeg ik ’s ochtends heel vroeg een mail (en sms en voicemail) van de school dat alle scholen 2 uur later zouden beginnen door de sneeuw. Ik keek naar buiten en kon met moeite sneeuw ontdekken. Maar ook hier lijkt het alsof ze weer doodsbenauwd zijn voor de risico’s. Stel je voor dat er een schoolbus is die over dat ene sneeuwvlokje uitglijdt. Ik ben heel benieuwd hoe dat de rest van de winter gaat. Dat zullen heel veel ochtenden uitslapen worden denk ik.

Wanneer ik de indruk wek dat momenteel even alles raar is, dan zou dat wel kunnen kloppen. Gelukkig weet ik ook dat het heel snel weer verandert in gewoon anders en er zelfs heel veel positieve dingen juist weer op gaan vallen.

Iets wat tot nu toe heel erg uitspringt voor mij zijn de complimenten die Amerikanen geven. Nu heb ik natuurlijk ook een beeldige jas en fantastische laarzen en de allermooiste oorbellen en zit m’n haar uiteraard altijd perfect, maar dat wordt dan ook door wildvreemden tegen je gezegd. Wanneer het in Nederland gebeurt denk je al snel: Is er iets mis? Word ik ondertussen beroofd? Wat moet ze van me? Eigenlijk natuurlijk van de zotte. Wanneer je vindt dat iemand iets leuks aan heeft moet je dat gewoon kunnen zeggen en dat is ook erg leuk om te doen en te horen!

 

Sommige dingen wennen denk ik nooit

Ondertussen zitten we alweer 8 maanden in Amerika. We zijn al behoorlijk gewend aan ons leventje hier en hebben het nog steeds erg naar ons zin. De bladeren zijn ondertussen van de bomen en de winter staat nu echt voor de deur. Overal zie ik paaltjes opduiken die de rand van de weg aan moeten geven voor als er een dik pak sneeuw gaat vallen. Het schijnt hier heel gebruikelijk te zijn dat je ’s ochtends wakker wordt en er ineens een 40cm dikke laag sneeuw ligt! We kunnen niet wachten. De sleetjes liggen al klaar!

Ondanks dat we hier nu al een tijdje zitten zijn er nog steeds dingen die ons hier opvallen. De eetgewoontes is daar een goed voorbeeld van.
De kinderen eten hier, net zoals in Nederland, op school hun lunch. Ik geef de jongens, heel Nederlands, elke dag broodjes met wat drinken mee. Bij Jevi en ook bij Luka op de opvang kun je ook een lunch op school kopen. Het aanbod is alleen niet helemaal wat je voor kinderen onder de 10 jaar zou hopen. Bij Luka wordt de lunch verzorgd door de plaatselijke pizzeria. Op de school van Jevi is een kantine, maar daar worden ze denk ik gesponsord door een frituur leverancier….

Naast de lunch hebben ze in de ochtend nog een korte pauze. Tijdens deze pauze eten de kinderen een snack. Ja inderdaad, snack! Ik blijf stug elke dag fruit meegeven, maar ik krijg sinds kort commentaar van de jongens…. Alle andere kinderen krijgen snoep, cake, koekjes of chips mee van huis….

Deze snackgewoonte wordt overigens met de paplepel ingegoten:
chips

 

 

 

 

 

 

Tijdens kinderfeestjes wordt er standaard pizza gegeten. Het maakt niet uit hoe laat het feestje gehouden wordt. Pizza is er altijd! Overigens gevolgd door de taart, wat hier dan als een toetje gezien wordt. En niet te vergeten de “party bag” uiteraard tot de rand toe gevuld met….snoep.

Ik kan na Halloween überhaupt geen snoep meer zien. De bak die we daar aan overgehouden hebben heb ik “per ongeluk” vorige week in de prullenbak laten vallen.

Dat kinderen hier blijkbaar een enorme drang naar snoep hebben is ook niet zo raar. Ik weet nog niet of ik haar naam mag noemen in mijn blog, dus ik noem haar maar even onze lieve Nederlandse dorpsgenoot. Zij is zwanger van hun tweede kindje en was laatst aan het kijken naar het aanbod van flesvoeding hier in Amerika. Toen ze verschillende ingrediëntenlijsten van de babyvoeding uit de US naast die van de lijst uit Nederland had gelegd kwam ze tot de schokkende ontdekking dat er hier overal zoetstoffen in verwerkt zitten.

Waar ik me toch ook nog steeds over verbaas zijn die grote Starbucks bekers die overal opduiken. Serieus, hoe krijg je zo’n grote hoeveelheid naar binnen.
Milan zit sinds kort op zwemles. Elke maandagochtend een half uurtje. In Nederland klaagt iedereen over de prijzen voor zwemles, hier is het nog erger. Ik snap dan ook niet dat werkelijk de helft van het groepje er nog niet is wanneer de les om 10 uur start. De laatste moeder wandelt om 10:10 uur het zwembad binnen met haar kind EN een grote beker Starbucks in de andere hand…. Iets met prioriteiten stellen??

Oh en als laatste nog: Mac and Cheese. Wanneer dit je nationale trots is, is er toch echt iets mis met je eetgewoonte. De kaas die ervoor gebruikt wordt, mag je nog geen eens kaas noemen. Het ergste is dat dit gerecht ook nog eens overal opduikt. Zelfs in redelijke goede restaurants staat het nog op de menukaart en er gaat geen reclameblok voorbij op tv (ok, die zijn er ook wel heel veel) of je wordt ermee geconfronteerd. En nee, het ziet er echt niet uit! Er bestaat zelfs een Mac and Cheese day hier in de US. Die sla ik even over.

Verkiezingen

Vandaag is het dan zover. De nieuwe president van Amerika zal gekozen worden. Het is hier uiteraard al een hele tijd een veel besproken item. Maar afgelopen week werd je er echt mee overspoeld. Op tv gaan alle reclamespotjes over de verkiezingen. In het ene spotje wordt met nog meer modder gegooid dan het andere. Hoe vaak ik deze zin wel niet gehoord heb: I’m Donald Trump (Of Hillary Clinton) and I approve this message!

 Buiten zie je overal bordjes opduiken in tuinen met daarop hun favoriete kandidaat. Die borden worden vervolgens door de tegenpartij kapotgemaakt. De dag erna staat er dan standaard weer een extra bord bij. In deze straat op de foto staan aan de ene kant 6 bordjes met Trump. De overbuurman heeft er ondertussen 4 met Clinton staan. 

Op bijna elke hoek van de straat word je daarnaast nog eens herinnerd om te gaan stemmen. 

De scholen hebben door de verkiezingen al twee dagen vrij. Veel scholen worden namelijk als stemlocatie gebruikt. 

Ik vind het jammer dat wij niet mogen stemmen. Wat was ik trots geweest als dit de twee beste kandidaten van mijn land waren geweest….

School in Amerika

Al eerder schreef ik over de verschillen tussen de basisschool in Nederland en de school hier in Amerika. Jevi heeft me vandaag geholpen door het opnoemen van alle verschillen die hij tot nu toe heeft gemerkt.

Om te beginnen is de basisschool hier wat anders ingedeeld. De basisschool begint bij Kindergarten, in Nederland is dat groep 2. Tot die tijd kunnen kinderen naar een pre-school gaan. De openbare pre-schools zijn echter snel vol en er wordt voorrang gegeven aan kinderen met een (taal)achterstand of wanneer broers of zussen al op die basisschool zitten.
De basisschool kun je (in ieder geval hier bij ons in de staat) niet zelf kiezen. Het adres waar je woont bepaalt naar welke basisschool je gaat. Vaak is dat zelfs maar één school. Dit heeft zelfs gevolgen voor de huizenprijzen. In een regio waar een goede school staat zijn de huizenprijzen hoger. De basisschool is hier, net zoals in Nederland gratis, maar uiteindelijk betaal je dus via je huis wel voor een goede school.

De basisschool hier in Wilton is in drieën gehakt. Kindergarten, Grade 1 (= groep 3) en Grade 2 zitten bij elkaar. Vervolgens gaan de kinderen naar een andere school waar Grade 3 tot en met 5 bij elkaar zitten. Het derde deel van de basisschool (dit deel wordt hier ook wel middle school genoemd), Grade 6 tot en met 8 zit weer in een andere school. Alles bij elkaar in één school is ook bijna niet haalbaar. Bij Jevi zitten namelijk al zo’n 1000 kinderen.

Doordat de school zo groot is zijn er wel veel faciliteiten voor de kinderen. De school heeft een eigen “school nurse” Hier is Jevi al een aantal keren geweest, want voor elk schrammetje of losse pleister word je hier naar toe gestuurd. Er is een grote kantine waar de kinderen tussen de middag lunchen en ook zelf hun lunch kunnen kopen. Elke dag staat er iets anders op het menu, helaas nog niet veel gezonde maaltijden…. Cheeseburgers, kipnuggets, pizza, kipburger en uiteraard mac and cheese. Deze maand zag ik wel een tosti met tomatensoep er tussen staan…. Er komt wat variatie!
Uiteraard is de school ook goed beveiligd. Je kunt er als buitenstaander niet binnenkomen. Bij de hoofdingang zit de administratie waar je onmogelijk omheen komt. Hier moet je je melden voordat je een stap verder in de school mag zetten.

Bij de school geen grote fietsenhokken….Niemand komt hier op de fiets naar school. Ik denk dat zo’n 90% van de kinderen met de schoolbus naar school gaat. De overige kinderen worden met de auto gebracht. Hiervoor is een speciale oprijlaan gemaakt en deze kinderen gaan via een andere ingang de school binnen. Waar uiteraard een medewerker van de school staat die bijhoudt wie er allemaal binnenkomt.

Tijdens de schoollessen zijn er toch ook wel veel verschillen. De kinderen beginnen elke ochtend met de “pledge of allegiance” of te wel; belofte van trouw. De kinderen staan dan allemaal naast hun stoel, houden hun rechterhand op hun hart en kijken naar de Amerikaanse vlag. De tekst wordt weergegeven op het digitale schoolbord.
I pledge allegiance to the flag of the united states of america and to the republic for which it stand, one nation under god, indivisible, with liberty and justice for all.

Naast de gewone lessen in het eigen klaslokaal zijn er nog een aantal andere lessen die de kinderen krijgen. Zo hebben ze een speciale leraar en lokaal voor muziekles, handenarbeid, computerles, gymles en mogen ze één keer per week naar de bibliotheek in de school. Wat ik wel weer opvallend vind is dat er tijdens de gymlessen geen speciale gymkleding wordt gedragen. De kinderen gaan gewoon op eigen schoenen in de gymzaal.

Volgens Jevi is de juf hier veel strenger. Niet rennen, niet schreeuwen. Dat wordt er ook al van jongs af aan ingeramd. Ik hoor het regelmatig ouders tegen hun kinderen zeggen. Tijdens de zwemles van Milan was me dit ook al opgevallen. Zodra er een kindje wat met water gaat spetteren terwijl ze nog op de kant zitten te wachten dan is het gelijk; handen op je schoot!

In de klas hebben alle kinderen op een bord een eigen kaartje. Iedereen heeft drie verschillende kaartjes: rood, oranje, groen. Wanneer je kaartje op rood staat worden de ouders ingelicht en moeten de kinderen nablijven en strafwerk schrijven. Dit is in de afgelopen twee weken al twee keer gebeurd in Jevi z’n klas. Wanneer je niet luistert, niet goed je werk doet, te lang op het toilet zit verandert de juf je kaartje naar oranje. Gebeurt er die dag nog een keer iets, dan wordt het rood…. Jevi vertelde trots dat zijn kaartje alleen nog maar groen is geweest. Ik ga het thuis denk ik ook maar invoeren….

Er wordt hier naar mijn idee vaak met een beloningssysteem gewerkt. Jevi kwam afgelopen week met een sticker op z’n shirt thuis. Hij vertelde dat hij heel goed had geluisterd. De opdracht was om je tafel op te ruimen en vervolgens met je hoofd op je armen stil te liggen op je tafel. Blijkbaar had het groepje waar Jevi z’n tafel ook bij staat dit als beste gedaan, want zij hadden alle 6 een sticker gekregen.
Bijna elke dag wordt er wel iemand met een sticker of klein prijsje beloond wanneer hij of zij goed gedrag heeft vertoond.

De kinderen krijgen van jongs af aan al taken toebedeeld, dit gebeurt zelfs al bij Milan op school. Bij Jevi in de klas hebben alle kinderen een taak. Deze taken verwisselen elke twee weken. Zo heb je bijvoorbeeld de “Line leader”, die moet vooraan in de rij staan. Wanneer de kinderen de klas verlaten gebeurt dit altijd in een rij. Er is ook iemand aangewezen die achteraan in de rij staat en ervoor moet zorgen dat iedereen in de rij blijft.
Dan is er een “hoofd puntenslijper”, deze persoon mag elke dag ervoor zorgen dat bij iedereen de potloden goed geslepen zijn. Dit gebeurt wel met een elektrische gelukkig.
De “Paper passer” mag alle papieren uitdelen.
Een groepje kinderen is de “Floor monitor”, die zorgen ervoor dat er niks op de grond ligt. De “Pledge helper” mag elke ochtend de vlag vasthouden, de “book helpers” moeten ervoor zorgen dat alle boeken netjes op hun plaats staan en de “Lamp monitor” mag elke keer bij het verlaten en terugkomen van de klas het licht weer aan of uit doen.

Huiswerk wordt hier vanaf groep 3 al meegegeven. Elke dag krijgen de kinderen wel iets mee wat ze thuis moeten doen. Persoonlijk moet ik hier ook nog wel erg aan wennen. Jevi is elke dag al bijna 8 uur van huis en wanneer hij dan ook nog huiswerk moet maken blijft er gewoon bizar weinig tijd over voor sporten of om gewoon even lekker te spelen. Afspreken met vriendjes is daardoor ook erg lastig. 

Er zijn vast nog veel meer verschillen die ik tijdens het interviewen van Jevi nog niet naar boven heb gekregen. Het mooie is dat hij het helemaal niet als apart of raar ziet. Het is gewoon anders. Het allermooiste vind ik dat Jevi het gewoon enorm naar z’n zin heeft op school en elke dag met een glimlach weer thuiskomt. Dan weet je dat we een goede keuze hebben gemaakt en dat het onze kinderen alleen maar zal verrijken.