Sommige dingen wennen denk ik nooit

Ondertussen zitten we alweer 8 maanden in Amerika. We zijn al behoorlijk gewend aan ons leventje hier en hebben het nog steeds erg naar ons zin. De bladeren zijn ondertussen van de bomen en de winter staat nu echt voor de deur. Overal zie ik paaltjes opduiken die de rand van de weg aan moeten geven voor als er een dik pak sneeuw gaat vallen. Het schijnt hier heel gebruikelijk te zijn dat je ’s ochtends wakker wordt en er ineens een 40cm dikke laag sneeuw ligt! We kunnen niet wachten. De sleetjes liggen al klaar!

Ondanks dat we hier nu al een tijdje zitten zijn er nog steeds dingen die ons hier opvallen. De eetgewoontes is daar een goed voorbeeld van.
De kinderen eten hier, net zoals in Nederland, op school hun lunch. Ik geef de jongens, heel Nederlands, elke dag broodjes met wat drinken mee. Bij Jevi en ook bij Luka op de opvang kun je ook een lunch op school kopen. Het aanbod is alleen niet helemaal wat je voor kinderen onder de 10 jaar zou hopen. Bij Luka wordt de lunch verzorgd door de plaatselijke pizzeria. Op de school van Jevi is een kantine, maar daar worden ze denk ik gesponsord door een frituur leverancier….

Naast de lunch hebben ze in de ochtend nog een korte pauze. Tijdens deze pauze eten de kinderen een snack. Ja inderdaad, snack! Ik blijf stug elke dag fruit meegeven, maar ik krijg sinds kort commentaar van de jongens…. Alle andere kinderen krijgen snoep, cake, koekjes of chips mee van huis….

Deze snackgewoonte wordt overigens met de paplepel ingegoten:
chips

 

 

 

 

 

 

Tijdens kinderfeestjes wordt er standaard pizza gegeten. Het maakt niet uit hoe laat het feestje gehouden wordt. Pizza is er altijd! Overigens gevolgd door de taart, wat hier dan als een toetje gezien wordt. En niet te vergeten de “party bag” uiteraard tot de rand toe gevuld met….snoep.

Ik kan na Halloween überhaupt geen snoep meer zien. De bak die we daar aan overgehouden hebben heb ik “per ongeluk” vorige week in de prullenbak laten vallen.

Dat kinderen hier blijkbaar een enorme drang naar snoep hebben is ook niet zo raar. Ik weet nog niet of ik haar naam mag noemen in mijn blog, dus ik noem haar maar even onze lieve Nederlandse dorpsgenoot. Zij is zwanger van hun tweede kindje en was laatst aan het kijken naar het aanbod van flesvoeding hier in Amerika. Toen ze verschillende ingrediëntenlijsten van de babyvoeding uit de US naast die van de lijst uit Nederland had gelegd kwam ze tot de schokkende ontdekking dat er hier overal zoetstoffen in verwerkt zitten.

Waar ik me toch ook nog steeds over verbaas zijn die grote Starbucks bekers die overal opduiken. Serieus, hoe krijg je zo’n grote hoeveelheid naar binnen.
Milan zit sinds kort op zwemles. Elke maandagochtend een half uurtje. In Nederland klaagt iedereen over de prijzen voor zwemles, hier is het nog erger. Ik snap dan ook niet dat werkelijk de helft van het groepje er nog niet is wanneer de les om 10 uur start. De laatste moeder wandelt om 10:10 uur het zwembad binnen met haar kind EN een grote beker Starbucks in de andere hand…. Iets met prioriteiten stellen??

Oh en als laatste nog: Mac and Cheese. Wanneer dit je nationale trots is, is er toch echt iets mis met je eetgewoonte. De kaas die ervoor gebruikt wordt, mag je nog geen eens kaas noemen. Het ergste is dat dit gerecht ook nog eens overal opduikt. Zelfs in redelijke goede restaurants staat het nog op de menukaart en er gaat geen reclameblok voorbij op tv (ok, die zijn er ook wel heel veel) of je wordt ermee geconfronteerd. En nee, het ziet er echt niet uit! Er bestaat zelfs een Mac and Cheese day hier in de US. Die sla ik even over.

Verkiezingen

Vandaag is het dan zover. De nieuwe president van Amerika zal gekozen worden. Het is hier uiteraard al een hele tijd een veel besproken item. Maar afgelopen week werd je er echt mee overspoeld. Op tv gaan alle reclamespotjes over de verkiezingen. In het ene spotje wordt met nog meer modder gegooid dan het andere. Hoe vaak ik deze zin wel niet gehoord heb: I’m Donald Trump (Of Hillary Clinton) and I approve this message!

 Buiten zie je overal bordjes opduiken in tuinen met daarop hun favoriete kandidaat. Die borden worden vervolgens door de tegenpartij kapotgemaakt. De dag erna staat er dan standaard weer een extra bord bij. In deze straat op de foto staan aan de ene kant 6 bordjes met Trump. De overbuurman heeft er ondertussen 4 met Clinton staan. 

Op bijna elke hoek van de straat word je daarnaast nog eens herinnerd om te gaan stemmen. 

De scholen hebben door de verkiezingen al twee dagen vrij. Veel scholen worden namelijk als stemlocatie gebruikt. 

Ik vind het jammer dat wij niet mogen stemmen. Wat was ik trots geweest als dit de twee beste kandidaten van mijn land waren geweest….

School in Amerika

Al eerder schreef ik over de verschillen tussen de basisschool in Nederland en de school hier in Amerika. Jevi heeft me vandaag geholpen door het opnoemen van alle verschillen die hij tot nu toe heeft gemerkt.

Om te beginnen is de basisschool hier wat anders ingedeeld. De basisschool begint bij Kindergarten, in Nederland is dat groep 2. Tot die tijd kunnen kinderen naar een pre-school gaan. De openbare pre-schools zijn echter snel vol en er wordt voorrang gegeven aan kinderen met een (taal)achterstand of wanneer broers of zussen al op die basisschool zitten.
De basisschool kun je (in ieder geval hier bij ons in de staat) niet zelf kiezen. Het adres waar je woont bepaalt naar welke basisschool je gaat. Vaak is dat zelfs maar één school. Dit heeft zelfs gevolgen voor de huizenprijzen. In een regio waar een goede school staat zijn de huizenprijzen hoger. De basisschool is hier, net zoals in Nederland gratis, maar uiteindelijk betaal je dus via je huis wel voor een goede school.

De basisschool hier in Wilton is in drieën gehakt. Kindergarten, Grade 1 (= groep 3) en Grade 2 zitten bij elkaar. Vervolgens gaan de kinderen naar een andere school waar Grade 3 tot en met 5 bij elkaar zitten. Het derde deel van de basisschool (dit deel wordt hier ook wel middle school genoemd), Grade 6 tot en met 8 zit weer in een andere school. Alles bij elkaar in één school is ook bijna niet haalbaar. Bij Jevi zitten namelijk al zo’n 1000 kinderen.

Doordat de school zo groot is zijn er wel veel faciliteiten voor de kinderen. De school heeft een eigen “school nurse” Hier is Jevi al een aantal keren geweest, want voor elk schrammetje of losse pleister word je hier naar toe gestuurd. Er is een grote kantine waar de kinderen tussen de middag lunchen en ook zelf hun lunch kunnen kopen. Elke dag staat er iets anders op het menu, helaas nog niet veel gezonde maaltijden…. Cheeseburgers, kipnuggets, pizza, kipburger en uiteraard mac and cheese. Deze maand zag ik wel een tosti met tomatensoep er tussen staan…. Er komt wat variatie!
Uiteraard is de school ook goed beveiligd. Je kunt er als buitenstaander niet binnenkomen. Bij de hoofdingang zit de administratie waar je onmogelijk omheen komt. Hier moet je je melden voordat je een stap verder in de school mag zetten.

Bij de school geen grote fietsenhokken….Niemand komt hier op de fiets naar school. Ik denk dat zo’n 90% van de kinderen met de schoolbus naar school gaat. De overige kinderen worden met de auto gebracht. Hiervoor is een speciale oprijlaan gemaakt en deze kinderen gaan via een andere ingang de school binnen. Waar uiteraard een medewerker van de school staat die bijhoudt wie er allemaal binnenkomt.

Tijdens de schoollessen zijn er toch ook wel veel verschillen. De kinderen beginnen elke ochtend met de “pledge of allegiance” of te wel; belofte van trouw. De kinderen staan dan allemaal naast hun stoel, houden hun rechterhand op hun hart en kijken naar de Amerikaanse vlag. De tekst wordt weergegeven op het digitale schoolbord.
I pledge allegiance to the flag of the united states of america and to the republic for which it stand, one nation under god, indivisible, with liberty and justice for all.

Naast de gewone lessen in het eigen klaslokaal zijn er nog een aantal andere lessen die de kinderen krijgen. Zo hebben ze een speciale leraar en lokaal voor muziekles, handenarbeid, computerles, gymles en mogen ze één keer per week naar de bibliotheek in de school. Wat ik wel weer opvallend vind is dat er tijdens de gymlessen geen speciale gymkleding wordt gedragen. De kinderen gaan gewoon op eigen schoenen in de gymzaal.

Volgens Jevi is de juf hier veel strenger. Niet rennen, niet schreeuwen. Dat wordt er ook al van jongs af aan ingeramd. Ik hoor het regelmatig ouders tegen hun kinderen zeggen. Tijdens de zwemles van Milan was me dit ook al opgevallen. Zodra er een kindje wat met water gaat spetteren terwijl ze nog op de kant zitten te wachten dan is het gelijk; handen op je schoot!

In de klas hebben alle kinderen op een bord een eigen kaartje. Iedereen heeft drie verschillende kaartjes: rood, oranje, groen. Wanneer je kaartje op rood staat worden de ouders ingelicht en moeten de kinderen nablijven en strafwerk schrijven. Dit is in de afgelopen twee weken al twee keer gebeurd in Jevi z’n klas. Wanneer je niet luistert, niet goed je werk doet, te lang op het toilet zit verandert de juf je kaartje naar oranje. Gebeurt er die dag nog een keer iets, dan wordt het rood…. Jevi vertelde trots dat zijn kaartje alleen nog maar groen is geweest. Ik ga het thuis denk ik ook maar invoeren….

Er wordt hier naar mijn idee vaak met een beloningssysteem gewerkt. Jevi kwam afgelopen week met een sticker op z’n shirt thuis. Hij vertelde dat hij heel goed had geluisterd. De opdracht was om je tafel op te ruimen en vervolgens met je hoofd op je armen stil te liggen op je tafel. Blijkbaar had het groepje waar Jevi z’n tafel ook bij staat dit als beste gedaan, want zij hadden alle 6 een sticker gekregen.
Bijna elke dag wordt er wel iemand met een sticker of klein prijsje beloond wanneer hij of zij goed gedrag heeft vertoond.

De kinderen krijgen van jongs af aan al taken toebedeeld, dit gebeurt zelfs al bij Milan op school. Bij Jevi in de klas hebben alle kinderen een taak. Deze taken verwisselen elke twee weken. Zo heb je bijvoorbeeld de “Line leader”, die moet vooraan in de rij staan. Wanneer de kinderen de klas verlaten gebeurt dit altijd in een rij. Er is ook iemand aangewezen die achteraan in de rij staat en ervoor moet zorgen dat iedereen in de rij blijft.
Dan is er een “hoofd puntenslijper”, deze persoon mag elke dag ervoor zorgen dat bij iedereen de potloden goed geslepen zijn. Dit gebeurt wel met een elektrische gelukkig.
De “Paper passer” mag alle papieren uitdelen.
Een groepje kinderen is de “Floor monitor”, die zorgen ervoor dat er niks op de grond ligt. De “Pledge helper” mag elke ochtend de vlag vasthouden, de “book helpers” moeten ervoor zorgen dat alle boeken netjes op hun plaats staan en de “Lamp monitor” mag elke keer bij het verlaten en terugkomen van de klas het licht weer aan of uit doen.

Huiswerk wordt hier vanaf groep 3 al meegegeven. Elke dag krijgen de kinderen wel iets mee wat ze thuis moeten doen. Persoonlijk moet ik hier ook nog wel erg aan wennen. Jevi is elke dag al bijna 8 uur van huis en wanneer hij dan ook nog huiswerk moet maken blijft er gewoon bizar weinig tijd over voor sporten of om gewoon even lekker te spelen. Afspreken met vriendjes is daardoor ook erg lastig. 

Er zijn vast nog veel meer verschillen die ik tijdens het interviewen van Jevi nog niet naar boven heb gekregen. Het mooie is dat hij het helemaal niet als apart of raar ziet. Het is gewoon anders. Het allermooiste vind ik dat Jevi het gewoon enorm naar z’n zin heeft op school en elke dag met een glimlach weer thuiskomt. Dan weet je dat we een goede keuze hebben gemaakt en dat het onze kinderen alleen maar zal verrijken.

 

Vakantie augustus

In augustus had Bjorn een week vrij en besloten we om naar Washington DC te gaan. We horen steeds meer mensen over Airbnb en hebben via die website een super mooi appartement gevonden op loopafstand van alle bezienswaardigheden. We hadden geen idee hoe druk het zou zijn in deze grote stad, maar ook hier was het weer enorm goed te doen. De auto kon naast ons appartement staan. Alle bezienswaardigheden waren op loopafstand, dus dat was ideaal. We hebben twee dagen door de stad gelopen en erg veel kunnen zien. Een prachtige stad met erg veel leuke musea, ook voor de kinderen. We zijn naar het natural history museum geweest, waar vooral de T-Rex erg interessant was voor Jevi en Milan

img_1994

Het air and space museum was ook een groot succes. Jevi heeft zelfs nog met Bjorn in een flight simulator gezeten. Super gaaf!
Uiteraard hebben we ook het Witte Huis, Washington monument en het Capitol gezien. Klein detail; het was 34 graden en een enorm hoge luchtvochtigheid. Ondanks dat was het geen probleem om met de mannetjes door de stad te wandelen. Genieten dat het allemaal kan!

Na ons stedentripje zijn we een stukje Noordelijker gereden waar we een leuke camping hadden geboekt. Geen die-hard kamperen in een tentje voor ons…. We hadden een mooie cabin gehuurd, super relaxed.
img_2034
Het was toevallig “water war” weekend toen wij er stonden en dat was helemaal niet vervelend met die warmte. De Amerikanen namen het thema alleen wel erg serieus. Hele pick-up trucks met grote watertonnen achterop reden over de camping om iedereen nat te spuiten. Uiteraard wel voorzien van een waslijst met regels, waar iedereen zich ook nog keurig aan houdt. Voor de kinderen één groot feest en voor ons dus ook!

Tijdens de laatste dag van de vakantie zijn we naar het WTA tennistoernooi in New Haven gereden. Het was die dag kinderdag, er werden allemaal leuke activiteiten georganiseerd. Jevi en Milan hebben meegedaan met een clinic en konden losgaan op een springkussen. Toen we een kijkje wilden nemen bij de trainingsbanen kwamen we Kiki Bertens en haar coach Raymond Sluiter tegen. Bjorn heeft wel tegen hem getennist, dus zo konden we mooi even een praatje met ze maken. De jongens waren erg onder de indruk dat ze Kiki nu in het echt konden zien. Milan vond het vooral opmerkelijk dat we Nederlands konden praten. ’s Middags moest ze de eerste ronde van de damesdubbel spelen. Het was nog erg rustig, dus we zaten helemaal vooraan. Jevi en Milan vonden het maar wat leuk dat ze hun weer herkende en een praatje met ze maakte. Na afloop van de wedstrijd konden ze nog even met haar op de foto. Milan maakte gelijk van de gelegenheid gebruik en zei tegen Kiki: ik wil eigenlijk nog wel een knuffel….

img_2040

 

 

De scholen zijn weer begonnen

Twee weken geleden zijn de jongens begonnen aan hun nieuwe schooljaar. Jevi zit nu in Grade 2 (groep 4) en Milan zit in de 4’s. De basisschool begint hier pas bij wat in Nederland groep 2 zou zijn. Milan zit nu op een pre-school, waar hij 4 dagen per week naar toe gaat. Volgens schooljaar gaat hij hier naar Kindergarten (groep 2) en mag hij ook eindelijk met de schoolbus, hij kan niet wachten.

Na 12 weken vakantie waren ze ook wel weer klaar om naar school te gaan.
Aan het begin van de vakantie leek het een enorme periode, maar uiteindelijk is het voorbij gevlogen. Ze zijn een paar keer naar een summer camp gegaan. Het aanbod daarvan is hier echt enorm. Van sporten, knutselen tot allerlei technische- en constructieachtige kampen. Ze hebben beide twee keer voor een tenniskamp gekozen. Dit was dan vier ochtenden in de week op tennisbanen hier in de buurt. Super leuk om die enthousiaste mannetjes daar te zien. Aan het einde van de week was er een grote opblaasbare waterglijbaan, één groot feest! Daarnaast zijn ze nog naar een algemeen kamp geweest waar ze 5 dagen alleen maar hebben geknutseld, spelletjes gedaan en vooral veel waterpret hebben gehad. Een leuk tijdverdrijf en ook erg goed om de Engelse taal goed bij te houden.

Ilene is hier ook nog 3 weken geweest, we zijn zelf nog naar Washington DC gegaan en aan het einde van de zomervakantie is Nienke nog hier gekomen.

Na twee weken school zijn we allemaal weer gewend aan het ritme. In het begin was het wel even aanpassen. Elke ochtend moeten we weer om 8:15 uur bij de bushalte staan waar Jevi wordt opgehaald door de schoolbus, waar hij om 16:00 dan weer aankomt. Lange dagen die toch wel weer even veel energie kosten.

Gelukkig vinden ze het beide super leuk op school. Jevi zit weer in een bijna compleet nieuwe klas en een nieuwe juf, maar ook dat ging helemaal goed.
De dag voordat de scholen weer begonnen mochten we met z’n allen Jevi z’n nieuwe klas bekijken. Het was erg fijn om te zien dat Jevi zelf al alles weet te vinden in die grote school. Hij heeft ons heel trots een korte rondleiding gegeven.
Het blijft super mooi om te zien hoe makkelijk de kinderen zich aanpassen. Het schoolsysteem is toch wel erg anders in vergelijking met Nederland en ook de manier van lesgeven is een groot verschil. Jevi komt soms met verhalen thuis waar ik met verbazing naar luister. Het grappige ervan is dat hij het allemaal niet zo raar of anders vindt. Hij gaat er gewoon in mee en vindt het allemaal wel prima. Wij vergelijken toch nog steeds erg veel met Nederland.

Hij vroeg me vorige week wel of hij op z’n sportschoenen en met sportkleding naar school mocht. Ik vroeg of hij dan ging sporten, dat was niet zo, maar iedereen heeft sportkleding aan gaf hij aan. Jevi zei dat hij één van de weinige is met gewone kleding.
Ik zie het ook bij de ouders. Bijna alle moeders zie ik in sportkleding lopen. Ze noemen het zelf echter active wear. Ik vind het eerlijk gezegd een opmerkelijke term, want zo active zijn ze allemaal niet…. Misschien proberen ze de indruk te wekken 😉

Milan heeft het ook enorm naar z’n zin op school. We zijn ook wel heel blij met de keuze voor zijn school. Het is een klein schooltje met super veel aandacht voor de kinderen. De juffen zijn erg lief en hebben veel aandacht voor de kinderen. Hij zit in een klas van 12 kinderen en ze hebben altijd 2 juffen. De juf vertelde vorige week dat het al super goed gaat met z’n Engels. Hij begrijpt alles al en kan ook alles wel zeggen wat hij wil vertellen. Soms is er nog wel wat verwarring. Zo was er een kindje die al een kerstliedje aan het zingen was. De juf speelde daar op in door met z’n allen het liedje te zingen en iets te vertellen over Santa. Milan keek haar wat gek aan, dus ze wou het nog even extra aan hem uitleggen. Ze vertelde dat “Santa” Santa Claus is. Ohhh Sinterklaas zei Milan, maar toen ze het over rendieren had snapte hij het echt niet meer….

 

Klantenservice in Amerika

Wat me nog steeds blijft verbazen hier in Amerika is de klantenservice bij bedrijven. Hier is de klant echt Koning!

Je mag hier werkelijk bijna alles terugbrengen naar de winkel en krijgt vervolgens gewoon je geld terug. Waar je in Nederland keihard moet vechten om je aankoopbedrag terug te krijgen, hoef je hier alleen maar te zeggen dat de kleur je niet aanstaat. Geen bonnetje meer? Daar doen ze ook niet moeilijk over. In Nederland word je gewoon naar huis gestuurd, maar hier krijgt de klant altijd gelijk.

Zo stond ik laatst achter een mevrouw in de rij bij de klantenservice bij de Walmart (een grote supermarkt met ook veel non-food spullen) De vrouw bracht een elektrische tandenborstel terug, ze had echter geen bonnetje meer. De caissière scande het artikel, maar de barcode was onbekend. Er werd een collega van de desbetreffende afdeling bijgehaald en deze gaf aan dat de barcode niet gebruikt werd bij de Walmart en het product dus niet daar vandaan kwam.
Duidelijk verhaal leek mij: Ga maar weer naar huis.
Maar nee hoor, er werd eenzelfde doos uit het schap gehaald, zodat de barcode gescand kon worden en mevrouw kreeg netjes haar geld terug.

Zelf heb ik laatst contact gehad met de klantenservice van Amazon. Toen we hier net aankwamen hebben we een aantal spullen besteld en heb ik me aangemeld bij die website. Je kreeg de eerste 30 dagen gratis extra service (gratis verzenden bijv)
Na 2 maanden wou ik weer iets bestellen en besefte ik me dat ik nog steeds die voordelen had. Toen ik vervolgens op mijn account keek bleek dat het proefabonnement was omgezet in een definitieve en dat ze het lidmaatschap van 100 dollar al in rekening hadden gebracht. Na het lezen van de kleine lettertjes van het proefabonnement (misschien handig om dat de volgende keer gelijk te doen, ik weet het) las ik dat het zonder opzegging wordt omgezet in een abonnement. Kansloos zou je zeggen….
Toch even proberen, dus nam contact op met de klantenservice. Ik zat klaar voor een fikse discussie, maar nee hoor. Wat vervelend mevrouw, het spijt ons dat dit niet duidelijk was, ik zie wel dat u na de proefperiode nog wel gebruik heeft gemaakt van de service, uiteraard krijgt u gewoon het geld terug, sterker nog; het staat nu al op uw rekening
Bizar!

Vorige week kwam Jevi naar me toe omdat z’n slipper kapot was. Dit merk hebben we veel vaker en is nog nooit kapot gegaan. De slippers had ik 2 maanden geleden online gekocht. Ik werd toch nieuwsgierig wat de klantenservice hiermee zou gaan doen. ’s avonds laat ging ik kijken wanneer we de slippers precies hadden gekregen en inderdaad ze waren nog geen 2 maanden oud. Ik zag op de website dat er een chatfunctie was. Dus typte ik een berichtje met het voorval, dat dit nog nooit eerder was gebeurd met die merk en of ze iets voor me konden doen. Binnen een paar seconden kreeg ik al een reactie, dat om elf uur ’s avonds. En ook hier was het weer één en al begrip en werd er gelijk een nieuw paar naar ons opgestuurd. Ik had gehoopt wat korting te krijgen op de volgende bestelling, maar weer weet de klantenservice me hier te verbazen!

 

 

Bezoek uit Nederland

Op 10 juni stond ik samen met Milan en Luka op het vliegveld van New York.
IMG_1438Zo stonden we Pake en Oma samen op te wachten. We konden niet wachten om ze weer te zien en stonden helemaal vooraan. Gelukkig stak Luka al heel snel z’n armpjes uit naar oma, was ze dus voor niks bang geweest dat hij haar was vergeten….
Jevi zou uit school met een vriendinnetje mee naar huis gaan, dus hij moest nog even geduld hebben. Bjorn kwam ’s avonds laat pas thuis, hij was een weekje naar Nederland geweest.

Gelukkig hadden m’n ouders weinig last van een jetlag, dus in het weekend hebben we ze gelijk meegesleept naar New York. Ground zero, Grand Central station, Times Square, Central Park, Wall street, Nintendo store, Rockefeller center.

De zomervakantie voor Milan was al begonnen, maar Jevi moest nog een paar dagen naar school. M’n vader kon dus nog mooi even meemaken hoe Jevi met de schoolbus naar school gaat.
We hebben Jevi ook een keer opgehaald van school. Dan kun je mooi zien hoe goed het allemaal geregeld is. s’ochtends moet ik dan al in een online systeem aangeven dat Jevi niet met de bus naar huis gaat, maar dat ik hem op haal. Na de lunch worden deze lijsten uitgeprint en krijgen de meesters en juffen deze doorgestuurd. Aan het einde van de dag wordt de klas in twee groepen verdeeld. De ene groep gaat met een begeleider mee naar de bussen en de andere gaat naar de plek waar de auto’s de kinderen op kunnen halen. Toen we aankwamen stond er al een hele rij met auto’s te wachten. De kunst is om dan de achterkant van de rij te vinden en daar aan te sluiten. M’n vader zei al gelijk: ik geloof niet dat dit in Nederland zou werken. Daar zijn altijd van die mensen die denken dat ze wel even voor kunnen dringen. Hier heb ik dat inderdaad nog nooit gezien. Iedereen sluit gewoon netjes achteraan in de rij aan. Om 15:25 staan de kinderen op de verzamelplek en begint de rij met auto’s ook te rijden. De begeleider loopt naar de auto en vraagt wie je op komt halen. Tot die tijd blijven de kinderen gewoon keurig wachten. Wij zagen Jevi al op die verzamelplek staan, maar ook hij rent niet naar de auto en blijft keurig wachten tot de begeleider z’n naam noemt. Dat moeten ze me toch eens leren….

Na een paar dagen relaxen en de mooie plekken in de omgeving laten zien konden we op donderdag hun gehuurde camper ophalen. Bij ons thuis hebben ze de laatste spullen erin geladen en zijn ze samen met Jevi vertrokken richting Canada. Bjorn zat nog met Philips ergens in het noorden van Connecticut, dus wij zouden de volgende ochtend vertrekken.
Vrijdag aan het einde van de dag, na een autorit van 7 uur zaten we weer met z’n allen bij elkaar op een camping heel dichtbij de Niagara watervallen.
Ook op de camping valt weer op dat alles hier groot is. Mega caravans die achter een grote pick-up truck hangen. De campers zijn soms complete touringbussen. Ik geloof niet dat je daarmee de gemiddelde camping in Nederland op kunt rijden.

De volgende dag zijn we naar de Niagara watervallen gereden. We zijn op tijd vertrokken, want het is natuurlijk wel mega toeristisch daar. Gelukkig was het nu nog relatief rustig en hadden we prachtig zicht op de mooie watervallen. Wat een geweld dat water. De borden vertelden ons dat er 154 miljoen water per minuut naar beneden valt. Heel mooi om te zien. We zijn ’s avonds nog een keer terug gegaan. De watervallen worden dan verlicht.

Op de terugweg zijn we met z’n allen nog naar Niagara lake gereden. Een heel leuk dorpje aan het Ontario meer. Vanaf daar zijn wij weer naar huis gereden en m’n ouders begonnen aan hun rondje om het meer.
IMG_1581

Na een dikke week was het tijd om de camper weer in te leveren en hebben we nog een paar dagen in Wilton leuke dingen gedaan. Afgelopen vrijdag was het helaas alweer tijd om afscheid te nemen.
Voor ons is het wachten op het volgende bezoek niet al te lang. Komende zaterdag komt Ilene al naar ons toe!