Winterstorm en stroomuitval

Twee weken geleden was het al een dag 25 graden en liepen we in een t-shirt buiten. Iedereen kwam al helemaal in de lente stemming, maar toch vond moeder natuur het nodig om de winter nog even goed terug te laten keren.

Vorig weekend was het winterstorm “Riley” die vooral veel harde wind meebracht.
Doordat alle elektriciteitskabels hier boven de grond hangen is dat altijd één groot feest. Zodra er een tak afbreekt of een boom omvalt zit die hele buurt zonder stroom. Wanneer het dan in een groot gebied gebeurt, kan het wel een paar dagen duren voordat je weer stroom hebt. Vrienden van ons die ook in Wilton wonen hebben tot 55 uur zonder stroom gezeten. Gelukkig zaten ze gezellig bij ons in huis.

Zonder stroom betekent hier namelijk; geen verwarming, geen water (dus ook geen wc doorspoelen) en uiteraard ook geen internet/tv en licht. Een paar uur is dat best grappig, maar wanneer het dagen duurt is de lol er snel vanaf.

Gisteren was het de beurt aan winterstorm “Quinn” Er werd vooraf voorspeld dat het de ergste storm van deze winter zou worden. Het water in de supermarkt was toen ook al snel op. Dinsdagavond werd al aangekondigd dat de scholen woensdag dicht zouden zijn. Toen we woensdagochtend wakker werden verwachten we dus ook een pak sneeuw. Er lag alleen een klein laagje…. Maar aan het begin van de middag begon het toch echt serieus te sneeuwen. Rond 15 uur ben ik de oprit gaan schuiven met de jongens, want toen lag er al wel bijna 20 cm. Toen ik klaar was lag er alweer 2 cm op de weg. Het heeft de hele avond nog gesneeuwd. Totaal is er zo’n 40cm gevallen hier. Inderdaad een record!

Tijdens het avondeten begon het steeds iets harder te waaien en doordat er sneeuw op de takken van de bomen lag voorspelde dat niet veel goeds. De lampen begonnen al een paar keer te knipperen. Snel hebben we alle zaklampen klaargezet voor het geval dat we ineens in het donker zouden zitten. Dat gebeurde toen de jongens lekker in bad zaten. Wat een feest. De zaklampen zorgden voor wat licht zodat we de jongens aan konden kleden. Ze vonden het één groot avontuur. Een boekje lezen met een zaklamp.

Gelukkig brandde de openhaard al, dus de woonkamer was lekker warm. Een paar kaarsjes erbij en dat werd een avondje verplicht met elkaar praten. Gelukkig hadden we genoeg te bespreken….Hopelijk kan ik jullie daar snel meer over vertellen.

Vandaag en morgen zijn de scholen ook nog dicht. Er liggen overal bomen en takken op de weg en veel mensen zitten nog zonder stroom. Vanmorgen rond 10 uur kregen we een sms van het energiebedrijf dat er heel veel mensen zonder stroom zitten en dat ze hard aan het werk zijn om de problemen op te lossen, maar dat het nog wel dagen kon duren. Ze beginnen bij alle medische en andere spoedeisende gebouwen. Vervolgens lossen ze eerste de problemen op waar de meeste gedupeerden wonen. Aangezien wij in een rustige straat wonen met weinig huizen had ik verwacht dat het bij ons nog wel even ging duren. De status update om 10:30 beloofde ook weinig goed: estimated restoration: evaluating

Maar toen ik om 11:15 uur met m’n diepvries spullen onderweg was naar een wel werkende vriezer bij vrienden kreeg ik een sms van de buurvrouw dat de stroom er weer op was! Wij blij, vrienden blij! Die waren natuurlijk bang dat we nu bij hun op de stoep zouden staan 😉

Advertenties

Verjaardag in het buitenland

Vandaag is het de verjaardag van Milan. Hij is alweer 6!

IMG_6216

Dit zijn voor mij vaak de momenten waarop ik besef dat we in het buitenland wonen. Afgelopen zondag hebben we zijn verjaardag gevierd. In plaats van dat onze familie gezellig langs komt staan ze nu in een rijtje op de tafel op ipad’s en iphone’s te zingen voor Milan. Het is natuurlijk geweldig dat het kan en zo maken ze het allemaal toch nog een beetje mee. Blijkbaar vond Milan het toch ook wel een beetje vreemd. Toen hij het cadeau van mijn ouders aan het uitpakken was zat hij heel gezellig met hun te kletsen. Ik hoorde hem zeggen dat hij echt vond dat ze snel weer hier moesten komen en dat pake dit keer ook mee moest komen….

Gelukkig kwamen vrienden van ons met hun kinderen langs en was het een erg gezellige dag. Een stel vrienden was zelfs zo bang dat ze iets van het feest zouden missen dat ze de avond ervoor al bleven slapen….
Winter storm “Riley” had namelijk even huisgehouden in de omgeving waardoor 3 miljoen mensen zonder stroom zaten. Onze vrienden waren daar één van. Zij hebben 55 uur zonder stroom gezeten. En tsja dan wordt het wel erg koud in je huis en koken is dan ook wel een uitdaging. Weer een voordeel van de grote huizen hier in Amerika. Ze konden zo bij ons intrekken.

Vandaag is Milan gewoon naar school gegaan, maar ook dat gaat hier op je verjaardag een beetje anders dan in Nederland. Er mag niet getrakteerd worden en hij gaat ook niet langs alle andere meesters en juffen op de school. Als het goed is wordt er wel voor hem gezongen.
Dit is vanmorgen in de bus ook al gebeurd. Wanneer alle kinderen opgehaald zijn gaan ze het laatste stukje in de bus altijd zingen voor iemand die jarig is. Hopelijk voelt Milan zich daardoor toch nog een beetje jarig vandaag.

Morgen en overmorgen zullen de jongens waarschijnlijk weer niet naar school gaan. Winterstorm “Quinn” staat namelijk voor de deur. Het gaat morgen de hele dag sneeuwen, de voorspellingen variëren tussen de 15 en 35cm. Daarnaast zal het ook hard gaan waaien en is de verwachting dat er weer bomen om zullen vallen. Aangezien alle elektriciteitskabels hier boven de grond hangen zal er weer veel stroomuitval zijn.
Twee weken geleden nog 25 graden en nu toch nog ineens een pak sneeuw. Ook als ik nu naar buiten kijk naar de strak blauwe lucht en een heerlijk zonnetje is het moeilijk te geloven.

IMG_6204

Zo zag een huis in de wijk van onze vrienden er uit na de storm van afgelopen weekend….

Nederlandse taal in het buitenland

Voordat we vertrokken naar Amerika hebben we de focus vooral gelegd op het leren van de Engelse taal. De jongens kregen Engelse les in Nederland zodat ze een beetje voorbereid waren. Eenmaal op school hebben ze de taal super snel opgepakt en zijn ze nu zelfs bijna niet te onderscheiden van hun klasgenoten waarbij Engels de moedertaal is.

Uiteraard is de Nederlandse taal ook erg belangrijk. Tijdens de voorbereidingen werd ons verteld dat het belangrijk is dat wij in onze moedertaal tegen de kinderen blijven praten. Voor ons is dat in beide gevallen Nederlands, dus dat is makkelijk. (ja sorry, ik reken Fries toch niet helemaal mee….)

Doordat de jongens op doordeweekse dagen toch het meeste Engels praten merk je wel dat er soms wat Engelse woorden worden gebruikt. Vooral bij Luka gebeurt dit het meeste. Hij leert natuurlijk als tweejarige veel nieuwe woorden en deze leert hij op school in het Engels. Kijk maar naar mijn face, de fles is te zwaar om te shaken en mama zullen we met de play-doh spelen zijn slechts een paar voorbeelden van zijn zinnen.
We reageren hier vaak op door het woord in het Nederlands te zeggen zonder dat we kritiek leveren. Ja ik zie je gezicht, ja ik wil wel met klei spelen. Kinderen leren zo snel dat ze het daardoor zo oppakken.

Milan gaat hier nu naar Kindergarten (groep 2) en Jevi zit in 3rd grade (groep 5). Voor hen is het ook belangrijk dat ze goed kunnen lezen en schrijven in het Nederlands. Zij volgen hiervoor een online lessysteem.

Philips heeft hiervoor de hulp ingeschakeld van Edufax. We konden kiezen tussen een Nederlandse school waar de kinderen na hun reguliere schooltijd naar toe kunnen gaan of een online lessysteem. De Nederlandse school is voor ons alleen te ver rijden, dus wij hebben voor het online systeem, ntconline.nl,  gekozen. Ze zitten hier in een online klas en kunnen op de computer zien welke kinderen er nog meer in de klas zitten.
Ook hebben ze gewoon een juf die reageert op het ingeleverde werk (vaak met een persoonlijke videoboodschap) en die we kunnen mailen of Skypen wanneer we vragen hebben. Elke les begint met een video van de juf waarin ze iets leuks vertelt of iets uitlegt over de taak van die week.

De jongens zitten in dezelfde groep waar ze normaal in Nederland ook in zouden zitten. Er is geen onderscheid binnen de groep. Om in de termen van juf Ank (De luizenmoeder op NPO 3) te blijven; geen sterren, manen of zonnetjes.
Iedereen volgt hetzelfde systeem. Tijdens het 10 minutengesprek wat je als ouder twee keer per schooljaar via Skype met de juf hebt wordt het niveau van je kind besproken. De juf heeft veel tips en kan aanvullend materiaal aandragen voor als je kind meer uitdaging of meer herhaling nodig heeft.

Elke week werken ze gemiddeld 1,5 uur aan de Nederlandse les. Voor Milan is dit nog heel speelsgewijs met veel filmpjes, plaatjes en nazeggen. Voor Jevi is het een stuk serieuzer met onderdelen als spelling, begrijpend lezen, woordenschat, cultuur, taal en schrijven. Toch zitten hier ook spelletjes tussendoor. Wat leuk is dat er vaak actuele thema’s toegepast worden. Zo krijgen de kinderen toch nog wat mee van sinterklaas en koningsdag.

Ik merk aan Jevi vooral dat hij moeite heeft met de typisch Nederlandse dingen als; ui, lange ij, korte ei, au, ou, enz. Dit wordt ook uitgebreid behandeld.

Jevi maakt de Cito toetsen via het online systeem. Dit is natuurlijk erg handig om te kijken op welk niveau hij zit in Nederland.
Bij het programma zit tevens een lidmaatschap van de Nederlandse bibliotheek. Jevi is dol op lezen en maakt hier erg veel gebruik van. Je kunt de e-boeken downloaden op een ereader of ipad en zo veel Nederlandse boeken lezen.

In het begin was het allemaal wel een beetje wennen. De nieuwe omgeving, school en Engelse taal kostte toch best veel energie en de schooldagen zijn hier lang. Om dan na school nog weer Nederlandse les te volgen heeft soms wel wat overtuigingskracht van mijn kant gekost. We proberen het nu vaak op een vaste dag in de week te doen. Dat geeft duidelijkheid voor de jongens en wat minder gedoe voor mij….

Voor Jevi en Milan werkt het online systeem perfect. Het is een ideale manier om de Nederlandse taal op het niveau van hun leeftijdsgenoten in Nederland te houden.

Deze blog is geschreven op verzoek van Edufax, maar de inhoud is alleen gebaseerd op mijn eigen ervaring. Wanneer je vragen hebt over dit onderwerp mag je me altijd een berichtje sturen.

Als je meer wilt weten over het afstandsonderwijs, kun je contact opnemen met de Front Office van Edufax via frontoffice@edufax.nl

India

Laatst kreeg ik een email met de mededeling dat de website waar mijn blogs over India op staan binnenkort zal verdwijnen. Alle verhalen die ik toen geschreven heb staan al een paar jaar klaar in een bestand om er een boek van te gaan drukken. Op de een of andere manier is dat nog niet gelukt.

Om de digitale verhalen te behouden heb ik ze allemaal gekopieerd naar onze huidige website. 95 blogs heb ik in die 2 jaar geschreven. Tijdens het kopieren heb ik ze uiteraard stiekem terug gelezen. Wat hebben we daar toch ongelooflijk mooie dingen meegemaakt. Al het bezoek dat we daar hebben mogen ontvangen (terwijl in het begin niet iedereen heel enthousiast was dat we naar India zouden vertrekken). De mooie reizen die we hebben gemaakt. De vrienden die we er hebben leren kennen. En daarnaast nog heel veel (achteraf) leuke verhalen over frustratie en andere ellende.

Nooit gedacht dat ik dit zou zeggen, maar oh wat mis ik dat land toch. Het land wat ik zo vaak heb vervloekt toen we daar woonden. Toch zit het nu zo diep in ons hart. Ik hoef maar iets te zien op tv over India, de muziek te horen of een Indier op straat te zien lopen en m’n gedachten dwalen al af.

Afgelopen week kwam ik bij toeval in een Indiase supermarkt terecht. Een feest van herkenning. Allemaal bekende merken, kruiden en namen die Quiteria ooit heeft genoemd. Allemaal Indiers om me heen. Het rook er zelfs naar India. Ik heb die avond gelijk een Indiase maaltijd op tafel getoverd. Want ook het eten vinden we nog steeds heerlijk!

 

Twee jaar in Amerika

1 maart 2016 is Bjorn begonnen met z’n nieuwe baan hier in Amerika. Alweer 2 jaar geleden. En dan sta je toch even stil bij wat er allemaal in de 2 jaar is gebeurd. Hoe de jongens zich ontwikkeld hebben. De vrienden die we hier gemaakt hebben. Hoe zowel ik als de jongens het helemaal naar onze zin hebben bij de nieuwe tennisclub. Toch is het moment nu daar dat we ook alweer toeleven naar de einddatum. 1 augustus 2018 loopt het contract van Bjorn voor zijn huidige functie af.

Dan komen er ineens heel veel vragen naar boven. Wat willen we hier nog gaan doen, wat gaan we vanaf 1 augustus doen. Is er een leuke functie voor Bjorn in Nederland? Of gaan we toch nog een keer op zoek naar een avontuur in het buitenland?
Uiteraard bedenk je ook wat er allemaal weer geregeld moet gaan worden. Het huurcontract opzeggen, wat moeten we regelen met de bank, wat moet er opgezegd worden, verhuisbedrijf inschakelen, wat moet er allemaal meeverhuizen, welke apparatuur moeten we gaan verkopen, nemen we de auto’s mee? Deze vragen houden ons op het moment aardig bezig. Kunnen mijn projectplanning skills weer ingezet worden.

Voor Bjorn is de zoektocht naar een nieuwe functie nu begonnen. Gelukkig is Philips erg groot en lijken er wel wat kansen voor Bjorn te liggen. De eerste opties zijn zelfs al genoemd. Dan is het als gezin bedenken of die plek bij ons past en voor Bjorn of het een geschikte functie is. Samen hebben we al veel gesproken over wat onze wensen zijn. Gelukkig zijn we allemaal erg flexibel en zien we overal wel voordelen van. De jongens willen heel graag weer terug naar Nederland, naar vrienden en familie, lekker brood en weer op hun fietsen rondcrossen. Maar ook zij zien het wel zitten om nog een keer naar het buitenland te gaan. Even afwachten nog, heel spannend!

De laatste vakantie vanuit Amerika is al wel helemaal gepland. We gaan zodra de zomervakantie begint een rondreis met een camper maken langs de westkust van Amerika: San Francisco, Los Angeles, Grand Canyon, Las Vegas, Yosemite park, enz. zullen we dan allemaal gaan bekijken. Heel bijzonder om ons avontuur hier op die manier af te sluiten. Nog maar 17 weken en dan is het al zo ver!

 

Engelse taal

Nu we bijna 2 jaar hier in Amerika wonen beheersen de jongens de Engelse taal al erg goed. Bij Jevi is zelfs niet meer te horen dat hij hier niet geboren is. Aan het begin van het schooljaar kon zijn leraar niet geloven dat wij hier op dat moment pas sinds 1,5 jaar woonden en dat hij daarvoor geen woord Engels sprak.

We leren wekelijks nieuwe uitdrukkingen van de jongens en de momenten waarop ze ons verbeteren lijken alleen maar vaker voor te komen….

Dat ondervond oma afgelopen week ook.
Milan had een boek meegenomen uit de bibliotheek van de school en wou graag dat oma dat voor zou lezen. Het boek was uiteraard in het Engels en oma deed haar uiterste best. Ze was stiekem zelfs best trots hoe goed het ging. Maar na een paar minuten vroeg Milan aan Jevi; “wil jij het boek voorlezen? Oma kan het niet zo goed”
Oma, een beetje teleurgesteld, vroeg aan Milan wat er dan niet goed was. Milan vertelde haar dat het niet “dis” is maar “this” Met daarbij heel overdreven de tong tussen de tanden om het goed voor te doen…. Oma keek een beetje sneu waarop Milan reageerde; “Maar oma, daar kun je niks aan doen, jij hebt het ook niet geleerd”

Ook Luka begint al behoorlijk goed Engels te praten en weet ook goed het onderscheid te maken met de Nederlandse taal. Vaak zegt hij dan bijvoorbeeld; “Miss Tanya (zijn juf) zegt Shark, maar mama zegt haai”
Je merkt wel dat hij de woorden die hij als eerste in het Engels heeft geleerd ook gebruikt wanneer hij Nederlands spreekt.

We zijn heel erg benieuwd hoe lang ze de taal nog vasthouden wanneer we weer terugkeren naar Nederland. Hopelijk gaat dat lukken. Al heb ik dan wel alvast medelijden met de leraar die Engelse les geeft op school….

De klant is koning

De klant is koning, een erg bekend gezegde in Nederland. Mijn sporadische ervaringen met Nederland lijken het echter niet te bevestigen.

Vorige week was ik het ontbijt aan het klaarmaken en tot mijn verbazing kwam er geen hagelslag uit het pak. Even schudden hielp ook niet. Na een korte blik in het pak zag ik dat de complete ingang geblokkeerd werd door een enorme klont. Met moeite kreeg ik het uit het pak. Het was een klont met allemaal stukjes lijm in de vorm van hagelslag en daar doorheen normaal uitziende stukjes hagelslag. De dag ervoor hadden we er nog van gegeten…IMG_0229

Via de site van Lidl heb ik het klachtenformulier ingevuld en de foto’s toegevoegd. Na twee dagen kreeg ik een reactie. Helaas gewoon een standaardmail met daarin het dossiernummer. Serieus daar krijg ik al jeuk van.

Een week later nog steeds geen reactie. Ik wil toch wel weten wat wij wellicht gegeten hebben en hoe er ooit zo’n klont lijm in een pak hagelslag kan komen. Dit keer probeer ik het toch maar via de social media. Via twitter vraag ik of Lidl alsnog kan reageren op mijn klacht die ik een week eerder had verstuurd. En warempel na een half uur krijg ik al reactie. Lidl heeft met dossier (iehw) bekeken en hebben geconstateerd dat ik in Amerika woon en daardoor is mijn klacht doorgestuurd naar Amerika.

Ik voel gelijk al dat dit een groot succes gaat worden. Een klacht geschreven in het Nederlands, over een product dat in Nederland gekocht is, en dan is het ook nog eens hagelslag, laten oplossen door een Amerikaan.

Maar zelfs na mijn suggestie om dan maar ons Nederlandse adres te gebruiken blijft Lidl Nederland volhouden dat ze me niet verder kunnen helpen en dat hun Amerikaanse collega’s contact met mij op gaan nemen. Ik wacht nog steeds….

Het is toch onbegrijpelijk dat een grote supermarktketen het gezegde “de klant is koning” niet kent. Daarnaast vind ik het belachelijk dat Lidl zo’n klacht niet serieus neemt, maar deze gewoon lekker doorschuift naar Amerikaanse collega’s die eerst op Google op moeten zoeken wat hagelslag überhaupt is.

Verstandiger is het denk ik om de medewerkers van de klantenservice stage te laten lopen bij een groot bedrijf in Amerika. Hier verleent de klantenservice namelijk wel service aan hun klanten.
Oh en laten ze dan gelijk de medewerkers van de HEMA klantenservice meenemen, die weten ook niet hoe ze met klanten moeten communiceren.

Naast het feit dat het gewoon ongelooflijk frusterend is dat mijn klacht niet serieus wordt genomen heb ik ook nog een afscheid moeten nemen van een nog bijna vol pak hagelslag. Ik weet nog niet wat erger is 😉

ps. Voor iedereen die ook gek is op hagelslag en wellicht hetzelfde pak heeft gekocht. Het gaat om de XXL melk hagelsag van de Lidl. Hieronder een foto van de THT datum.
IMG_2879 2