Het leed dat rijbewijs heet

En dan bedoel ik niet het autorijden zelf, want dat is geweldig. Zeker in de auto’s hier ūüėČ Beetje jammer alleen dat de maximale snelheid op 55 mile ligt (nog geen 90 km/uur)

We mogen hier maximaal een jaar op ons Nederlandse rijbewijs rijden. Daarna is het toch echt tijd voor een Amerikaans rijbewijs. Helaas is dat niet een kwestie van even omzetten, maar hiervoor moet je gewoon helemaal opnieuw je rijbewijs halen.

Dit begint met de theorietest. In Nederlands was dit zo’n beetje het enige examen waar ik niet in √©√©n keer voor ben geslaagd, dus de spanning begon al wat op te lopen. Het theorie examen moet je hier afleggen bij een DMV kantoor (een soort RDW)
Dit is zo’n beetje het toppunt van bureaucratie en wanneer je er binnen loopt denk je dat je in een soort tijdsmachine bent gestapt.

Wanneer je geen Amerikaans paspoort hebt moet je een hele zooi papieren meenemen om aan te tonen dat je hier wel woont. Energierekening, doktersrekening, bankafschrift, huurcontract, social security card (BSN nummer) enzovoort. Een hele klus om dit bij elkaar te zoeken, omdat alles hier bijna op Bjorn z’n naam staat. Maar na wat telefoontjes heb ik het voor elkaar gekregen om alles te verzamelen.
Daarnaast heb je nog je paspoort nodig met daarin je visum en een I-94 formulier. Hierop staat wanneer je voor het laatst het land binnen bent gekomen. Eind januari had ik dit formulier al opgevraagd, maar daarop stond niet de meest recente¬†datum. Ik heb gelijk een mail verstuurd naar die organisatie met de vraag of en hoe ik dit aan kon passen. Via een automatische antwoord kreeg ik gelijk te horen dat vanwege de drukte het wel 3 weken kon duren voordat ik antwoord zou krijgen. Altijd leuk. Gelukkig was m’n theorie examen pas 4 weken later, daar was het blijkbaar ook druk.

Op de dag van m’n examen had ik nog steeds niets gehoord van die organisatie. Bellen leverde ook niks op, ze pakken simpelweg de telefoon nooit op. Met m’n foutieve I-94, het hele pak andere papieren en het idee dat het hun vast niet uitmaakt wanneer ik nou exact het land ben binnen gekomen ben ik toch maar naar de DMV gegaan. Bij de eerste balie wordt al een screening gedaan van je papieren. Alles zag er goed uit dus ik mocht door naar stap 2. Hier moest ik een foto laten maken. Door naar stap 3; alle papieren werden grondig bekeken en ik mocht door naar stap 4. Hier moest ik een oogtest doen. Deze was zo simpel dat zelfs een blinde er volgens mij nog voor zou slagen. Stap 5, hier werden alle gegevens in het systeem gezet en alle papieren ingescand. Toen ze eindelijk klaar was zei ze heel rustig: ik heb alles in het systeem gezet, maar je kunt vandaag niet de test doen. Ik vroeg nog of ze een grapje maakte, maar ze bleek heel serieus. Wanneer alle gegevens zijn ingevoerd krijgt ze normaal gesproken akkoord om me door te sturen naar de test. Er kwam nu alleen een foutmelding in het systeem. Immigrations gaf geen goedkeuring….
Ik dacht meteen aan Trump….

Heel vrolijk en totaal niet gefrustreerd door het feit dat ik dat, van zeer hoog niveau (lees: te triest), lesboek voor niks heb bestudeerd stapte ik weer gewoon in de auto.
Dezelfde dag nog ontving ik een mail van de organisatie achter de I-94 (toeval bestaat niet?) Of ik m’n paspoortgegevens even door kon geven, zodat ze voor me uit kunnen zoeken wat er aan de hand is.
Een week later kreeg ik alweer antwoord…. Ze konden zien dat ik op 2 januari het land in ben gekomen, maar er is op dat moment een storing geweest in het systeem, waardoor er bij heel veel mensen geen registratie is geweest. Of ik even naar het dichtstbijzijnde port of entry kon gaan om het weer recht te zetten. In ons geval is dat het vliegveld wat zonder files ander half uur rijden is…. Oh en btw dit kan alleen op maandag – donderdag tussen 9 uur en 14 uur
Ik kreeg gelijk een deja vu naar India. Waarom moeten sommige dingen toch altijd zo moeilijk zijn. Zij hebben een fout gemaakt en ik mag het oplossen.

Blijkbaar konden ze wel in het systeem zien dat ik op 2 januari het land binnen was gekomen, dus ik besloot er op te gokken dat immigrations dit ook zou zien wanneer ze mijn papieren beter gingen bestuderen. En warempel een week later kreeg ik inderdaad een telefoontje dat alles nu is goedgekeurd en dat ik een nieuwe afspraak mag maken voor m’n theorietest.

Deel 2 van het halen van je rijbewijs is het volgen van een 8 uur durende cursus over drank en drugs gebruik in het verkeer. Twee avonden 4 uur lang luisteren naar verhalen hierover terwijl je zelf niet drinkt en al 15 jaar je rijbewijs hebt klinkt echt als de ideale tijdsbesteding.
Ik¬†had me ingeschreven voor de volwassenen cursus. Uiteindelijk bleek dit exact dezelfde cursus te zijn, het enige verschil is dat ik in dat hok zonder ramen zat met alleen maar Mexicanen en Indi√ęrs.
Dat deze cursus verplicht is voor 16-17 jarigen om hun een beetje verantwoordelijkheidsgevoel bij te brengen kan ik nog begrijpen. Maar voor volwassenen die al jaren rijden slaat dit echt nergens op.
Gelukkig heb ik de avonden overleefd, dat papiertje is binnen, al waren het wel de meest saaie avonden ooit.

Over 3 weken mag ik opnieuw naar de DMV om hopelijk m’n theorie examen te doen. Daarna kan het praktijk examen ingepland worden, dat zal ook nog wel een leuk verhaal worden. Groot voordeel is dat wanneer ik zak ik gewoon weer in m’n auto stap en naar huis kan rijden….

 

Anders

Tijdens de voorbereiding van ons avontuur in India hebben we een cultuur training gevolgd. Hierin hebben we onder andere geleerd dat de dingen in een ander land niet raar of vreemd zijn, maar bekijk het gewoon als “anders”.

Dit is een les geweest waar ik nog vaak aan terug heb gedacht. Zowel in India, maar ook hier in Amerika. Het is een hele goede manier om niet gelijk een oordeel over iets te hebben, maar het echt te bekijken als iets wat anders gaat dan je gewend bent.

Toch merk ik dat je vaak een periode hebt wanneer je in het buitenland zit waarin je de dingen toch gewoon even raar wilt noemen. Je gaat ineens weer alles vergelijken met Nederland en verlangt terug naar gewoon kunnen zeggen wat je denkt, zonder overal eerst over na te hoeven denken of dat hier wel gepast is.

In deze periode vallen er ook ineens weer heel veel dingen op.
Zo weet iedereen vast wel dat je in Amerika zo ongeveer om de 5 minuten een reclameblok op televisie hebt. Deze blokken zitten vol met reclame’s over medicijnen. Dat zie je in Nederland al niet heel veel, maar opvallend hier is vooral dat 90% van het spotje bestaat uit¬†waarschuwingen over de bijwerkingen van dit medicijn. Ik kan niet geloven dat iemand na het horen van al die enge bijwerkingen √ľberhaupt nog dat medicijn gaat kopen. Maar denk vooral elke keer: wat is er mis met “lees voor gebruik de bijsluiter, en raadpleeg een arts”

Afgelopen weekend had Jevi weer een kinderfeestje. Kinderfeestjes worden hier nooit thuis gevierd, maar altijd in een¬†speelparadijs of sportclub. Bij binnenkomt mag je eerst een waiver tekenen. Waarbij je belooft geen claims in te dienen als je kind gewond raakt en je alle schade die je kind gaat maken zult vergoeden. Fijne binnenkomer….
Je kado mag je ergens op een tafel of bak in de hoek neerzetten en wordt niet eens aangeraakt of gezien door de jarige. Dan wordt er standaard een uur gespeeld, om vervolgens binnen een half uur pizza en taart naar binnen te werken.
Het mooiste van dit alles vind ik nog wel het gesprek met Jevi na afloop in de auto. Waarbij ik me echt afvraag of we wel bij hetzelfde kinderfeestje zijn geweest. Hij is vol lof en heeft een geweldige tijd gehad. Ik denk alleen maar; wat een ongezellige bedoeling en dan te bedenken hoe veel geld (500 dollar is niks) de ouders hiervoor hebben betaald.

Trakteren op school wanneer je jarig bent wordt hier zelden gedaan. Iedereen is doodsbang dat een kind een allergische reactie krijgt. Natuurlijk zijn er vast kinderen in de klas die echt een allergie hebben, maar in Nederland krijgt hij of zij dan gewoon een aangepaste traktatie.
Wanneer je kind ergens gaat spelen is de eerste vraag die je krijgt: is hij ergens allergisch voor. Alsof je een uitzondering bent wanneer je geen allergie hebt. Ik heb er ondertussen wel eentje ontwikkeld: allergie voor overbezorgdheid.

De winterperiode is hier nu echt begonnen. De temperatuur is behoorlijk gedaald en de eerste sneeuw is gevallen. Vorige week kreeg ik ’s ochtends heel vroeg een mail (en sms en voicemail) van de school dat alle scholen 2 uur later zouden beginnen door de sneeuw. Ik keek naar buiten en kon met moeite sneeuw ontdekken. Maar ook hier lijkt het alsof ze weer doodsbenauwd zijn voor de risico’s. Stel je voor dat er een schoolbus is die over dat ene sneeuwvlokje uitglijdt. Ik ben heel benieuwd hoe dat de rest van de winter gaat. Dat zullen heel veel ochtenden uitslapen worden denk ik.

Wanneer ik de indruk wek dat momenteel even alles raar is, dan zou dat wel kunnen kloppen. Gelukkig weet ik ook dat het heel snel weer verandert in gewoon anders en er zelfs heel veel positieve dingen juist weer op gaan vallen.

Iets wat tot nu toe heel erg uitspringt voor mij zijn de complimenten die Amerikanen geven. Nu heb ik natuurlijk ook een beeldige jas en fantastische laarzen en de allermooiste oorbellen en zit m’n haar uiteraard altijd perfect, maar dat wordt dan ook door wildvreemden tegen je gezegd. Wanneer het in Nederland gebeurt denk je al snel: Is er iets mis? Word ik ondertussen beroofd? Wat moet ze van me? Eigenlijk natuurlijk van de zotte. Wanneer je vindt dat iemand iets leuks aan heeft moet je dat gewoon kunnen zeggen en dat is ook erg leuk om te doen en te horen!

 

Sommige dingen wennen denk ik nooit

Ondertussen zitten we alweer 8 maanden in Amerika. We zijn al behoorlijk gewend aan ons leventje hier en hebben het nog steeds erg naar ons zin. De bladeren zijn ondertussen van de bomen en de winter staat nu echt voor de deur. Overal zie ik paaltjes opduiken die de rand van de weg aan moeten geven voor als er een dik pak sneeuw gaat vallen. Het schijnt hier heel gebruikelijk te zijn dat je ’s ochtends wakker wordt en er ineens een 40cm dikke laag sneeuw ligt! We kunnen niet wachten. De sleetjes liggen al klaar!

Ondanks dat we hier nu al een tijdje zitten zijn er nog steeds dingen die ons hier opvallen. De eetgewoontes is daar een goed voorbeeld van.
De kinderen eten¬†hier, net zoals in Nederland, op school hun lunch. Ik geef de jongens, heel Nederlands, elke dag broodjes met wat drinken mee. Bij Jevi en ook bij Luka op de opvang kun je ook een lunch op school kopen. Het aanbod is alleen niet helemaal wat je voor kinderen onder de 10 jaar zou hopen. Bij Luka wordt de lunch verzorgd door de plaatselijke pizzeria. Op de school van Jevi is een kantine, maar daar worden ze denk ik gesponsord door een frituur leverancier….

Naast de lunch hebben ze in de ochtend nog een korte pauze. Tijdens deze pauze eten de kinderen een snack. Ja inderdaad, snack! Ik blijf stug elke dag fruit meegeven, maar ik krijg sinds kort commentaar van de jongens…. Alle andere kinderen krijgen snoep, cake, koekjes of chips mee van huis….

Deze snackgewoonte wordt overigens met de paplepel ingegoten:
chips

 

 

 

 

 

 

Tijdens kinderfeestjes wordt er standaard pizza gegeten. Het maakt niet uit hoe laat het feestje gehouden wordt. Pizza is er altijd! Overigens gevolgd door de taart, wat hier dan als een toetje gezien wordt. En niet te vergeten de “party bag” uiteraard tot de rand toe gevuld met….snoep.

Ik kan na Halloween √ľberhaupt geen snoep meer zien. De bak die we daar aan overgehouden hebben heb ik “per ongeluk” vorige week in de prullenbak laten vallen.

Dat kinderen hier blijkbaar een enorme drang naar snoep hebben is ook niet zo raar. Ik weet nog niet of ik haar naam mag noemen in mijn blog, dus ik noem haar maar even onze lieve Nederlandse dorpsgenoot. Zij is zwanger van hun tweede kindje en was laatst aan het kijken naar het aanbod van flesvoeding hier in Amerika. Toen ze verschillende¬†ingredi√ęntenlijsten van de babyvoeding uit de US naast die van de lijst uit Nederland had gelegd kwam ze tot de schokkende ontdekking dat er hier overal zoetstoffen in verwerkt zitten.

Waar ik me toch ook nog steeds over verbaas zijn die grote Starbucks bekers die overal opduiken. Serieus, hoe krijg je zo’n grote hoeveelheid naar binnen.
Milan zit sinds kort op zwemles. Elke maandagochtend een half uurtje. In Nederland klaagt iedereen over de prijzen voor zwemles, hier is het nog erger. Ik snap dan ook niet dat werkelijk de helft van het groepje er nog niet is wanneer de les om 10 uur start. De laatste moeder wandelt om 10:10 uur het zwembad binnen met haar kind EN een grote beker Starbucks in de andere hand…. Iets met prioriteiten stellen??

Oh en als laatste nog: Mac and Cheese. Wanneer dit je nationale trots is, is er toch echt iets mis met je eetgewoonte. De kaas die ervoor gebruikt wordt, mag je nog geen eens kaas noemen. Het ergste is dat dit gerecht ook nog eens overal opduikt. Zelfs in redelijke goede restaurants staat het nog op de menukaart en er gaat geen reclameblok voorbij op tv (ok, die zijn er ook wel heel veel) of je wordt ermee geconfronteerd. En nee, het ziet er echt niet uit! Er bestaat zelfs een Mac and Cheese day hier in de US. Die sla ik even over.

Verkiezingen

Vandaag is het dan zover. De nieuwe president van Amerika zal gekozen worden. Het is hier uiteraard al een hele tijd een veel besproken item. Maar afgelopen week werd je er echt mee overspoeld. Op tv gaan alle reclamespotjes over de verkiezingen. In het ene spotje wordt met nog meer modder gegooid dan het andere. Hoe vaak ik deze zin wel niet gehoord heb: I’m Donald Trump (Of Hillary Clinton) and I approve this message!

 Buiten zie je overal bordjes opduiken in tuinen met daarop hun favoriete kandidaat. Die borden worden vervolgens door de tegenpartij kapotgemaakt. De dag erna staat er dan standaard weer een extra bord bij. In deze straat op de foto staan aan de ene kant 6 bordjes met Trump. De overbuurman heeft er ondertussen 4 met Clinton staan. 

Op bijna elke hoek van de straat word je daarnaast nog eens herinnerd om te gaan stemmen. 

De scholen hebben door de verkiezingen al twee dagen vrij. Veel scholen worden namelijk als stemlocatie gebruikt. 

Ik vind het jammer dat wij niet mogen stemmen. Wat was ik trots geweest als dit de twee beste kandidaten van mijn land waren geweest….

School in Amerika

Al eerder schreef ik over de verschillen tussen de basisschool in Nederland en de school hier in Amerika. Jevi heeft me vandaag geholpen door het opnoemen van alle verschillen die hij tot nu toe heeft gemerkt.

Om te beginnen is de basisschool hier wat anders ingedeeld. De basisschool begint bij Kindergarten, in Nederland is dat groep 2. Tot die tijd kunnen kinderen naar een pre-school gaan. De openbare pre-schools zijn echter snel vol en er wordt voorrang gegeven aan kinderen met een (taal)achterstand of wanneer broers of zussen al op die basisschool zitten.
De basisschool kun je (in ieder geval hier bij ons in de staat) niet zelf kiezen. Het adres waar je woont bepaalt naar welke basisschool je gaat. Vaak is dat zelfs maar √©√©n school. Dit heeft zelfs gevolgen voor de huizenprijzen. In een regio waar een goede school staat zijn de huizenprijzen hoger. De basisschool is hier, net zoals in Nederland gratis, maar uiteindelijk betaal je dus via je huis wel voor een goede school.

De basisschool hier in Wilton is in drie√ęn gehakt. Kindergarten, Grade 1 (= groep 3) en Grade 2 zitten bij elkaar. Vervolgens gaan de kinderen naar een andere school waar Grade 3 tot en met 5 bij elkaar zitten. Het derde deel van de basisschool (dit deel wordt hier ook wel middle school genoemd), Grade 6 tot en met 8 zit weer in een andere school. Alles bij elkaar in √©√©n school is ook bijna niet haalbaar. Bij Jevi zitten namelijk al zo’n 1000 kinderen.

Doordat de school zo groot is zijn er wel veel faciliteiten voor de kinderen. De school heeft een eigen “school nurse” Hier is Jevi al een aantal keren geweest, want voor elk schrammetje of losse pleister word je hier naar toe gestuurd. Er is een grote kantine waar de kinderen tussen de middag lunchen en ook zelf hun lunch kunnen kopen. Elke dag staat er iets anders op het menu, helaas nog niet veel gezonde maaltijden…. Cheeseburgers, kipnuggets, pizza, kipburger en uiteraard mac and cheese. Deze maand zag ik wel een tosti met tomatensoep er tussen staan…. Er komt wat variatie!
Uiteraard is de school ook goed beveiligd. Je kunt er als buitenstaander niet binnenkomen. Bij de hoofdingang zit de administratie waar je onmogelijk omheen komt. Hier moet je je melden voordat je een stap verder in de school mag zetten.

Bij de school geen grote fietsenhokken….Niemand komt hier op de fiets naar school. Ik denk dat zo’n 90% van de kinderen met de schoolbus naar school gaat. De overige kinderen worden met de auto gebracht. Hiervoor is een speciale oprijlaan gemaakt en deze kinderen gaan via een andere ingang de school binnen. Waar uiteraard een medewerker van de school staat die bijhoudt wie er allemaal binnenkomt.

Tijdens de schoollessen zijn er toch ook wel veel verschillen. De kinderen beginnen elke ochtend met de “pledge of allegiance” of te wel; belofte van trouw. De kinderen staan dan allemaal naast hun stoel, houden hun rechterhand op hun hart en kijken naar de Amerikaanse vlag. De tekst wordt weergegeven op het digitale schoolbord.
I pledge allegiance to the flag of the united states of america and to the republic for which it stand, one nation under god, indivisible, with liberty and justice for all.

Naast de gewone lessen in het eigen klaslokaal zijn er nog een aantal andere lessen die de kinderen krijgen. Zo hebben ze een speciale leraar en lokaal voor muziekles, handenarbeid, computerles, gymles en mogen ze √©√©n keer per week naar de bibliotheek in de school. Wat ik wel weer opvallend vind is dat er tijdens de gymlessen geen speciale gymkleding wordt gedragen. De kinderen gaan gewoon op eigen schoenen in de gymzaal.

Volgens Jevi is de juf hier veel strenger. Niet rennen, niet schreeuwen. Dat wordt er ook al van jongs af aan ingeramd. Ik hoor het regelmatig ouders tegen hun kinderen zeggen. Tijdens de zwemles van Milan was me dit ook al opgevallen. Zodra er een kindje wat met water gaat spetteren terwijl ze nog op de kant zitten te wachten dan is het gelijk; handen op je schoot!

In de klas hebben alle kinderen op een bord een eigen kaartje. Iedereen heeft drie verschillende kaartjes: rood, oranje, groen. Wanneer je kaartje op rood staat worden de ouders ingelicht en moeten de kinderen nablijven en strafwerk schrijven. Dit is in de afgelopen twee weken al twee keer gebeurd in Jevi z’n klas. Wanneer je niet luistert, niet goed je werk doet, te lang op het toilet zit verandert de juf je kaartje naar oranje. Gebeurt er die dag nog een keer iets, dan wordt het rood…. Jevi vertelde trots dat zijn kaartje alleen nog maar groen is geweest. Ik ga het thuis denk ik ook maar invoeren….

Er wordt hier naar mijn idee vaak met een beloningssysteem gewerkt. Jevi kwam afgelopen week met een sticker op z’n shirt thuis. Hij vertelde dat hij heel goed had geluisterd. De opdracht was om je tafel op te ruimen en vervolgens met je hoofd op je armen stil te liggen op je tafel. Blijkbaar had het groepje waar Jevi z’n tafel ook bij staat dit als beste gedaan, want zij hadden alle 6 een sticker gekregen.
Bijna elke dag wordt er wel iemand met een sticker of klein prijsje beloond wanneer hij of zij goed gedrag heeft vertoond.

De kinderen krijgen van jongs af aan al taken toebedeeld, dit gebeurt zelfs al bij Milan op school. Bij Jevi in de klas hebben alle kinderen een taak. Deze taken verwisselen elke twee weken. Zo heb je bijvoorbeeld de “Line leader”, die moet vooraan in de rij staan. Wanneer de kinderen de klas verlaten gebeurt dit altijd in een rij. Er is ook iemand aangewezen die achteraan in de rij staat en ervoor moet zorgen dat iedereen in de rij blijft.
Dan is er een “hoofd puntenslijper”, deze persoon mag elke dag ervoor zorgen dat bij iedereen de potloden goed geslepen zijn. Dit gebeurt wel met een elektrische gelukkig.
De “Paper passer” mag alle papieren uitdelen.
Een groepje kinderen is de “Floor monitor”, die zorgen ervoor dat er niks op de grond ligt. De “Pledge helper” mag elke ochtend de vlag vasthouden, de “book helpers” moeten ervoor zorgen dat alle boeken netjes op hun plaats staan en de “Lamp monitor” mag elke keer bij het verlaten en terugkomen van de klas het licht weer aan of uit doen.

Huiswerk wordt hier vanaf groep 3 al meegegeven. Elke dag krijgen de kinderen wel iets mee wat ze thuis moeten doen. Persoonlijk moet ik hier ook nog wel erg aan wennen. Jevi is elke dag al bijna 8 uur van huis en wanneer hij dan ook nog huiswerk moet maken blijft er gewoon bizar weinig tijd over voor sporten of om gewoon even lekker te spelen. Afspreken met vriendjes is daardoor ook erg lastig. 

Er zijn vast nog veel meer verschillen die ik tijdens het interviewen van Jevi nog niet naar boven heb gekregen. Het mooie is dat hij het helemaal niet als apart of raar ziet. Het is gewoon anders. Het allermooiste vind ik dat Jevi het gewoon enorm naar z’n zin heeft op school en elke dag met een glimlach weer thuiskomt. Dan weet je dat we een goede keuze hebben gemaakt en dat het onze kinderen alleen maar zal verrijken.

 

Vakantie augustus

In augustus had Bjorn een week vrij en besloten we om naar Washington DC te gaan. We horen steeds meer mensen over Airbnb en hebben via die website een super mooi appartement gevonden op loopafstand van alle bezienswaardigheden. We hadden geen idee hoe druk het zou zijn in deze grote stad, maar ook hier was het weer enorm goed te doen. De auto kon naast ons appartement staan. Alle bezienswaardigheden waren op loopafstand, dus dat was ideaal. We hebben twee dagen door de stad gelopen en erg veel kunnen zien. Een prachtige stad met erg veel leuke musea, ook voor de kinderen. We zijn naar het natural history museum geweest, waar vooral de T-Rex erg interessant was voor Jevi en Milan

img_1994

Het air and space museum was ook een groot succes. Jevi heeft zelfs nog met Bjorn in een flight simulator gezeten. Super gaaf!
Uiteraard hebben we ook het Witte Huis, Washington monument en het Capitol gezien. Klein detail; het was 34 graden en een enorm hoge luchtvochtigheid. Ondanks dat was het geen probleem om met de mannetjes door de stad te wandelen. Genieten dat het allemaal kan!

Na ons stedentripje zijn we een stukje Noordelijker gereden waar we een leuke camping hadden geboekt. Geen die-hard kamperen in een tentje voor ons…. We hadden een mooie cabin gehuurd, super relaxed.
img_2034
Het was toevallig “water war” weekend toen wij er stonden en dat was helemaal niet vervelend met die warmte. De Amerikanen namen het thema alleen wel erg serieus. Hele pick-up trucks met grote watertonnen achterop reden over de camping om iedereen nat te spuiten. Uiteraard wel voorzien van een waslijst met regels, waar iedereen zich ook nog keurig aan houdt. Voor de kinderen √©√©n groot feest en voor ons dus ook!

Tijdens de laatste dag van de vakantie zijn we naar het WTA tennistoernooi in New Haven gereden. Het was die dag kinderdag, er werden allemaal leuke activiteiten georganiseerd. Jevi en Milan hebben meegedaan met een clinic en konden losgaan op een springkussen. Toen we een kijkje wilden nemen bij de trainingsbanen kwamen we Kiki Bertens en haar coach Raymond Sluiter tegen. Bjorn heeft wel tegen hem getennist, dus zo konden we mooi even een praatje met ze maken. De jongens waren erg onder de indruk dat ze Kiki nu in het echt konden zien. Milan vond het vooral opmerkelijk dat we Nederlands konden praten. ’s Middags moest ze de eerste ronde van de damesdubbel spelen. Het was nog erg rustig, dus we zaten helemaal vooraan. Jevi en Milan vonden het maar wat leuk dat ze hun weer herkende en een praatje met ze maakte. Na afloop van de wedstrijd konden ze nog even met haar op de foto. Milan maakte gelijk van de gelegenheid gebruik en zei tegen Kiki: ik wil eigenlijk nog wel een knuffel….

img_2040

 

 

De scholen zijn weer begonnen

Twee weken geleden zijn de jongens begonnen aan hun nieuwe schooljaar. Jevi zit nu in Grade 2 (groep 4) en Milan zit in de 4’s. De basisschool begint hier pas bij wat in Nederland groep 2 zou zijn. Milan zit nu op een pre-school, waar hij 4 dagen per week naar toe gaat.¬†Volgens schooljaar gaat hij hier naar Kindergarten (groep 2) en mag hij ook eindelijk met de schoolbus, hij kan niet wachten.

Na 12 weken vakantie waren ze ook wel weer klaar om naar school te gaan.
Aan het begin van de vakantie leek het een enorme periode, maar uiteindelijk is het voorbij gevlogen. Ze zijn een paar keer naar een summer camp gegaan. Het aanbod daarvan is hier echt enorm. Van sporten, knutselen tot allerlei technische- en constructieachtige kampen. Ze hebben beide twee keer voor een tenniskamp gekozen. Dit was dan vier ochtenden in de week op tennisbanen hier in de buurt. Super leuk om die enthousiaste mannetjes daar te zien. Aan het einde van de week was er een grote opblaasbare waterglijbaan, één groot feest! Daarnaast zijn ze nog naar een algemeen kamp geweest waar ze 5 dagen alleen maar hebben geknutseld, spelletjes gedaan en vooral veel waterpret hebben gehad. Een leuk tijdverdrijf en ook erg goed om de Engelse taal goed bij te houden.

Ilene is hier ook nog 3 weken geweest, we zijn zelf nog naar Washington DC gegaan en aan het einde van de zomervakantie is Nienke nog hier gekomen.

Na twee weken school zijn we allemaal weer gewend aan het ritme. In het begin was het wel even aanpassen. Elke ochtend moeten we weer om 8:15 uur bij de bushalte staan waar Jevi wordt opgehaald door de schoolbus, waar hij om 16:00 dan weer aankomt. Lange dagen die toch wel weer even veel energie kosten.

Gelukkig vinden ze het beide super leuk op school. Jevi zit weer in een bijna compleet nieuwe klas en een nieuwe juf, maar ook dat ging helemaal goed.
De dag voordat de scholen weer begonnen mochten we met z’n allen Jevi z’n nieuwe klas bekijken. Het was erg fijn om te zien dat Jevi zelf al alles weet te vinden in die grote school. Hij heeft ons heel trots een korte rondleiding gegeven.
Het blijft super mooi om te zien hoe makkelijk de kinderen zich aanpassen. Het schoolsysteem is toch wel erg anders in vergelijking met Nederland en ook de manier van lesgeven is een groot verschil. Jevi komt soms met verhalen thuis waar ik met verbazing naar luister. Het grappige ervan is dat hij het allemaal niet zo raar of anders vindt. Hij gaat er gewoon in mee en vindt het allemaal wel prima. Wij vergelijken toch nog steeds erg veel met Nederland.

Hij vroeg me vorige week wel of hij op z’n sportschoenen en met sportkleding naar school mocht. Ik vroeg of hij dan ging sporten, dat was niet zo, maar iedereen heeft sportkleding aan gaf hij aan. Jevi zei dat hij √©√©n van de weinige is met gewone kleding.
Ik zie het ook bij de ouders. Bijna alle moeders zie ik in sportkleding lopen. Ze noemen het zelf echter active wear. Ik vind het eerlijk gezegd een opmerkelijke term, want zo active zijn ze allemaal niet…. Misschien proberen ze de indruk te wekken ūüėČ

Milan heeft het ook enorm naar z’n zin op school. We zijn ook wel heel blij met de keuze voor zijn school. Het is een klein schooltje met super veel aandacht voor de kinderen. De juffen zijn erg lief en hebben veel aandacht voor de kinderen. Hij zit in een klas van 12 kinderen en ze hebben altijd 2 juffen. De juf vertelde vorige week dat het al super goed gaat met z’n Engels. Hij begrijpt alles al en kan ook alles wel zeggen wat hij wil vertellen. Soms is er nog wel wat verwarring. Zo was er een kindje die al een kerstliedje aan het zingen was. De juf speelde daar op in door met z’n allen het liedje te zingen en iets te vertellen over Santa. Milan keek haar wat gek aan, dus ze wou het nog even extra aan hem uitleggen. Ze vertelde dat “Santa” Santa Claus is. Ohhh Sinterklaas zei Milan, maar toen ze het over rendieren had snapte hij het echt niet meer….