De laatste week in Connecticut

En toen was het ineens al zo ver. Onze laatste week in Wilton. De dagen, weken eigenlijk, vliegen hier voorbij.

Gisteren hebben we afscheid genomen van ons laatste bezoek hier. Op de valreep is de moeder van Bjorn nog bij ons geweest. Super leuk dat ze alles toch nog even met eigen ogen heeft kunnen zien en echt een goed beeld heeft van hoe ons leventje hier is. Ongelooflijk stoer dat ze toch de stap heeft gezet om langs te komen. Het was een hoge drempel om alleen in het vliegtuig te stappen, maar dat heeft ze toch maar even mooi gedaan!

Deze laatste weken staan sowieso in het teken van afscheid nemen. Bijna elke dag is er wel een “laatste keer”. De laatste zwemles in de Y, de laatste keer naar de tennisbaan in Norwalk rijden, enz. De jongens zitten de laatste week helemaal volgepland met speelafspraakjes, want iedereen wil nog één keertje met ze spelen.

Jevi vindt het nu het allemaal dichterbij komt toch wel spannend. Hij zegt nu vaak dat hij het nog niet helemaal kan geloven dat we hier over een week niet meer wonen. Met de vakantie naar de westkust, een paar weken Nederland en dan het vertrek naar Shanghai voor de boeg is het ook wel moeilijk te bevatten allemaal. Toch heeft hij er heel veel zin in. Op school heeft jevi best wel wat pech gehad met de leerkrachten die hij had, dus dat zal hij niet gaan missen.

Milan flierefluit gewoon nog lekker door. Hij weet wel wat er allemaal gaat gebeuren, maar of hij het ook helemaal beseft weet ik niet. Hij wordt vooral ook heel blij van het feit dat we weer even in Nederland zijn.

Luka vertelt aan iedereen dat we naar Shanghai en China gaan verhuizen. Hij vindt het allemaal wel prima. Zolang z’n dinosaurussen maar mee gaan….

Deze week komt er ook een einde aan de ritjes in de echte Amerikaanse schoolbus. De jongens hebben al sinds dat we hier kwamen wonen dezelfde buschauffeuse, Liza. Elke ochtend begroet ze iedereen vriendelijk en ze is altijd vrolijk. Het leek me zo leuk om deze herinnering vast te leggen, maar een foto maken met Liza langs de kant van de weg is natuurlijk heen optie. Ik besloot de stoute schoenen aan te trekken en heb haar een briefje geschreven. Tot mijn grote verbazing kreeg ik diezelfde middag al een sms’je dat ze heel graag met de jongens op de foto wil en dat ik wel naar de busdepot mocht komen. Dat liet ik me geen twee keer zeggen:

Komende woensdag staat het verhuisbedrijf voor de deur. In twee dagen pakken ze al onze spullen in en laden ze het in een vrachtauto. Helaas kan er geen grote vrachtauto bij ons de oprit opkomen, dus de spullen zullen vervolgens nog in de zeecontainer geplaatst worden. Als alles goed gaat komen de spullen begin augustus dan aan in Shanghai.

Vrijdag leveren we de sleutels van het huis in en ook de auto’s. Die avond rijden we met een huurauto naar het vliegveld en na een nachtje in een hotel stappen we zaterdagochtend in het vliegtuig naar San Francisco. Drie weken vakantie. Ik kan niet wachten!

Advertenties

3 gedachten over “De laatste week in Connecticut”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s